SavedAdd your journal

Journals / Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2020 / Cilt: 22 - Sayı: 4

ALÂEDDİN HÜSEYİN CİHANSÛZ’UN GAZNE ŞEHRİNİ İSTİLASI

Vural ÖNTÜRK
Pages
1715–1733
Publication Date
2020-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada Sultan Alâeddin Hüseyin Cihânsûz’un Gaznelilerle mücadelesi ve Gazne şehrini istilası ele alınmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Afganistan ile Herat arasındaki dağlık bölgede hüküm süren Gurlular (552-612/1157-1216), bağımsız ve müstakil bir devlet haline geldikleri zamana kadar Gazneliler Devleti’nin (352-582/963-1186) tabiiyeti altında kalmışlardır.
📊
Key Findings & Data:Gazneli hükümdarı Sebüktegin’den (366-387/977-997) başlamak üzere Sultan Mahmud (388-421/998-1030), Sultan Mesûd (421-432/1030-1041) ve Sultan İbrahim (451-492/1059-1099) dönemlerinde Gur bölgesine çeşitli seferler düzenlenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada Sultan Alâeddin Hüseyin Cihânsûz’un Gaznelilerle mücadelesi ve Gazne şehrini istilası ele alınmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Alâeddin Hüseyin · Sultan Behramşâh · Gurlular

Özet

Afganistan ile Herat arasındaki dağlık bölgede hüküm süren Gurlular (552-612/1157-1216), bağımsız ve müstakil bir devlet haline geldikleri zamana kadar Gazneliler Devleti’nin (352-582/963-1186) tabiiyeti altında kalmışlardır. Gazneli hükümdarı Sebüktegin’den (366-387/977-997) başlamak üzere Sultan Mahmud (388-421/998-1030), Sultan Mesûd (421-432/1030-1041) ve Sultan İbrahim (451-492/1059-1099) dönemlerinde Gur bölgesine çeşitli seferler düzenlenmiştir. Bu seferler neticesinde Gurlular itaat altına alındığı gibi bu coğrafyada İslamiyet’in yayılması da hız kazanmıştır. Gaznelilerin gerileme dönemi hükümdarlarından Sultan Behramşâh (511-552/1117-1157) zamanında ise Gazneli-Gurlu mücadeleleri farklı bir safhaya girmiştir. Behramşâh’ın tâbi Gurlular aleyhine dış siyasette almış olduğu yanlış kararlar iki devleti karşı karşıya getirmiş ve taraflar arasında meydana gelen savaşlar Gaznelilerin çöküş sürecini hızlandırmıştır. Bu dönemde Gurlular tahtında bulunan Alâeddin Hüseyin b. İzzeddin Hüseyin’in (544-556/1149-1161) iki kardeşinin Behramşâh tarafından öldürülmesi, kendisinde bu devlete karşı büyük bir intikam hırsına sebebiyet vermiştir. Gaznelilere karşı elde etmiş olduğu zaferlerden sonra Gazne şehrini yakıp yıkması tarihlerde kendisinin Cihansûz lakabıyla anılması ile sonuçlanmıştır. Bu çalışmada Sultan Alâeddin Hüseyin Cihânsûz’un Gaznelilerle mücadelesi ve Gazne şehrini istilası ele alınmıştır.

🔖

Cite This Article

ÖNTÜRK, V. (2020). ALÂEDDİN HÜSEYİN CİHANSÛZ’UN GAZNE ŞEHRİNİ İSTİLASI. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 4, 1715–1733. https://ajindex.com/articles/91175

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. Abdukadir el-Badâûnî. (1380). Müntehabü’tTevârih. Mevlevî Ahmed Ali Sâhib. (Tash.). Tahran: Silsile-i İntişârât-ı Âsar ve Mefâhir-i Fergengî. Abdul Ghafur, M. (1960).
  2. The Gorids History, Culture and Administration 543-612/1148-1215-16. Dissertation zur Erlangug der Doktorvürde der Philisophischen Fakultat der Universitat, Hamburg. Ahmet Cevdet Paşa. (1972). Kısas-ı Enbiyâ ve Tevârih-i Hulefâ. İstanbul:
  3. Bedir Yayınevi.
  4. Alptekin, C. (1989). Büyük Selçuklular. Doğuştan Günümüze Büyük İslâm Tarihi, İstanbul: Çağ Yayınları. ss. 95-232.
  5. Ayan, E. (2008). Büyük Selçuklu İmparatorluğu’nun Yıkılış Süreci. Kuruluş ve Öküş Süreçlerinde Türk Devletleri Sempozyumu, Sakarya. Bayur, Y. H. (1987). Hindistan Tarihi. I. Ankara:
  6. TTK. Bosworth, C. E. (1977). The Later Gaznavids; Splendour and Decay. New York. Bosworth, C. E. (1984). ʿAlāʾ-al-dīn Ḥosayn Jahānsūz. Encyclopædia Iranica, I/7, ss. 778-779.
  7. Bosworth, C. E. (1998). Bahramsah b. Mas’ud (III). Encyclopedia Iranica, Vol. III. ss. 526-527.
  8. Dames, M. L. (1997).
  9. Gur. İ.A., IV. İstanbul: MEB, ss. 825-828. Devletşâh b. Alâü’d-Devle Bahtîşâh el-Gâzi. (1977). Tezkiretü’ş-Şûarâ. I. Necati Lügal (Çev.). İstanbul: Kervan Yayın ve Kitapçılık Neşriyat. el-Cüzcânî, Ebû Amr Minhâcüddîn Osmân b. Sirâciddîn Muhammed. (1342). Tabakât-ı Nâsırî. I. Abdulhay Habibî. (Tash.). Kabil: Encümen-i Târîh-i Afganistan. el-Ömerî, Şihabüddin b. Fazlullah. (2014). Türkler Hakkında Gördüklerim ve Duyduklarım (Mesâliku’l-Ebsar). D. Ahsen Batur. (Çev.). İstanbul: Selenge Yayınları. er-Ravendî, Muhammed b. Ali b. Süleyman. (1999). Râhat-üs-Sudûr ve Âyet-üs-Sürûr. II. Ahmet Ateş. (Terc.). Ankara: TTK. Esterabâdî, Muhammed Kasım Hinduşah. (t.y.). Târîh-i Firişte. Muhammed Rıza Nasırî (Musahhih). İsfehan: Merkez Tahkikat Rayane-i Kâime. Fahr-i Müdebbir, Mübarek Şâh Muhammed b. Mansûr. (1346). Âdâbü’-l Harb ve’ş-Şecâ, Ahmed Süheylî Hansarî. (Tash.). Tahran: Şirket-i İkbâl. Habib, M. (1981). Shihabuddin of Ghur. Collected Works of Professor Mohammad Habib, New Delhi, 105-143. Hamdullah Müstevfî, Ebû Bekir b. Ahmed b. Nasr Müstevfî Kazvînî. (1387). Târîh-i Güzîde. Abdü’l-Hüseyin Nevâhî. (Tah.). Tahran: Müesseset-ü İntişârât-ı Emîr-i Kebîr. Hândmîr, Gıyâsüddîn Hândmîr b. Hâce Hümâmüddin Muhammed b. Hâce Celâlüddin Muhammed. (1333). Târîhu Habibi’s-Siyer fî Ahbâr-ı Efrâd-ı Beşer. I-II. Tahran: Kitabhâne-i Hayyâm. Hasan b. Şihâh b. Hüseyin Yezdî, Câmiü’t-Tevârîh-i Hasenî. Fatih nr. 4307. Hilleison, S. (1979). Behram Şâh. İ.A., İstanbul: MEB, 454. Hourcade, B. (19