Journals / Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 20 - Sayı: 2
Neoclassical Realism as a Foreign Policy Analysis Model: Analysis of Turkish Foreign Policy during World War II
- Pages
- 417–440
- DOI
- —
Abstract
Neoclassical realism presents a new and holistic method of foreign policy analysis, which is one of the most fundamental application areas of international relations discipline. It argues that the pressure of the international system on the foreign policies of the states is evaluated based on local dynamics of the relevant state and foreign policy strategies are determined as a result of this evaluation. In this way, the reasons for the states to execute different foreign policy implementations in the same international area can be explained within a theoretical integrity. In this study, World War II, an international development during which systemic pressure was clearly observed, and how Turkey transformed this systemic pressure into foreign policy strategies with the effect of its local dynamics were analyzed from the neoclassical realist perspective. In this context, neoclassical realist foreign policy analysis is described as a model in which independent variables (systemic pressures) are transformed into dependent variables (foreign policy strategies and outputs) through intervening variables (perceptions of decision makers and local dynamics) and this model was tested with the case of Turkish foreign policy during World War II. Consequently, the study presents the decisiveness of the effect of local dynamics on both determining and implementation of the Turkey’s non-belligerency strategy during the war.
Özet
Neoklasik realizm, uluslararası ilişkiler disiplininin en temel uygulama alanlarından birisi olan dış politika analizi konusunda yeni ve bütüncül bir yöntem ortaya koymaktadır. Buna göre, uluslararası sistemin devletlerin dış politikaları üzerindeki baskısı, ilgili devletin yerel dinamiklerine bağlı olarak değerlendirilmekte ve dış politika stratejileri bu değerlendirme neticesinde belirlenmektedir. Böylelikle aynı uluslararası ortam içerisinde devletlerin birbirlerinden farklı dış politika uygulamaları gerçekleştirmelerinin nedenleri kuramsal bir bütün içerisinde açıklanabilmektedir. Bu çalışmada, İkinci Dünya Savaşı gibi sistemik baskıların net bir biçimde gözlemlenebildiği bir uluslararası gelişme karşısında Türkiye’nin yerel dinamiklerinin etkisiyle bu baskıları nasıl dış politika stratejilerine dönüştürdüğü neoklasik realizmin bakış açısından analiz edilmektedir. Bu bağlamda neoklasik realist dış politika analizi bağımsız değişkenlerin (sistemik baskılar) ara değişkenler (karar alıcıların algıları ve yerel dinamikler) vasıtasıyla bağımlı değişkene (dış politika stratejileri ve çıktıları) dönüştürüldüğü bir model olarak açıklanmakta ve bu model İkinci Dünya Savaşı sırasındaki Türk dış politikasına uygulanarak, örnek olay değerlendirmesiyle test edilmektedir. Sonucunda da savaş dışında kalmayı temel strateji olarak belirleyen Türkiye’nin hem bu stratejinin benimsenmesinde hem de uygulanmasında yerel dinamiklerinin belirleyiciliği gösterilmektedir.