Aile hekimliği sisteminde birinci basamak sağlık kurumlarında çalışan hekimlerin iş doyumu (Eskişehir)

Özet

AMAÇ: Bu çalışmanın amacı Eskişehir il merkezinde Aile Hekimliği Pilot uygulamasında birinci basamak sağlık kurumlarında görev yapan hekimlerin iş doyumu düzeylerini saptamak ve olası ilişkili faktörlerin iş doyumuna etkilerini değerlendirmektir. YÖNTEM: Bu çalışma, 10–14 Mart 2008 tarihleri arasında Eskişehir il merkezinde bulunan 4 Toplum Sağlığı Merkezi ve 31 Aile Sağlığı Merkezi’nde görev yapmakta olan toplam 147 (%84.5) hekim üzerinde gerçekleştirilen kesitsel tipte bir araştırmadır. Literatüre uygun olarak hazırlanan anket form, hekimler tarafından dolduruldu, aynı gün veya takip eden gün içerisinde toplandı. İş doyumunun değerlendirilmesi Minnesota İş Doyum Ölçeği ile yapıldı. Elde edilen verilerin analizinde Ki kare testi, Student t testi ve ANOVA Varyans analizi kullanıldı. BULGULAR: Hekimlerden 72’si (%49.0) erkek, 75’i (%51.0) kadındı. Yaşları 26–58 arasında değişmekte olup, yaş ortalaması 40.58 ± 4.94 yıl idi. Hekimlerin genel, içsel ve dışsal iş doyum puan ortalamaları sırasıyla 3.62 ± 0.65, 3.72 ± 0.66 ve 3.45 ± 0.75 olarak bulundu. Genel ve dışsal iş doyum puan ortalamaları, Toplum Sağlığı Merkezi hekimlerinde Aile Sağlığı Merkezi hekimlerine göre daha düşük bulundu (p<0.05). SONUÇ: Bu çalışmada hekimlerin iş doyumlarının orta düzeyde olduğu saptandı. Bu sonuçlara göre Eskişehir’de hekimlerin iş doyumlarının arttırılması ile ilgili olarak politikalar üretilmesi ve uygulanması önerilir.