The Level of Nurses’ Liking of Children and Using Therapeutic Play

Abstract

Aim: This study aimed to determine the levels of nurses’ liking of children and using therapeutic play. Methods: This cross-sectional descriptive study was completed with 74 nurses who worked with children. For determining how much the nurses used therapeutic play, a questionnaire form created by the researchers and the Barnett Liking of Children Scale were used for data collection. Data analysis was performed using the SPSS 21 software package. A p value less than 0.05 was accepted as significant. Results: In this study, it was determined that nurses had favorable attitudes towards children (81.39±12.292). The nurses stated that 47.3% of them always and 44.6% of them sometimes used therapeutic play. There was a statistically significant relationship between nurses’ communication with their colleagues (p=0.013), feeling happy (p=0.005) and feeling satisfied (p = 0.007) in the clinic and the level of their liking of children. Core family structure (p=0.021) and higher education status (p=0.037) among nurses who use therapeutic play has been determined to be higher. There was no statistically significant relationship between the use of therapeutic play and the level of nurses’ liking of children. Conclusion: The results of this study showed that while nurses had a favorable attitude towards children, the use of therapeutic play was not sufficient. We suggest that factors affecting the levels of liking of children should be considered while selecting nurses to work with children and that nurses should be trained in using therapeutic play

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, çocukla çalışan hemşirelerin çocuk sevme düzeylerinin ve terapötik oyunu kullanma durumlarının belirlenmesidir. Yöntem: Kesitsel tipte tanımlayıcı olarak yürütülen araştırma 74 çocukla çalışan hemşire ile tamamlanmıştır. Verilerin toplanmasında, hemşirelerin terapötik oyunu kullanma durumlarının belirlenmesi amacıyla araştırmacılar tarafından oluşturulan anket formu ve Barnet Çocuk Sevme Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizi IBM SPSS 21 paket programı kullanılarak yapılmıştır. Çalışmada 0.05’ten küçük olan p değeri anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmada hemşirelerin çocuk sevme düzeylerinin yüksek olduğu (81.39±12.292) belirlendi. Hemşirelerin %47.3’ü her zaman, %44.6’sı ise bazen terapötik oyunu kullandığını belirtmiştir. Hemşirelerin iş arkadaşlarıyla iletişimi (p=0.013), klinikte kendini mutlu (p=0.005) ve yeterli (p=0.007) hissetmesi ile çocuk sevme düzeyi puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Çekirdek aile yapısına (p=0.021), lisans ve üzeri eğitim durumuna (p=0.037) sahip hemşireler arasında terapötik oyunu kullanma durumunun daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Terapötik oyun kullanımı ile hemşirelerin çocuk sevme puanları arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Sonuç: Çalışmada, hemşirelerin çocuk sevme düzeylerinin yüksek, terapötik oyunu kullanma durumlarının ise yetersiz olduğu bulunmuştur. Önerimiz çocuklarla çalışacak hemşireler seçilirken çocuk sevme düzeylerini etkileyen faktörlerin göz önünde bulundurulması ve hemşirelere terapötik oyun kullanımı ile ilgili eğitim verilmelidir.