Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2011 / Cilt: 6 - Sayı: 1

The case-ending complements of some verbs in the Old Anatolian Turkish and Variants Seen in Time this complements

Eski Anadolu Türkçesindeki bazı Fiillerin hâl ekli tamlayıcıları ve bu tamlayıcılarda zaman içinde görülen değişiklikler

Pages
521–532
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this work, the case-ending complements of some verbs in the Old Anatolian Turkish were studied.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The elements complementing the meaning of the verb from various aspects are named as complement.
📊
Key Findings & Data:It is case-endings which makes connection between the verb and complement(s).
💡
Conclusion & Impact:In this work, the case-ending complements of some verbs in the Old Anatolian Turkish were studied.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The elements complementing the meaning of the verb from various aspects are named as complement. It is case-endings which makes connection between the verb and complement(s). The nature and form of verb-complement connection is determined by the meaning of the verb as well as by the speakers of the language. The usage of the case-ending complements differs between periods and fields. The differences can be interpreted as the usage of the ending in the complement in a different function. The differences can also be explained as the subjunctive substitution of the verb. In this work, the case-ending complements of some verbs in the Old Anatolian Turkish were studied.

Özet

Fiilin anlamını çeşitli yönlerden tamamlayan ögelere fiil tamlayıcısı denir. Fiil ile tamlayıcı veya tamlayıcılar arasındaki münasebeti kuran hâl ekleridir. Fiil-tamlayıcı ilişkisinin şeklini ve niteliğini fiilin anlamı belirlediği gibi, o dili konuşanlar da belirler. Dönemler ve sahalar arasında hâl ekli tamlayıcıların kullanımında bazen farklılıklar görülmektedir. Bu farklılıklar tamlayıcıdaki ekin farklı işlevde kullanılması şeklinde yorumlanabileceği gibi, fiilin istem değiştirmesi olarak da açıklanabilir. Bu çalışmada Eski Anadolu Türkçesindeki bazı fiillerin hâl ekli tamlayıcıları üzerinde durulmuştur.

🔖

Cite This Article

ÖZKAN, A. (2011). The case-ending complements of some verbs in the Old Anatolian Turkish and Variants Seen in Time this complements. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 6 - Sayı: 1, 521–532. https://ajindex.com/articles/98742

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. ATA, Aysu, Nâsıru’d-dîn bin Burhânü’d-dîn Rabgûzî, Kısasü'l Enbiya I, Giriş-Metin-Tıpkıbasım, TDK Yay., Ankara 1997.
  2. BANGUOĞLU, Tahsin, Türkçenin Grameri, TDK Yay., Ankara 1986.
  3. BOZ, Erdoğan, “Türkiye Türkçesinde +DAn Ekli Nesne Ögesi Üzerine”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, TDK Yay., Ankara 2004, s. 501-512.
  4. BOZ, Erdoğan, “Adın Yükleme (Nesne) Durumu ve Tümcenin Nesne Ögesi Üzerine”, Turkish Studies / Türkoloji Araştırmaları,Volume 2/2 Spring 2007, s. 102-108.
  5. BOZ, Erdoğan, Türkiye Türkçesinde +{A} Durum Biçimbirimi, Gazi Kitabevi, Ankara 2007.
  6. BURAN, Ahmet, Anadolu Ağızlarında İsim Çekim (Hâl) Ekleri, TDK Yay., Ankara 1996.
  7. BURAN, Ahmet, “Türkçede İsim Çekim Ekleri”, Türk Gramerinin Sorunları II, TDK Yay., Ankara 1999, s. 263-277.
  8. CEMİLOĞLU, İsmet, “Nesne Kavramı Üzerine”, Milli Eğitim, S. 148, Ankara 2000, s. ? DENY, Jean, Türk Dili Grameri (Osmanlı Lehçesi), (Tercüme: A. U. Elöve), İstanbul 1941.
  9. DURGUT, Hüseyin, Karahanlı ve Harezm Türkçesi Eserlerinde İsmin Hâlleri, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Doktora Tezi), Çanakkale 1999.
  10. EMRE, Ahmet Cevat, Türkçe Dilbilgisi, İstanbul 1945.
  11. ERDEM, Melek, “Türkmen Türkçesinde Mental Fiillerin ‘İstem’e Göre Anlam Değişmeleri”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, TDK Yay., Ankara 2004, s. 939-950.
  12. ERDEM, Mevlüt, “Eski Anadolu Türkçesinde Fiiller ve Unsurları”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, TDK Yay., Ankara 2004, s. 951-958.
  13. ERGİN, Muharrem, Türk Dil Bilgisi, İstanbul 1985.
  14. ERKMAN-AKERSON, Fatma - OZİL, Şeyda, Türkçede Niteleme -Sıfat İşlevli Yan Tümceler, Simurg, İstanbul 1998.
  15. ERTEN, Münir, “Türkiye Türkçesinde Geçişsiz Olduğu Halde Geçişli Gibi Kullanılmaya Başlayan Fiiller”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, TDK Yay., Ankara 2004, s. 1111-1124.
  16. GEMALMAZ, Efrasiyap, Erzurum İli Ağızları (İnceleme-Metinler-Sözlük ve Dizinler), C. I-III, TDK Yay., Ankara 1995.
  17. GÜLSEVİN, Gürer, Eski Anadolu Türkçesinde Ekler, Ankara1997.
  18. KAHRAMAN, Tahir, Çağdaş Türkiye Türkçesindeki Fiillerin Durum Ekli Tamlayıcıları, TDK Yay., Ankara 1996.
  19. KAHRAMAN, Tahir, “Çağdaş Türkiye Türkçesinde Ad Çekim Eklerinin Kullanım Özellikleri ve İşlevleri”, Türk Gramerinin Sorunları II, TDK Yay., Ankara 1999, s. 278-297.
  20. KALKAN, Uğur, Türkiye Türkçesinde Hal (Durum) Kavramı ve Hal (Durum) Eklerinin İşlevleri, (Yüksek Lisans Tezi), Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Afyonkarahisar 2006.
  21. KARAHAN, Leyla, “Fiil-Tamlayıcı İlişkisi Ü