Transnational Judicial Dialogue on Refugee Law and Its Role in Turkish Law

MÜLTECİ HUKUKUNDA MAHKEMELER ARASI TRANSNASYONAL İLETİŞİM VE BU İLETİŞİMİN TÜRK HUKUKUNDAKİ YERİ

Abstract

Because of the characteristic features of “1951 Convention Relating to the Status of Refugees” and its “1967 Protocol”, which are accepted as the primary texts in the field of refugee law, it is probable for these texts to be interpreted and applied differently in about 150 States that is a party to the convention or the protocol. Therefore, whether or not such protection is provided to the person requesting international protection depends on the State in which the person requests the status, in other words, it depends on how the State interprets the 1951 Convention. Such various practices of the Contracting States cause unstable, unjust and unfair consequences in this field that is closely connected to the human rights. One of the exercises developed by the Contracting States to overcome this problem is using transnational judicial dialogue and so enhancing common and coherent refugee law jurisprudence. In this context, this article aims to analyse first the concept of transnational judicial dialogue, reasons to utilize it, its way of use and obstacles to practising it in refugee law and after that to evaluate the role of transnational judicial dialogue in Turkish law.

Özet

Mülteci hukuku alanında temel metin olarak kabul edilen 1951 tarihli Mültecilerin Hukukî Statüsüne İlişkin Sözleşme ve bu sözleşmenin 1967 tarihli Protokolünün karakteristik nitelikleri itibarıyla, sözleşmeye veya protokole taraf 150’ye yakın devletin her birinde bu metinlerin farklı biçimde yorumlanıp farklı uygulanması mümkündür. Bu nedenle uluslararası koruma talep eden kişiye söz konusu korumanın sağlanıp sağlanmaması, kişinin hangi ülkede statü talep ettiğine yani kişinin giriş yaptığı ülkenin 1951 Sözleşmesini ne şekilde yorumladığına göre değişmektedir. Taraf devletlerin söz konusu farklı uygulamaları, devletler tarafından arzu edilmemekte, insan haklarıyla yakından bağlantılı olan bu alanda istikrarsız, adaletsiz ve eşit olmayan sonuçlar ortaya çıkmaktadır. 1951 Sözleşmesine üye ülkelerde bu sorunu çözmeye yönelik geliştirilen uygulamalardan biri, mahkemeler arası transnasyonal iletişimin kullanılması ve bu sayede birbiriyle tutarlı ve uyumlu bir mülteci hukuku içtihadı geliştirilmesidir. Bu bağlamda bu çalışmada, öncelikle mahkemeler arası transnasyonal iletişim kavramından ne anlaşılması gerektiği ve bu kavramın mülteci hukukunda kullanılma gerekçesi, kullanım biçimi ve kullanılmasının önündeki engeller açıklanmış, sonrasında Türk hukuk sisteminde mahkemeler arası transnasyonal iletişimin yeri incelenmiştir.