LIABILITY OF THE VENDOR FOR EVICTIO IN ROMAN LAW

Abstract

Even if there is a principle “nobody shall transfer more than what he/she has as a right” in the Roman Law, people could sell an asset under someone else’s possession or an asset over which someone else has a paramount right like pledge or usufruct. However, as the vendor has only the liability of providing easy possession of the assets towards the purchaser, the vendor was considered to have completed his/her liability as long as evictio was not done by the person who has the paramount right. If the action in rem brought by the person who has the paramount right was lost even if the purchaser notifies the vendor about this action, the purchaser could appeal to the vendor because of evictio. The origin of this appeal was auctoritas liability of the vendor, stipulatio or breach of purchase contract. Stipulatio allowing recourse to the vendor due to evictio was shaped by modelling on the auctoritas responsibility, which takes place as a result of making the purchase contract via mancipatio. While the loss of the vendor coming from evictio could be demanded firstly via by actio auctoritatis as twice of the price, it could also be demanded afterwards via stipulatio duplae on the condition that it was added to the purchase contract. After that the purchaser became able to demand all his/her loss coming from evictio via actio empti within the scope of bonae fidei iudicium.

Özet

Roma hukukunda “hiç kimse sahip olduğu haktan fazlasını devredemez” ilkesinin varlığına rağmen bir kimse başkasının mülkiyetine ait veya rehin ya da intifa hakkı gibi başkasının üstün hakkının bulunduğu bir malı satabilirdi. Ancak satıcının alıcıya karşı sadece malın rahat zilyetliğini sağlama borcu bulunduğundan, üstün hakka sahip kimse tarafından evictio gerçekleşmediği müddetçe satıcı borcunu yerine getirmiş sayılırdı. Üstün hakka sahip kimse, alıcı ayni dava açtıktan sonra bu davayı satıcıya bildirmiş olmasına rağmen dava kaybedilmişse evictio nedeniyle satıcıya başvurabilirdi. Bu başvurunun kaynağı satıcının auctoritas sorumluluğu, stipulatio veya alım satım sözleşmesinin ihlaliydi. Evictio nedeniyle satıcıya başvurulmasını sağlayan stipulatio’lar, mancipatio aracılığıyla yapılan alım satım sözleşmesinin bir sonucu olarak meydana gelen auctoritas sorumluluğu örnek alınarak oluşturulmuştu. Satıcının evictio nedeniyle ortaya çıkan zararı, tarihsel gelişimine bağlı olarak semenin iki katı olacak şekilde ilkin actio auctoritatis ile talep edilebilirken; sonraları alım satım sözleşmesine ek olarak yapılmış olması koşuluyla stipulatio duplae ile talep edilebilirdi. Alıcı, sonraları bonae fidei iudicium kapsamında actio empti ile evictio sonucunda gerçekleşen bütün zararını talep edebilmeye başlamıştı.