Differentiating Between Free Adjuncts and (Non-)Free Relatives in Turkish

Abstract

Turkish has a free adjunct construction, which is quite similar, but not identical, to the tensed Free Relative construction: in addition to having a nonnominalized, tensed verb marked with the conditional (as in tensed FRs), it has a duplicated form of the predicate in the imperative/optative. I suggest that the obligatory presence of the duplicated verb in free adjuncts is needed as a carrier for subjunctive-like morphology (in Turkish, imperative or optative), given that a conditional verb cannot carry an additional mood marker, and that this duplication also serves the function of a focus marker, found cross-linguistically in free adjuncts which have relative pronouns of a different shape than interrogative pronouns. This characterization is offered in conjunction with the further claim that in Turkish, the wh-interrogative marker is not a dedicated marker with only this purpose, but represents a more general class that can supply both interrogative and relative pronouns.

Özet

Türkçede zamanlı serbest ilgi yapılarına oldukça benzeyen ama tamamen aynı olmayan serbest eklenti yapıları vardır. Bu yapıların adlaştırılmamış ve koşul eki taşıyan zamanlı eylemlerinin yanı sıra emir/istek kipinde çekimlenmiş yinelenen yüklemleri vardır. Serbest eklentilerde yinelenen yüklem bulunmasının nedeni isteme kipi ekini (Türkçedeki haliyle emir ya da istek kipi) taşımaktır, çünkü koşul eki almış bir eylem başka kip eki alamaz, ayrıca bu yineleme diller arası eklenti yapılarında soru adıllarından farklı biçimlerde olan ilgi adıllarıyla kurulan serbest eklentilerde olduğu gibi odak imi görevi de görür. Bu özellik ne-soru iminin yalnızca soru işlevi gören bir im olmadığını, hem soru hem de ilgi adılı işlevleri taşıdığını gösterir.