Asian constitutionalism: away from popular politicts, toward counter-majoritarian institutions

Asya anayasacılığı: halkçı politikalardan uzağa, karşı çoğunlukçu kurumlara doğru

Abstract

In many countries in East Asia, there has emerged an institutional turn, away from popular democracy and toward watchdog agencies deliberately insulated from the elected branches of government. In the most extreme example in the Philippines, the courts have constrained the constituent power no less, that is to say, the power to revise the constitution itself. A pattern has emerged in the Philippines, Thailand, South Korea and Indonesia which, after a period of dictatorship, have adopted de- mocratic constitutions and yet no sooner insulated these constitutions from populist pressures through constitutional courts and independent constitutional agencies. It is here proposed that this institutional turn is brought about by both a flawed democratic politics and a fear of a return to military rule. Courts and watchdog agencies offer a middle ground. They derive their legitimacy from constitutions that were democratically written during the constitutive moments of historical rupture, but henceforth are re- duced to a façade for elite politics. However, for the enforcement of con- stitutional norms, these countries have turned to unelected judges, watchdog agencies and technocracies supposedly insulated from the compromised politics of day-to-day governance. For these Asian countries, constitutionalism provides the rhetori- cal framework to reconcile the ideal of democracy with the reality of imperfect elections and parliaments, and to rely on courts and watchdog agencies to carry out the checking function in default of vigilant democ- ratic majorities.

Özet

Doğu Asya’nın birçok ülkesinde, halkçı demokrasiden uzaklaşan ve yönetimin seçilmiş bölümlerinden özellikle ayrı duran gözlemci ku- rumlara doğru ilerleyen bir kurumsal sapma yaşanmıştır. En aşırı örneklerden biri olan Filipinler’de mahkemeler, kurucu gücü, yani anayasanın kendisini değiştirme gücünü sınırlamıştır. Bir diktatörlük döneminin ardından demokratik anayasalar benim- semiş ve hemen sonrasında bu anayasaları anayasa mahkemeleriyle bağımsız anayasa gözleme kurumları yoluyla popülist baskılardan kur- tarmış olan Filipinler, Tayland, Güney Kore ve Endonezya, farklı bir model sunmaktadırlar. Bu yazıda, bu kurumsal sapmanın, hem yanlış demokratik politi- kalar nedeniyle hem de askerî yönetime dönüş korkusuyla ortaya çıktığı görüşü ileri sürülmektedir. Mahkemelerle gözlemci kurumlar, bir orta yol sunmaktadırlar. Bunlar, meşruiyetlerini, tarihsel kopuş sonrasındaki kurucu dönemde demokratik yollarla yapılan ancak daha sonra siyasî seçkinler için görünüşten ibaret kalan anayasalardan alırlar. Bununla beraber bu ülkeler, anayasal normlarını güçlendirmek için, seçilmemiş yargıçlara, gözlemci kurumlara ve günlük yönetimin riskli siyasetinden korunduğu varsayılan teknokrasilere yönelmişlerdir. Bu Asyalı ülkeler bakımından anayasacılık, demokrasi idealini ku- surlu seçimler ve parlamentolar gerçekliğiyle uzlaştırmak ve temkinli demokratik çoğunluğun olmadığı yerde denetleme işlevini yerine getire- cek mahkemelere ve gözlemci kurumlara güvenmek için gerekli retorik çerçeveyi sunar.