Kendine zarar verme davranışı olan erişkinlerde çocukluk çağı travmaları, duygu düzenleme güçlüğü ve başa çıkma tutumları

Özet

Amaç:Çalışmamızda intihar amacı taşımayan kasıtlı kendine zarar verme davranışının (KZVD) olası risk etkenle-rinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma grubuna KZVD ile başvuran veya değerlendirilmeleri sırasında son 1 yıl içinde KZVD olduğu belirlenen 156 hasta, kontrol grubuna ise aynı polikliniğe başvuran ve KZVD olmayan 156 hasta alınmıştır. Katılımcılara Çocukluk Çağı Travmalar Ölçeği (ÇÇTÖ), Başa Çıkma Tutumları Ölçeği (BÇTÖ), Duygu Düzenleme Güçlüğü Ölçeği (DDGÖ-16), Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) ve Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ) uygulanmıştır. Bulgular:Gruplar arasında cinsiyet, medeni durum, çalışma durumu ve psikiyatrik tedavi öyküsü açısından fark bulunmamıştır. KZVD olan hastalarda ÇÇTÖ toplam puanı ve tüm alt boyut puanları, DDGÖ, BAÖ ve BDÖ puanları kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Lojistik regresyon analizinde intihar öyküsü, alkol kullanımı, fiziksel ihmal ve cinsel istismar, duygu düzenleme güçlüğünde artış, BÇTÖ alt ölçeklerinden ‘madde kullanımı’, KZVD ile ilişkili bağımsız risk etkeni olarak saptanırken, ‘kabullenme’ ise koruyucu etken olarak saptanmıştır. Sonuç:Çalışmamızın bulguları çocukluk çağı travması, duygu düzenleme güçlüğü, başa çıkma tutumları ile KZVD arasındaki çok yönlü ve karmaşık ilişkiyi destekler niteliktedir. Sonuçlarımıza göre, KZVD olan kişilerin olumsuz içsel yaşantılarını tolere etmekte zorlandıkları ve daha az etkili ve daha az uyumlu başa çıkma tutumları gösterdikleri söylenebilir. Kabul odaklı psikoterapi müdahaleleri, bu kişilerde zarar verme davranışının azaltılmasında etkili olabilir.