Journals / Journal of Agricultural Biotechnology / 2022 / Cilt: 3 - Sayı: 2

Some Vegetation Characteristics of Denizli Province Natural Rangelands

Denizli İli Doğal Mera Alanlarının Bazı Vejetasyon Özellikleri

Pages
74–88
Publication Date
2022-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Solmaz village of Tavas district and Karahüyük rangelands of Acıpayam district were determined as the best rangelands among 12 rangelands by pasture plant composition, rangeland condition and healthy status.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This research was conducted to determine botanical composition of the 12 native rangelands in the high section of 7 district, Denizli, in the year of 2015.
📊
Key Findings & Data:As a result of the vegetation study, a total of 234 different species were identified. 51 of these species belong to poaceae, 56 to fabeceae and 127 to other families.
💡
Conclusion & Impact:Solmaz village of Tavas district and Karahüyük rangelands of Acıpayam district were determined as the best rangelands among 12 rangelands by pasture plant composition, rangeland condition and healthy status.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2015 Verileri
⚙️Variables:Mera · Tekerlekli nokta metodu · Botanik Kompozisyon

Abstract

This research was conducted to determine botanical composition of the 12 native rangelands in the high section of 7 district, Denizli, in the year of 2015. Vegetations of the pastures were done by the Loop Method. As a result of the vegetation study, a total of 234 different species were identified. 51 of these species belong to poaceae, 56 to fabeceae and 127 to other families. The most common leguminous, grassy and other family species in the rangelands are Vicia sativa, Cynodon dactylon and Carduus pycnocephalus. In the botanical composition, the ratios of decreaser, increaser and invader species were determined as 13.0%, 22.0% and 65.0%, respectively. It was determined that the rate of plant cover area in the examined rangelands varied between 41.0% and 50.3%. The rangeland status class of the pasture areas has been determined as risky (1rangeland) and weak (11rangelang. In the classification made in terms of rangeland health, Acıpayam District Karahöyükrangeland, Tavas Solmaz, Garipkoy and Kızılca rangeland were determined as "good" and other rangelands were determined as "medium". Solmaz village of Tavas district and Karahüyük rangelands of Acıpayam district were determined as the best rangelands among 12 rangelands by pasture plant composition, rangeland condition and healthy status.

Özet

Bu çalışma Denizli ilinin 7 ilçe ve 12 köyden seçilen yüksek kesim meralarının vejetasyon özelliklerinin belirlenmesi amacıyla 2015 yılında yürütülmüştür. Ölçümler modifiye edilmiş tekerlekli lup metoduyla yapılmıştır. Vejetasyon etüdü sonucunda toplam 234 farklı türün varlığı tespit edilmiştir. Bu türlerden 51 adedi buğdaygil, 56 adedi baklagil ve 127 adedi ise diğer familyalara aittir. Meralarda bitki ile kaplılık oranları % 41.0 ile % 50.3 arasında değişmiştir. Mera alanlarında en sık rastlanan baklagil, buğdaygil ve diğer familyalara ait türler sırasıyla Vicia sativa, Cynodon dactylon ve Carduus pycnocephalus’tur. Tüm mera alanlarına ait botanik kompozisyonda azalıcılar, çoğalıcılar ve istilacı türlerin oranları sırasıyla % 13.0, % 22.0 ve % 65.0 olarak belirlenmiştir. İncelenen 1 merada mera durum sınıfının riskli ve 11 merada ise zayıf olduğu tespit edilmiştir. Mera sağlığı açısından yapılan sınıflamada Acıpayam İlçesi Karahöyük merası, Tavas Solmaz, Garipköy ve Kızılca meraları “iyi” olarak diğer meralar ise “orta” olarak belirlenmiştir. İhtiva ettiği bitki kompozisyonu, mera durum ve sınıfı ile mera sağlığı dikkate alındığında 12 mera içerisinde Tavas ilçesi Solmaz köyü ve Acıpayam İlçesi Karahüyük meraları en iyi meralar olarak belirlenmiştir.

🔖

Cite This Article

ÖTEN, M., ERDURMUŞ, C., KİREMİTCİ, S., İNAL, İ., AVCI, M., YÜCEL, C., KABAŞ, Ö., SOYSAL, M. (2022). Some Vegetation Characteristics of Denizli Province Natural Rangelands. Journal of Agricultural Biotechnology, Cilt: 3 - Sayı: 2, 74–88. https://ajindex.com/articles/873561

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Babalık, A.A. ve Sarıkaya, H. (2015). Isparta İli Zengi Merasında Ot Verimi ve Botanik Kompozisyonun Tespiti Üzerine Bir Araştırma. Turkish Journal of Forestry. 16(2): 96-101
  2. Carlier, L., De Vliegher, D., Van Cleemput, O. & Boeckx, P. (2005). Importance and Functions of European Grasslands. Commun Agric. Appl. Biol. Sci. 70:5-15
  3. Altın, M., Gökkuş, A. ve Koç, A. (2011). Otlatma Kapasitesi. Çayır ve Mera Yönetimi. Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğü, T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı
  4. Çaçan, E. ve Yüksel, A. (2016). Çayır ve Meraların Bölgesel Kalkınma Üzerindeki Etkisi. ÜNİDAP Uluslararası Bölgesel Kalkınma Konferansı, Muş, Türkiye, s. 521-531
  5. Soya, H., Avcıoğlu, R. ve Çelen, A.E. (1999). Türkiye Hayvancılığında Kaliteli Kaba Yem Sorunu ve Yeni Mer’a Yasası Bağlamında Çözüm Önerileri. Uluslararası Hayvancılık’99 Kongresi. 21-24 Eylül. İzmir
  6. Okatan, A. ve Yüksek, T. (1997). Aşırı Otlatılan Mera Parsellerinde Adi Korunga (Onobrychis viciifolia Scop.)’nın Yetiştirilmesi ve Verim Potansiyeli Üzerine Araştırmalar. Türkiye 2. Tarla Bitkileri Kongresi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Ziraat Fakültesi, Samsun, s.492-498
  7. Gökkuş A., (1994). Türkiye'nin Kaba Yem Üretiminde Çayır-Mer'a ve Yem Bitkilerinin Yeri Ve Önemi. Atatürk Ü. Zir. Fak. Der. 25 (2), 250-261
  8. Altın, M. (2003). Otlatma Düzeni (Otlak Amenajmanı). Trakya Üniversitesi Ziraat Fakultesi Yayınları Tekirdağ, No: 291, 120s
  9. Koç A. ve Çakal, Ş. (2004). Comparison of Some Rangeland Canopy Coverage Methods. Int. Soil Cong. On Natural Resource Manage. For Sustainable Development, June 7-10, 2004, Erzurum, Turkey, D7, 41-45
  10. Gökkuş A., (1991). Doğu ve Güney Doğu Anadolu Bölgeleri Çayır Mera ve Yem Bitkileri Ve Hayvancılığı Geliştirme Projesi Eğitim Semineri. 20-22 Şubat, Erzurum
  11. Öten, M., Çeçen, S. ve Erdurmuş., C. (2016). Antalya İlindeki Bazı Meraların Botanik Kompozisyonunun Belirlenmesi. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi. 47(1) 23-30
  12. Gür, M. ve Altın, M. (2015). Trakya Yöresinde Farklı Kullanım Geçmişine Sahip Meraların Florastik Kompozisyonlarının Bazı Özellikleri. Anadolu Tarım Bilim. Derg. Anadolu J Agr Sci. 30; 60-67 ISSN: 1308-875
  13. Cerit, T., ve Altın, M. (1999). Tekirdağ Yöresi Doğal Meralarının Vejetasyon Yapısı ile Bazı Ekolojik Özellikleri. Türkiye III. Tarla Bitkileri Kongresi. Cilt: 3. 15-18 Kasım. Adana. S. 6-11
  14. Avcıoğlu. R. (1983). Çayır Mera Bitki Topluluklarının Özelikleri ve İncelenmesi. E. U. Zir. Fak. Yay.S