Journals / Akdeniz İİBF Dergisi / 2019 / Cilt: 19 - Sayı: 2

Regulatory Impact Analysis Practices in the Parliamentary System of Turkey and Its Future in the Presidential Government System

Türkiye’de Parlamenter Sistemde Düzenleyici Etki Analizi Uygulamaları ve Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemindeki Geleceği

Pages
273–298
Publication Date
2019-11-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

RIA implementation seems to be unlikely in the Presidential Government System.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The implementation of public policy analysis methods with public consultation and participation mechanisms to the preparation of regulation process, Regulatory Impact Analysis (RIA), came to Turkish administrative system as a policy transfer.
📊
Key Findings & Data:RIA was compulsory for draft bills prepared by public agencies in Parliamentary System since 2007, however the results were not satisfactory in terms of quality and quantity with regard to the targets.
💡
Conclusion & Impact:RIA implementation seems to be unlikely in the Presidential Government System.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:2007 Verileri
⚙️Variables:Regulatory impact analysis · law making · evidence

Abstract

The implementation of public policy analysis methods with public consultation and participation mechanisms to the preparation of regulation process, Regulatory Impact Analysis (RIA), came to Turkish administrative system as a policy transfer. In this paper, related official reports, regulations and literature are reviewed, then how RIA was implemented and to what extend it will be implemented in the future will be discussed. RIA was compulsory for draft bills prepared by public agencies in Parliamentary System since 2007, however the results were not satisfactory in terms of quality and quantity with regard to the targets. Only Members of Parliament are empowered to propose draft bills in the Presidential Government System which started in 2018, and RIA is not obligatory for these draft bills. Probably public agencies will still prepare draft bills to be submitted by Members of Parliament under the present legal and political structure. RIA implementation seems to be unlikely in the Presidential Government System.

Özet

Kamu politikası analizi yöntemlerinin danışma ve katılım mekanizmalarıyla birlikte mevzuat hazırlık sürecine uygulanması olan düzenleyici etki analizi (DEA), Türk idari sistemine politika transferi şeklinde gelmiştir. Bu çalışmada ilgili resmi raporlar, mevzuat ve literatür incelenerek DEA’nın nasıl uygulandığı ve gelecekte ne ölçüde uygulanabileceği tartışılmaktadır. Parlamenter Sistem içinde 2007 yılından itibaren kanun tasarıları hazırlıklarında kamu idareleri için DEA zorunlu hale gelmiş olmasına rağmen nicelik ve nitelik olarak öngörülen sonuçlara ulaşılamamıştır. 2018 yılında uygulanmaya başlayan Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde ise sadece milletvekilleri kanun teklif etmeye yetkilidir ve mecburi DEA söz konusu değildir. Mevcut hukuksal ve siyasal yapı içinde kanun taslakları muhtemelen yine idare tarafından hazırlanacak ve milletvekilleri tarafından teklif edilecektir. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde DEA uygulanması ise zayıf bir ihtimaldir.

🔖

Cite This Article

CİLAVDAROĞLU, A. A. (2019). Regulatory Impact Analysis Practices in the Parliamentary System of Turkey and Its Future in the Presidential Government System. Akdeniz İİBF Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 2, 273–298. https://ajindex.com/articles/90575

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Başbakanlık (2010a). Başbakanlık (2011-2015) Stratejik Planı. Ankara. Başbakanlık (2010b). Başbakanlık 2009 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2011a). Başbakanlık 2010 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2011b). Başbakanlık 2011 Yılı Performans Programı. Ankara. Başbakanlık (2012a). Başbakanlık 2011 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2012b). Başbakanlık 2012 Yılı Performans Programı. Ankara. Başbakanlık (2013a). Başbakanlık 2012 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2013b). Başbakanlık 2013 Yılı Performans Programı. Ankara. Başbakanlık (2014a). Başbakanlık 2013 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2014b). Başbakanlık 2014 Yılı Performans Programı. Ankara. Başbakanlık (2015a). Başbakanlık 2014 Faaliyet Raporu. Ankara. Başbakanlık (2015b) Başbakanlık 2015
  2. Yılı Performans Programı, Ankara.
  3. Başbakanlık Genelgesi (2007). Düzenleyici Etki Analizi Çalışmaları. 2007/6, 3.4.2007 tarihli ve 26482 sayılı Resmî Gazete. Bayramoğlu, S. (2006). “Düzenleyici Etki Analizi: Yasamayı Erksizleştirme Aracı”. Memleket Siyaset Yönetim. 2: 94-110.
  4. Boswell, J. (2018). “What makes evidence-based policy making such a useful myth? The case of NICE guidance on bariatric surgery in the United Kingdom”. Governance. 31 (2): 199-214.
  5. Bozdağ, B. (2011). Kanun Yapım Süreci Sempozyumu. 17.1.2011, İrfan Neziroğlu ve Fahri Bakırcı (ed.), TBMM Basımevi, Ankara, 198-202, 214-216.
  6. Cairney, P. (2016). The Politics of Evidence-Based Policy Making. Palgrave Macmillan. Cairney, P., Studlar, D. T. ve Mamudu, H. M. (2012). Global Tobacco Control: Power, Policy, Governance and Transfer. Palgrave Macmillan, Chippenham and Eastbourne Cilavdaroğlu, A. A. (2019) Türkiye’de Parlamenter Sistem İçinde Kanıta Dayalı Politika Yapımı, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Cohen, D. K. ve Lindblom, C. E. (1979). “Solving Problems of Bureaucracy: Limits on Social Science”. American Behavioral Scientist, 22 (5): 547-560.
  7. Davies, H., Nutley, S. ve Smith, P. (2009). “Introducing evidence-based policy and practice in public services”. What works? Evidence-based policy and practice in public services, Davies, H., Nutley, S. ve Smith, P. (ed.), Hobbs the Printers Ltd, Southampton, 1-11.
  8. Demir, Ö. (1996),
  9. Kurumcu İktisat. Vadi Yayınları,
  10. Konya Doğan, M. (2011). Kanun Yapım Süreci Sempozyumu. 17.01.2011,
  11. Neziroğlu, İ. ve Bakırcı, F. (ed.), TBMM Basımevi, Ankara, 88-94.
  12. Dolowitz, D. ve Marsh, D. (1996). “Who Learns What from Whom: a Review of Policy Transfer Literature”. Politic