Journals / Turcology Research / 2015 / Sayı: 53

-

ANADOLU AĞIZLARINDA, GÖRÜLEN GEÇMİŞ ZAMAN VE DİLEK-ŞART KİPİ 3. TEKLİK ŞAHIS ÇEKİMLERİNDE GÖRÜLEN /N/ SESİ VE KULLANILDIĞI BÖLGELER

Pages
1–1
Publication Date
2015-01-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In the conclusion part, it is put forward that –n consonant is not an epenthesis consonant and especially the –n consonant that is found in the end of simple past tense third person singular is a criteria that can be used in the classification of Anatolian Dialects

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Within Turkish Language’s adventure throughout its history, it is well known that Anatolian Dialects undertake a very important task in the preservation and transfer of unrecorded elements to the following generations.
📊
Key Findings & Data:In this essay that based at least on the master's degree level of studies, 148 study scanned and n consonant that is predominantly expressed as 'Epenthesis of a consonant in these studies; its source, regions that it is detected and its prevalence is emphasized.
💡
Conclusion & Impact:In the conclusion part, it is put forward that –n consonant is not an epenthesis consonant and especially the –n consonant that is found in the end of simple past tense third person singular is a criteria that can be used in the classification of Anatolian Dialects
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anatolian Dialects · Simple Past Tense · Subjunctive Mood

Abstract

Within Turkish Language’s adventure throughout its history, it is well known that Anatolian Dialects undertake a very important task in the preservation and transfer of unrecorded elements to the following generations. In Anatolian Dialects, Turkish words’ both wealth of meaning and structural differences have been being kept alive throughout generations. In this study, /n/ consonant that is often encountered in Anatolian Dialects, emerges in simple past tense and in subjunctive mood third person singular conjugations and regions that it is used have been studied. In this essay that based at least on the master's degree level of studies, 148 study scanned and n consonant that is predominantly expressed as 'Epenthesis of a consonant in these studies; its source, regions that it is detected and its prevalence is emphasized. In part 3 of our study there is one sample sentence from each region that –DI(n) and –sA(n) structures are detected. In the conclusion part, it is put forward that –n consonant is not an epenthesis consonant and especially the –n consonant that is found in the end of simple past tense third person singular is a criteria that can be used in the classification of Anatolian Dialects

Özet

Anadolu Ağızlarının, Türkçenin geçmişten günümüze gelen macerasında yazı dilinde kayda geçmemiş unsurları yaşatma ve sonraki nesillere aktarma hususunda çok önemli bir görev üstlendiği bilinmektedir. Anadolu Ağızlarında, Türkçe kelimelerin hem anlam zenginliği hem de yapısal farklılıkları nesilden nesile aktarılarak yaşatılmaktadır. Bu çalışmada, ağızların bu aktarım özelliğinin somut bir örneği olan ve Anadolu Ağızlarında sıklıkla karşılaşılan, görülen geçmiş zaman ve dilek-şart kipi 3. teklik şahıs çekimlerinde ortaya çıkan /n/ sesi ve kullanıldığı bölgeler incelenmeye çalışılmıştır. En az yüksek lisans seviyesinde yapılmış ağız çalışmalarının esas alındığı bu makalede 148 adet çalışma taranmış ve bu çalışmalarda ağırlıklı olarak ‘ünsüz türemesi’ şeklinde ifade edilen –n sesinin kaynağı, tespit edildiği bölgeler ve yaygınlığı üzerinde durulmuştur. Çalışmamızın 3. bölümünde, –DI(n) ve –sA(n) yapılarının tespit edildiği her bölgeden birer örnek cümle yer almaktadır. Sonuç bölümünde –n sesinin türeme bir ses olmadığı ve özellikle görülen geçmiş zaman 3. teklik şahıs sonunda görülen –n sesinin Anadolu Ağızlarının tasnifinde kullanılabilecek bir ölçüt olduğu ortaya konulmuştur.

🔖

Cite This Article

DİNAR, T. (2015). -. Turcology Research, Sayı: 53, 1–1. https://ajindex.com/articles/901449

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Akar, A. (2013). Muğla ve yöresi ağızları. Ankara:
  2. TDK Yay. Akça, H. (2009). Ankara ili ağızları. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Alyılmaz, C. (1999). Zamir N’si eski bir iyelik ekinin kalıntısı olabilir mi?. Türk Gramerinin Sorunları II, Ankara: TDK Yay., s. 403-415. Atay‚ A. (2002). Eski Türkçe ma/ me edatının Anadolu ağızlarındaki kalıntısı. Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, 826-828.
  3. Ay, Ö. (2009). Türkiye Türkçesi ağızlarında fiil çekiminde görülen eskicil (arkaik) unsurlar üzerine. Türkiye Türkçesi Ağız Araştırmaları Çalıştayı Bildirileri, Ankara: TDK Yay., s. 75-99.
  4. Bülbül, G. (2007). Balıkesir Bigadiç ağzı. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Balıkesir: Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Choi, H. W. (1991). Ana Altayca iyelik zamiri *n. Türk Dilleri Araştırmaları 1991, s. 191-196.
  5. Demir, İ. (2012). Sarıgöl ve yöresi ağızları. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Kayseri: Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Demir, N. (2003). Türkçede gereklilik kipleri ve işlevdeşleri. TDAY-Belleten, s. 11-22.
  6. Derin, İ. (1995). Acıpayam ve Çameli ilçeleri ağzı. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Develi, H. (1995). -sA eki nedir? kip mi, zarf-fiil eki mi? İlmî Araştırmalar I (Dil, Edebiyat ve Tarih İncelemeleri), s. 91-94.
  7. Doğan, M. (2012). Aksaray ve yöresi ağızları. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Kayseri: Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Ercilasun, A. B. (2007). L, N, R’den sonra niçin T? Makaleler (Yay. hzl. Ekrem Arıkoğlu). Ankara:
  8. Akçağ Yay. Ercilasun, A. B., Karahan, L., Akalın, Ş., H., vd. (2006). Karşılaştırmalı Türk lehçeleri grameri I -fiil- basit çekim. Ankara:
  9. TDK Yay. Gabain, A.V. (2007). Eski Türkçenin grameri. (çev Mehmet Akalın). Ankara:
  10. TDK Yay. Gemalmaz, E. (1995). Erzurum ili ağızları. C 1., Ankara:
  11. TDK Yay. Gökdağ, B. A. (2012) Urmiye ağızlarında bile zamirinin kullanımı. Türk Moğol Araştırmaları (Tuncer Gülensoy Armağanı), TKAE Yay., 169-176.
  12. Gülsevin, G. (1990). Eski Anadolu (Türkiye) Türkçesinde 3. kişi iyelik ekinin özel kullanılışı. Türk Dili, C: 1990/II, S 466, s. 187-190.
  13. Gülsevin, G. (1990). Türkçede -sA Şart Gerundiumu Üzerine. Türk Dili, S 467, 276-279.
  14. Gülsevin, G. (2002). Uşak ili ağızları. Ankara:
  15. TDK Yay. Gülsevin, G. (2009). Anadolu ağızlarında etnik (boysal) özellikler ve Çepni ağızları üzerine. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume