SavedAdd your journal

Journals / Akademik Hassasiyetler / 2023 / Cilt: 10 Sayı: Cumhuriyet Özel Sayısı

INTERNATIONAL SYSTEMIC TRANSFORMATIONS AND 100TH YEARS OF TURKISH FOREIGN POLICY

ULUSLARARASI SİSTEMİK DÖNÜŞÜMLER VE TÜRK DIŞ POLİTİKASININ 100. YILI

Ayşe KÜÇÜK
Pages
825–852
Publication Date
2023-10-29
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, this situation changed from 2020 onwards, and Turkish foreign policy has distanced itself from an adventurous path.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:As we celebrate the 100th anniversary of the Republic of Turkey in these days, this article questions how Turkey has responded to the transformations in the structure of the international system from a neoclassical realist perspective.
📊
Key Findings & Data:In this article, the period after 2008 is defined as an “era of uncertainty”.
💡
Conclusion & Impact:However, this situation changed from 2020 onwards, and Turkish foreign policy has distanced itself from an adventurous path.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2008 Verileri
⚙️Variables:Türk Dış Politikasının 100. Yılı · Sistemik Dönüşümler · Neoklasik Realizm.

Abstract

As we celebrate the 100th anniversary of the Republic of Turkey in these days, this article questions how Turkey has responded to the transformations in the structure of the international system from a neoclassical realist perspective. The main focus is on the evolution of Turkey's foreign policy. The fundamental hypothesis of the article is that during periods when the international system has evolved into a multipolar state, Turkey has adopted a more balanced approach, moving away from adventurism. In this article, the period after 2008 is defined as an “era of uncertainty”. It is also emphasized that due to internal and external turbulence, Turkey developed an incompatible foreign policy approach between 2016 and 2020. However, this situation changed from 2020 onwards, and Turkish foreign policy has distanced itself from an adventurous path.

Özet

Bu makale, Türkiye Cumhuriyeti'nin 100. Yılını kutladığımız bu günlerde uluslararası sistemin yapısında yaşanan dönüşümler karşısında Türkiye'nin nasıl cevaplar ürettiğini neoklasik realist bir bakış açısından sorgulamaktadır. Esas olarak Türkiye'nin dış politika evrimi incelenmektedir. Makalenin temel hipotezi, uluslararası sistemin çok kutuplu hale geldiği dönemlerde Türkiye'nin maceracılıktan uzak, daha dengeli bir politika izlemeye başladığı yönündedir. Bu makalede 2008 sonrası dönemde “belirsizlik çağı” olarak tanımlanmıştır. Aynı zamanda içsel ve dışsal türbülans nedeniyle 2016-2020 yılları arasında uluslararası sistemle uyumsuz bir dış politika yaklaşımı geliştirdiğinin altı çizilmiştir. Ancak bu durum 2020 yılından itibaren değişmeye başlamış ve Türk dış politikası maceracı bir çizgiden uzaklaşmıştır.

🔖

Cite This Article

KÜÇÜK, A. (2023). INTERNATIONAL SYSTEMIC TRANSFORMATIONS AND 100TH YEARS OF TURKISH FOREIGN POLICY. Akademik Hassasiyetler, Cilt: 10 Sayı: Cumhuriyet Özel Sayısı, 825–852. https://ajindex.com/articles/971015

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. Adar, S. (2022). Dış politikada aktivizmden sıkışmışlığa cüretkâr kuvvet kullanımı, zayıflayan diplomatik kapasite, artan bölgesel yalnızlık. Eleştirel Güvenlik ve Türkiye: Uluslararası İlişkilerde Alternatif Yaklaşım (431-459). İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Aksu, F. (2018). Türk dış politikası krizlerinde hükümetler, cumhurbaşkanları, başbakanlar, Uluslararası İlişkiler, 15(59), 65-87. https://dx.doi.org/10.33458/uidergisi.523830
  4. Aktaş, M. (2006). Demokrat Parti dönemi Türk Sovyet ilişkilerinde Amerikan faktörü. İstanbul:
  5. Şema Yayınevi.
  6. Alim, E. (2022). Prudence as an antidote to foreign policy adventurism: The case of Turkey in the Syrian crisis, Global Society, 37(2), 292-314. https://doi.org/10.1080/13600826.2022.2110040
  7. Allison, G. T. (1971). Essence of decision: explaining the Cuban missile crisis. Little Brown and Company, Boston. Ataman, M. (2003). Özalist dış politika: Aktif ve rasyonel bir anlayış. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, (2), 49-64.
  8. Aydemir, S. S. (2021). The first diplomatic crisis that caused harm to the image of the USA in the eyes of the Turkish public: The Johnson Letter. International Journal of Eurasia Social Sciences/Uluslararası Avrasya Sosyal Bilimler Dergisi, 12(45), 632-633. http://dx.doi.org/10.35826/ijoess.2959
  9. Aydın, M. (2000). Determinants of Turkish foreign policy: Changing patterns and conjunctures during the Cold War. Middle Eastern Studies, 36(1), 103-139.
  10. Balcı, A. & Madakbaş Gülener, E. (2018). Turgut Özal dış politikası: Amerikan düzeninde yeniden konumlanma ve otonomi arayışı. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 15(55): 77-89.
  11. Balcı, A. (2013). Türkiye dış politikası: ilkeler, aktörler, uygulamalar, İstanbul: etkileşim yayınları. Balcı, A. (2015). Dış politikada hesaplaşmak. İstanbul:
  12. Etkileşim Yayınları.
  13. Balekoğlu, F. (2021). Küba füze krizi 1962. İstanbul:
  14. Doğu Batı Yayınları.
  15. Balta, E. (2021). Tedirginlik Çağı: Şiddet, Aidiyet ve Siyaset Üzerine. İstanbul:
  16. İletişim Yayınları.
  17. Bengio, O. (2009). Türkiye-İsrail: hayalet ittifaktan stratejik işbirliğine (Çev. Filiz Kaynak Dişkaya). Ankara:
  18. Erguvan Yayınevi.
  19. Bercovitch, J., & Jackson, R. D. W. (2009). Conflict resolution in the twenty-first century: principles, methods, and approaches. University of Michigan Press.
  20. Bora, T. (2023). Demirel. İstanbul:
  21. İletişim Yayınları.
  22. Brooks, S. G. (1997). Dueling realisms. International Organization, 51(3), 445-477.
  23. Brzezinski, Z. (2005). Büyük satranç tahtası: Amerika’nın küresel üstünlüğü ve bunun jeopolitik gereklilikleri (Çev. Yeld