METHODOLOGICAL PRINCIPLES OF ABU HAYYANS RELATED TO GRAMMAR THROUGH HIS TAFSEER TITLED AL-BAHR AL-MOHEET

EBÛ HAYYÂN‟IN EL-BAHRU‟L-MUHÎT İSİMLİ TEFSİRİ BAĞLAMINDA NAHVE DAİR METODİK ESASLARI

Abstract

This article is an attempt to present a rooting for an approach towards Arabic Syntax which is characterized by The didactics of functional dimension, and is embodied in what Abu Hayyan al-Andalusi exposed through the application of grammar in its interpretation (al-Bahr al-Moheet), in which he tried to present an easy syntax through a method that combines the views of the different schools of syntax (the Eastern, Moroccan and Andalusian), and corrects its methodical lapses, and removes its complexities and unjustified evidence in teaching grammar lesson for the Arabic language learner (an Arab or Arabist), in a practical form whose corpus is the most eloquent language at all, it is the Koran

Özet

Bu makalenin konusu, öğretici yönüyle birlikte uygulamalı boyutuyla da öne çıkan Arap nahvine ait bir metodun temellerini ortaya çıkarmaktır. Bu metod Ebû Hayyan elEndelusî‟nin el-Bahru‟l-Muhit isimli tefsirinde takdim etmiş olduğu uygulamalı nahvinde somut olarak görülmektedir. Ebu Hayyân, tefsirinde farklı nahiv ekollerinin (doğu, batı ve Endülüs) görüşlerini toplayan ve metodik hatalarına işaret eden, girift yönlerini ve Arap Dili nahvi öğretiminde (Arap ya da yabancı olsun) öğrenci için çok da faydalı olmayacak illetleri ayıklayan metoda uygun, uygulamalı bir şekilde kolay bir nahiv ortaya çıkarmaya çalışmıştır. Bu hususta temel aldığı kaynak şüphesiz en fasih Arapça olan Kur‟an-ı Kerim‟dir