Is it necessary to perform sequential urodynamics in children?

Abstract

Aim: International Children's Continence Society (ICCS) recommends performing at least 2 sequential urodynamics in children to get reliable data. The aim of this study is to compare the results of 2 sequential urodynamics, performed during a single session in the same child and to question the necessity of the second procedure. Material and Method: The results were obtained from 100 children who underwent 2 sequential urodynamics. There were 46 boys and 54 girls. Urodynamics performed for the diagnosis of enuresis diurna and urge incontinence (38), meningomyelocele (22), VUR (17), anal atresia (8), PUV (6), and others (9). During cystometry; capacity, rise in bladder pressure (?P), compliance and the presence of detrusor instability (DI) were investigated. During flow; leak point pressure, maximal flow rate, maximal voiding pressure, intravesical pressure at maximal flow, EMG and residual urine were investigated. Results: There was statistically significant difference in capacity, ?P, compliance and leak point pressure between two sequential urodynamics. Of the 65 children who exhibited DI on first study, 45 (69.2 %) also showed DI on second study and 20 (30.8 %) did not. Of the 36 children who had no DI on first study, all but one patient had no DI on second study. Of the 17 children who exhibited detrusor sphincter dyssynergia (DSD) on first study, 13 (76.5 %) also showed DSD on second study and 4 (23.5 %) did not. Conclusion: DI and DSD are more frequent on the first urodynamics. In the presence of normocontractile detrusor and synergic sphincter, we recommend that second urodynamics is unnecessary.

Özet

Amaç: Uluslararası çocuk kontinans grubu çocuklarda daha doğru ve güvenli verilere ulaşmak için ardışık iki ürodinamik inceleme yapmayı önermektedir. Bu çalışmanın amacı çocuklarda aynı seansta ve pozisyonda ardışık olarak yapılan ürodinamik incelemeleri karşılaştırmak ve ikinci incelemenin gerekliliğini sorgulamaktır. Gereç ve Yöntem: 100 hastanın ürodinamik kayıtları geriye dönük olarak değerlendirilmiştir. Olguların 46 sı erkek, 54 ü kızdır. 38 olguya enürezis diurna ve sıkışma inkontinansı, 22 olguya meningomiyelosel, 17 olguya VUR, 8 olguya anal atrezi, 6 olguya PUV ve 9 olguya diğer gerekçelerle ürodinamik inceleme yapılmıştır. Bulgular: Sistometri esnasında; kapasite, başlangıç ve bitiş basınçları farkı (?P), komplians ve detrusor instabilitesi (DI) varlığı araştırılmıştır. Akım fazında ise; kaçırma basıncı, maksimal akım hızı, maksimal işeme basıncı, maksimal akım hızı esnasındaki intravezikal basınç değeri, EMG ve rezidüel idrar varlığı araştırılmıştır. Kapasite, başlangıç ve bitiş basınçları arasındaki fark (?P), komplians ve kaçırma basıncı değerleri açısından iki inceleme arasında istatistiksel olarak anlamlı derecede düzelme saptanmıştır. İlk incelemede DI saptanan 65 hastanın 45 inde (% 69.2) aynı bulgu ikinci incelemede de saptanırken, 20 olguda (% 30.8) DI gözlenmemiştir. Normokontraktil detrusor gözlenen 36 olgunun sadece birinde ikinci incelemede DI gözlenmiştir. İlk incelemede detrusor sfinkter dissinerjisi (DSD) saptanan 17 hastanın 13'ünde (% 76.5) aynı bulgu ikinci incelemede de saptanırken, 4 olguda (% 23.5) DSD gözlenmemiştir. Sonuç: DI ve DSD ilk ürodinamik incelemede daha sık olarak görülmektedir. Normokontraktil detrusor ve sinerjik EMG varlığında ikinci incelemeye gerek yoktur.