IBN BAJJA (AVEMPACE) AND POETRY

Abstract

Plato, in his understanding of ideal state, every citizen would not be allowed to live freely with all their wishes even though he is aware that the human nature searches the good and beauty; and therefore he tries to control tightly all poets and their poems. Aristotle sharing massive agreement in these thoughts with Plato, examines the poems regarding their epistemological values along with the aesthetical value given by human being. al-Farabi merging these two Greek philosopher’s thoughts, he takes the poems into account in both epistemologically, as in Aristotle’s method, and its practical usage for a virtuous state aiming for how to make individuals better citizens. Ibn Bajja (Avempace), unlike Plato and al-Farabi, builds not a virtuous society or state but an idea of a virtuous individual (al-mutawahhid) living in a non-virtuous state or society. According to him, this individual would develop himself by getting rational/philosophical knowledge, and also reach the great happiness by sharing his life with a close group or people who understands him. It seems that Ibn Bajja, with the influence of his Islamic culture he lived in, used the poems as an instrument for getting rational/philosophical knowledge or for transferring the knowledge to his friends. In this article, it has been examined that how Ibn Bajja had accompanied poems into his philosophical works as not a poet but a philosopher.

Özet

İnsan doğasının hoş ve güzel olanı aradığının bilincinde olmakla birlikte Platon, ideal devlet kavrayışında yurttaşın kendi istediği gibi yaşamasını uygun görmemekte ve bundan dolayı şairleri ve şiirleri sıkı bir denetime tabi tutmaktadır. Aristoteles ise büyük ölçüde Platon’a katılmakla birlikte şiiri, insanın estetiğe duyduğu ilginin yanı sıra epistemolojik değeri bakımından da incelemiştir. Bu iki Yunan düşünürünün görüşlerini uzlaştıran Fârâbî, şiiri; hem Aristoteles gibi daha çok epistemolojik hem de Platon gibi daha çok erdemli devlette yaşayanların daha iyi yurttaş olmaları için ne şekilde kullanılması gerektiği hususuna yoğunlaşmıştır. İbn Bâcce, Platon ve Fârâbî’nin aksine erdemli toplum/devlet değil, erdemli olmayan toplumlarda yaşayan erdemli birey (el-mütevahhid) fikrini kurgulamıştır. Ona göre bu birey, aklî/felsefî bilgiye ulaşarak kendini gerçekleştirebilir, kendini anlayan yakın bir çevreyle hayatını paylaşmak suretiyle de mutluluğa ulaşabilir. İbn Bâcce, içinde yetiştiği İslâm kültürünün de etkisiyle şiiri, aklî/felsefî bilginin elde edilmesinde veya bu bilginin dostlara aktarılmasında bir araç olarak kullanmış gözükmektedir. Bu makalede, şair olarak İbn Bâcce’den değil, bir filozof olarak İbn Bâcce’nin eserlerinde şiiri nasıl kullandığı incelenmektedir.