Journals / Kutadgubilig: Felsefe Bilim Araştırmaları / 2026 / Cilt: 0 Sayı: 53
Interpreting Hobbes’ Philosophy Within The Context of Naturalism
- Pages
- 177–192
- DOI
- —
Abstract
The purpose of this paper is to examine Thomas Hobbes’ (1588-1679) conception of philosophy within the context of naturalism. At the center of Hobbes’ philosophy is a mechanistic conception of nature. Hobbes sees the entire world as a physical system consisting of matter and motion, and considers the human mind and social structure as parts of this system. According to him, all knowledge begins with sense and is organized through reasoning. Thought itself is a product of motions. Naturalism is an approach that argues that philosophical research should be conducted in compatibility with the science and the scientific method, and prioritizes experience. In this framework, Hobbes endeavors to apply the scientific method to philosophy. Although his method is mostly based on geometric deduction, searching for the source of knowledge in nature and sensory experience is parallel to naturalism. In this context, Hobbes’ philosophy is an significant early example that exhibits naturalistic tendencies. Our paper aims to trace naturalism in Hobbes’ philosophy and to discuss whether his philosophy can be seen as a form of naturalism. Consequently, it will be argued that Hobbes’ conception of nature and method has aspects compatible with the view called naturalism in the contemporary era.
Özet
Bu makalenin amacı Thomas Hobbes’un (1588-1679) felsefe anlayışını doğalcılık bağlamında ele almaktır. Hobbes’un felsefesinin merkezinde mekanikçi bir doğa tasarımı yer alır. Dünyayı bir bütün olarak madde ve hareketten oluşan fiziksel bir sistem olarak gören Hobbes, insan zihnini ve toplumsal yapıyı da bu sistemin parçaları olarak değerlendirir. Ona göre tüm bilgi, duyumdan başlar ve akıl yürütme yoluyla düzenlenir. Düşüncenin kendisi bile hareketlerin bir çıktısıdır. Doğalcılık, felsefi araştırmaların bilimle ve bilimsel yöntemle uyumluluk içinde yürütülmesi gerektiğini savunan ve deneyimi önceleyen bir yaklaşımdır. Bu çerçevede Hobbes, bilimsel yöntemi felsefeye uygulama çabası içindedir. Her ne kadar onun yöntemi daha çok geometrik tümdengelime dayansa da bilginin kaynağını doğada ve duyusal deneyimde araması doğalcılıkla paralellik taşır. Bu bağlamda Hobbes’un felsefesi doğalcı eğilimler gösteren önemli bir erken örnektir. Çalışmamız da Hobbes’un felsefesinde doğalcılığın izlerini sürmeyi ve felsefesinin bir tür doğalcılık olarak görülüp görülemeyeceğini tartışmayı amaçlamaktadır. Sonuç olarak Hobbes’un doğa ve yöntem anlayışının çağdaş dönemde doğalcılık olarak adlandırılan görüşle uyumlu yanlarının olduğu öne sürülecektir.