Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2010 / Cilt: 5 - Sayı: 3

-AGAn /-GAn and -IcI suffixes in Turkish and their usage in sûdî’s annotation

Türkçede -AGAn /-GAn ve -IcI ekleri ve sûdî şerhindeki kullanımları

Pages
1594–1617
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The suffix functions as non-finite verbs in some constructions like -AGAn /-GAn suffixes.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The suffixes of -AGAn / -GAn used unfrequently in Modern Turkish exhibit some important features in the development of Turkish.
📊
Key Findings & Data:This usage increases gradually in Old Anatolian Turkish and Sudi’s annotation.
💡
Conclusion & Impact:The suffix functions as non-finite verbs in some constructions like -AGAn /-GAn suffixes.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The suffixes of -AGAn / -GAn used unfrequently in Modern Turkish exhibit some important features in the development of Turkish. In Karakhanid Turkic, the habitual meaning of the verb is formed with -GAn participle and in some cases with -AGAn. This usage increases gradually in Old Anatolian Turkish and Sudi’s annotation. Sudi utilizes the derivation of -AGAn/-GAn used in his time productively in word formation in order to translate the exact meaning of the Persian words into Turkish, which were called sıfat-ı müşebbehe (an adjective formed from a verb). In these derivations, although the habitual meaning of the verbs is stressed, some of them function as participles. On the other hand, Sudi uses Turkish -IcI suffix in order to substitute Persian agent nouns (ism-i fail). The suffix functions as non-finite verbs in some constructions like -AGAn /-GAn suffixes.

Özet

Türkiye Türkçesinde işlek olmayan -AGAn/-GAn eki Türkçenin gelişiminde önemli özellikler sergiler. Karahanlı Türkçesinde fiildeki süreklilik anlamı -GAn sıfat-fiiliyle birlikte az da olsa -AGAn ekiyle de sağlanır. Bu kullanım EAT eserlerinde ve Sûdî şerhinde artarak devam eder. Sûdî, döneminde hâlâ işlek olarak kullanıldığını anladığımız -AGAn / -GAn’lı türetimleri Farsça sıfat-ı müşebbehe olan kelimelerin Türkçedeki anlamlarını tam olarak vermek için kullanır. Bu türetimlerde fiilin sürekli yapıldığı vurgulansa da bunların bir kısmı sıfat-fiil işleyişindedir. Sûdî, şerhinde ism-i failleri karşılamak için ise -IcI ekinden yararlanır. Bu ek de -AGAn/-GAn ekleri gibi bazı kullanımlarda bitimsiz fiil işleyişindedir.

🔖

Cite This Article

KAYA, İ., ERDEM, M. (2010). -AGAn /-GAn and -IcI suffixes in Turkish and their usage in sûdî’s annotation. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 5 - Sayı: 3, 1594–1617. https://ajindex.com/articles/96377

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (29)

  1. AKDOĞAN Yaşar “Ahmedî İskender-nâme”, (Ed. Ahmet Atilla ġentürk) Divânlar ve Mesnevîler, _____http://ekitap.kulturturizm.gov.tr> (Kültür ve Turizm Bakanlığı e-Kitap), (25.12.2008).
  2. ARGUNŞAH Mustafa (1999). Tuhfe-i Murādī İnceleme-Metin- Dizin, Ankara:
  3. Türk Dil Kurumu. ATALAY Besim (1985) Divanü Lügati’t-Türk Tercümesi, c. I. Ankara:
  4. Türk Dil Kurumu. BANGUOĞLU Tahsin (2004).
  5. Türkçenin Grameri, Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  6. BOESCHOTEN Hendrik ve VANDAMME Marc (1998). “Chaghatay”, (Ed. Lars Johanson, E. É. Á. Csató) The Turkic Languages, Londan, New York: Routledge, s.166- 178. ÇOLAK Abdulkadir (2006). Türābī’nin Manzum Battalnāmesi, YL tezi, İnönü Üniversitesi.
  7. DANKOFF Robert, KELLY James (1982). Maḥmūd el-Kāşġ arī Türk Şiveleri Lügati, Harvard Üniversitesi Basımevi. DEMİR Nurettin (2005). “-CI/-ICI Ekleriyle Türemiş Kelimelere Katkılar”, Studia Turcologica Croviensia 10. Turks and Non-Turks. Studies on the History of Liguistic and Cultural Contacts, Krakau, Polonya, s. 75-84.
  8. DLT ERDİ Seçkin, YURTSEVER Serap Tuğba (Çev., Uyarlama, Düzenleme) (2005). Dîvânü Lugâti’t-Türk Kāşgarlı Mahmūd, İstanbul:
  9. Kabalcı Yayınevi.
  10. EMİNOĞLU Hatice (2003). Müşgil-güşa (Ta’bīr-nāme) (Dil Bilgisi-Metin-Dizin), Doktora tezi, Hacettepe Üniversitesi.
  11. ERCİLASUN Ahmet B. (1984). Kutadgu Bilig Grameri: Fiil, Ankara:
  12. Gazi Üniversitesi.
  13. ERDAL Marcel (2004).
  14. A Grammar of Old Turkic, Leiden, Bostan: Brill. ERDEM Mevlüt (2009). Bahrü’l-Hikem Karşılaştırmalı İnceleme- Metin-Sözlük, Ankara: Birleşik Yayınevi. ERDEM Mevlüt (baskıda). “Türkçede Çekim ve Yapım Eklerinin Özellikleri ve Sınırları” bilig. ERGİN Muharrem (1985).
  15. Türk Dil Bilgisi, İstanbul:
  16. Boğaziçi Yayınları.
  17. ERGİN Muharrem (1997).
  18. Dede Korkut Kitabı I, Ankara:
  19. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  20. GABAİN, A. Von (1988). Eski Türkçenin Grameri, (Çev. Mehmet Akalın), Ankara:
  21. Türk Dil Kurumu. GÜLSEVİN Gürer (1997).
  22. Eski Anadolu Türkçesinde Ekler, Ankara:
  23. Türk Dil Kurumu. GÜLSEVİN Gürer, BOZ Erdoğan (2004).
  24. Eski Anadolu Türkçesi, Ankara:
  25. Gazi Kitabevi.
  26. GÜNŞEN Ahmet (2006). “Anadolu Ağızlarında Farklı Bir Gelecek Zaman Eki ve Çekimi: -ıcı /-ici; -ucu /-ücü”, Turkish Studies 1/2: 54 -84. HACIEMİNOĞLU Necmettin (2003).
  27. Karahanlı Türkçesi Grameri, Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  28. JOHANSON Lars (1998). “The History of Turkic“, (Ed. Lars Johanson, Éva Ágnes Csató) The Turkic Languages, Londan, New York: Routledge, s. 81-125.
  29. KARAHAN Leyla (1996). Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması, Anakara: Türk Dil Kurumu. KARAMANLIOĞLU Ali Fehmi (1994).