Suicide attempts via drug intake

Ufuk SARACOĞLU,Yüksel GÖKEL,Mehmet Oğuzhan AY,Akkan AVCI,Selen ACEHAN,Meliha EROĞLU ZENGİN,Müge KARA ELARAS,Mehmet CANCANAKATAN,Mediha DOĞAN

Abstract

Objective: In this study, socio-demographic and psychiatric evaluation of the patients who attempted suicide by drug intake was aimed. Material and Methods: Patients over the age of 18, who agreed to participate in our study, and admitted to the emergency department with conscious suicidal behavior between January 2009-January 2011 were enrolled in this prospective study. Results: A total of 122 patients were enrolled in the study. The most majority of the patients were consisted of female gender (68.9%), in the 18-24 age group, single, unemployed, graduate from elementary or high school, a member of a large family including 4-5 people, with a monthly income below TL 1000, and the individuals were found to be in economic distress. Chronic systemic disease, psychiatric disorders, and suicide attempts in the past, and a family history of suicide attempts were statistically significantly increased the assets of suicidal thinking. Most of the patients were diagnosed as depression and anxiety disorders, and they were recommended to use psychiatric drug therapy and psychiatric follow-up support to come again. Conclusion: Suicide motion, a method that is applied as a result of the social, economic, familial and psychiatric problems, with which individual faces, is a way of expressing oneself or a way of alternative solution according to the individual. Through the support given to individuals having suicide tendency, a decrease in suicide risk among the mentioned people can be actualized. For this purpose, the socio -demographic features of patients attempted suicide must be well known and must be evaluated by psychiatry

Özet

Amaç: Bu çalışmada ilaç alımı yoluyla özkıyım girişiminde bulunan hastaların sosyodemografik ve psikiyatrik açılardan değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: İleriye dönük olarak Ocak 2009-Ocak 2011 tarihleri arasında acil servise başvuran 18 yaş üstü, çalışmamıza katılmayı kabul eden, bilinçli olarak özkıyım davranışında bulunan hastalar bu çalışmaya dahil edildi. Bulgular: Çalışmaya toplam 122 hasta alındı. Hastaların büyük çoğunluğunun kadın cinsiyette (%68.9), 18-24 yaş grubunda, bekar, işsiz, ilköğretim veya lise mezunu, 4-5 kişiden oluşan kalabalık aile mensubu, 1000 TL altında aylık gelire sahip ve ekonomik sıkıntısı olan bireylerden oluştuğu belirlendi. Kronik sistemik hastalık, geçmişte psikiyatrik hastalık ve özkıyım girişimi, ailede özkıyım girişimi öyküsü varlıklarının özkıyım düşüncesini istatistiksel olarak anlamlı derecede arttırdığı saptandı. Hastaların büyük kısmına psikiyatrist tarafından depresyon ve anksiyete bozukluğu tanıları konularak destek ilaç tedavisi başlandı ve psikiyatri takibine gelmeleri önerildi. Sonuç: Bireyin yaşadığı toplumsal, ekonomik, ailesel ve psikiyatrik sorunlar sonucu başvurduğu bir yöntem olan özkıyım davranışı, bireye göre alternatif bir çözüm yolu veya kendini ifade etme biçimidir. Özkıyım davranışında bulunan bireylere verilecek maddi ve manevi destekler ile bu kişilerin özkıyım riskinde azalma sağlanabilir. Özkıyım girişiminde bulunan hastaların sosyodemografik özelliklerinin bilinmesi önemlidir ve bu hastalar psikiyatri tarafından mutlaka değerlendirilmelidir.