Journals / Bilişsel Davranışçı Psikoterapi ve Araştırmalar Dergisi / 2012 / Cilt: 1 - Sayı: 2
Cognitive-Behavioral Therapy for Anxiety in Elementary School Students
- Pages
- 121–126
- DOI
- —
Abstract
Amaç: Bu araştırmanın amacı okul temelli bir bilişsel-davranışçı terapi (BDT) kaygı programının kaygı belirtileri yüksek ilköğretim öğrencilerinde etkililiğini sınamaktır. Yöntem: BDT-çalışma grubu ile bekleme listesi-kontrol grubu olmak üzere iki gruplu randomize-kontrollü bir araştırma deseni hazırlanmıştır. Çocuk ya da ana-baba bildirimlerine dayalı kaygı ölçeklerinden yüksek puan alan toplam 61 çocuk araştırmaya katılmıştır (37 kız, 24 erkek; yaş ranjı 8-13). BDT-çalışma grubu yaklaşık 10 oturumda ve üç ayda tamamlanan Serinkanlı Çocuklar kaygı terapi programına katılmıştır (Lyneham 2003). Analizler, çalışma öncesinde klinik ve demografik değişkenler açısından iki grup arasında anlamlı farklılıklar olmadığını göstermiştir. Split-plot olarak bilinen karma model ANOVA istatistiklerinden yararlanılmıştır. Bulgular: BDT grubuna katılan çocukların bekleme-listesi kontrol grubu çocuklara göre ve son-test değerlendirmelerine göre, kaygı, kaygı engelleri ve depresyon ölçeklerinden daha düşük puan, benlik-saygısı ölçeğinden ise daha yüksek puan aldıkları görülmüştür. Sonuç: Bu çalışma okul temelli bir BDT kaygı programının çocukların kaygı ve depresyon belirtilerinde azalma ve benliksaygılarında artma yönünde etkisi olduğuna ilişkin görgül kanıtlar sunmaktadır. İzleyen çalışmalar terapi programından elde edilen kazanımların kararlılığını değerlendirebilir.
Özet
Amaç: Bu araştırmanın amacı okul temelli bir bilişsel-davranışçı terapi (BDT) kaygı programının kaygı belirtileri yüksek ilköğretim öğrencilerinde etkililiğini sınamaktır. Yöntem: BDT-çalışma grubu ile bekleme listesi-kontrol grubu olmak üzere iki gruplu randomize-kontrollü bir araştırma deseni hazırlanmıştır. Çocuk ya da ana-baba bildirimlerine dayalı kaygı ölçeklerinden yüksek puan alan toplam 61 çocuk araştırmaya katılmıştır (37 kız, 24 erkek; yaş ranjı 8-13). BDT-çalışma grubu yaklaşık 10 oturumda ve üç ayda tamamlanan Serinkanlı Çocuklar kaygı terapi programına katılmıştır (Lyneham 2003). Analizler, çalışma öncesinde klinik ve demografik değişkenler açısından iki grup arasında anlamlı farklılıklar olmadığını göstermiştir. Split-plot olarak bilinen karma model ANOVA istatistiklerinden yararlanılmıştır. Bulgular: BDT grubuna katılan çocukların bekleme-listesi kontrol grubu çocuklara göre ve son-test değerlendirmelerine göre, kaygı, kaygı engelleri ve depresyon ölçeklerinden daha düşük puan, benlik-saygısı ölçeğinden ise daha yüksek puan aldıkları görülmüştür. Sonuç: Bu çalışma okul temelli bir BDT kaygı programının çocukların kaygı ve depresyon belirtilerinde azalma ve benliksaygılarında artma yönünde etkisi olduğuna ilişkin görgül kanıtlar sunmaktadır. İzleyen çalışmalar terapi programından elde edilen kazanımların kararlılığını değerlendirebilir.