İç Anadolu’da Ağaçlandırma Çalışmaları

Özet

Olumsuz iklim koşulları ile birlikte aşırı otlatma ve kırılgan ekosistemlerin tarım arazilerine dönüştürülmesi İç Anadolu’nun kurak bölgelerinde arazi bozulmalarına neden olmuştur. Son 70 yıldır, kumul ağaçlandırmaları, toprak koruma ve erozyon kontrol çalışmaları nedeniyle Türkiye ormancıları kurak saha ağaçlandırmaları konusunda önemli tecrübeler edinmiştir. Kurak sahalarda kullanılan başlıca ibreli türleri Toros sediri (Cedrus libani), sarıçam (Pinus. sylvestris), karaçam (Pinus nigra), kızılçam (Pinus brutia), servi (Cupressaceae spp.) ve Arizona servisidir (Cupressus arizonica). En çok kullanılan yapraklı türler yalancı akasya (Robinia pseudoacacia), kokarağaç (Ailanthus altissima), dar yapraklı dişbudak (Fraxinus angustifolia), badem (Prunus amygdalus), ve iğdedir (Elaeagnus angustifolia). Bu türlerden kızılçam ve Arizona servisi vadi tabanlarından 1200 m ye kadar olan yükseltilerde, sarıçam 1300 -1700 metreler arası, yalancı akasya, kokarağaç, dişbudak ve iğde ise kurak taban arazilerde ve dere içlerinde iyi gelişim göstermektedir. Şimdiye kadar elde edilen sonuçlar ya dikilen fidanların türlerine ya da orijinlerine yorumlanmıştır. Tahrip edilmiş bitki örtüsünü ve toprak verimliliğini restore edecek olan ağaçlandırma başarılarını arttırmak için tüm süreçleri kapsayan yeni deneme çalışmalarına ihtiyaç duyulmaktadır.