Turkmens in Türkey Seljuk State Until the Battle Of Kösedagh

Abstract

The Turkmens, who were the founders of the Anatolian Seljuk Sultanate, were thevictims of changing politics after the Battle of Myriokephalon, while during the chaoticenvironment full of struggles in the first century of the sultanate, they were the favoritesof Seljuk sultans. The breakdown began in the Battle of Myriokephalon. As in the GreatSeljuk Sultanate, relations of the Turkmens with the sultans were broken in the SeljukSultanate of Anatolia as well. They showed their reactions by supporting Seljuk princeswho had rebelled against the sultans. An example of this case happened during the civil warin 1188 when Kilij Arslan II was faced with his son Malikshah. The Turkmens took a standhere against the sultan.Despite everything, the victory of Myriokephalon attracted crowded Turkmen groupsto Anatolia, and a great Turkmen migration took place from Azerbaijan and Georgia tothe regions of Eastern and Central Anatolia, Syria and Al-Jazira. Likewise, those who hadescaped from the Mongol invasion and came to Anatolia constituted quite crowded groups.Ala al-Din Kayqubad had sent the Seljuk army to Cilicia in order to find a place for theseTurkmens and he tried to acquire new areas to settle them, while his son Kaykhusrav II didnot make any attempts in this matter. In the end, as these Turkmens were suffering from thelack of pastures and financial difficulties, they started a great rebellion terrorized Anatoliaas they followed Baba Rasul, who was promising them salvation. This was the last andgreatest reaction of the Turkmens to the Seljuk Sultanate before the Battle of Kösedagh.

Özet

Türkiye Selçukluları Devleti’nin kurucuları Türkmenler, ilk bir asırlık mücadele ortamında Selçuklu sultanlarının gözdeleri iken, Miryokefalon Savaşından sonra değişen politikaların kurbanı oldular. Kırılma Miryokefalon Savaşında başladı. Büyük Selçuklularda olduğu gibi Türkiye Selçuklularında da Türkmenlerin sultanlarla olan ilişkileri bozuldu. Onlar, sultana olan tepkilerini isyan eden Selçuklu meliklerini destekleyerek gösterdiler. Bunun bir örneği II. Kılıç Arslan’ın 1188’de oğlu Melikşah ile karşı karşıya geldiği taht mücadelesinde yaşandı. Türkmenler burada sultanın aleyhinde tavır aldılar. Miryokefalon zaferi her şeye rağmen Anadolu’ya kalabalık Türkmen guruplarını çekmiş, Azerbaycan ve Gürcistan’dan Doğu ve Orta Anadolu’ya, Suriye ve Elcezire taraflarına büyük Türkmen göçü yaşanmıştı. Keza, Moğol istilasının önünden kaçarak Anadolu’ya gelenler de oldukça kalabalık guruplar oluşturmakta idiler. Alâeddin Keykubad, bu Türkmenlere yer bulmak için Selçuklu ordusunu Kilikya üzerine göndermiş ve onları yerleştirecek yeni alanlar kazanmaya çalışmış iken, oğlu II. Keyhusrev bu konuda hiçbir girişimde bulunmadı. Sonunda bu Türkmenler otlak darlığı ve geçim sıkıntısının çok artması üzerine kendilerine kurtuluş vadeden Baba Resul’un peşine takılıp Türkiye’yi dehşette bırakan büyük bir isyan başlattılar. Bu, Türkmenlerin Selçuklu Devletine Kösedağ Savaşı öncesindeki son ve en büyük tepkileriydi.