Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2018 / Cilt: 13 - Sayı: 10

THE PERSONAL INNOVATIVENESS LEVEL OF EMPLOYEES OF THE PROVINCIAL DIRECTORATE OF YOUTH SERVICES AND SPORTS

GENÇLİK HİZMETLERİ VE SPOR İL MÜDÜRLÜĞÜ ÇALIŞANLARININ BİREYSEL YENİLİKÇİLİK DÜZEYİ

Pages
87–108
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In conclusion, it was understood that the personal innovativeness level of the personnel of the Provincial Directorate of Youth Services and Sports was moderate, and this level varied by the demographic characteristics of the personnel.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to examine the personal innovativeness level of the personnel working at Provincial Directorates of Youth Services and Sports throughout Turkey.
📊
Key Findings & Data:While the study was conducted in scan pattern within the context of a quantitative research method which is inherent in social sciences, a 5-point Likert-type scale was used as a data collection tool within this process.
💡
Conclusion & Impact:In conclusion, it was understood that the personal innovativeness level of the personnel of the Provincial Directorate of Youth Services and Sports was moderate, and this level varied by the demographic characteristics of the personnel.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The aim of this study is to examine the personal innovativeness level of the personnel working at Provincial Directorates of Youth Services and Sports throughout Turkey. While the study was conducted in scan pattern within the context of a quantitative research method which is inherent in social sciences, a 5-point Likert-type scale was used as a data collection tool within this process. According to the findings obtained, the personal innovativeness levels of the personnel working at the Provincial Directorate of Youth Services and Sports were moderate. Moreover, almost half of the personnel had interrogator characteristics within the personal innovativeness groups. Furthermore, the personal innovativeness levels of the personnel vary by their demographic characteristics (education, service period, job description and geographical region). Accordingly, it was understood that the personal innovativeness level of the personnel, who had a doctoral degree with 7- 9 years of experience in Southeastern Anatolia Region and who worked as a trainer, was high. Moreover, statistically significant differences were determined between the sub-dimensions of the personal innovativeness scale and the demographic characteristics of employees. In conclusion, it was understood that the personal innovativeness level of the personnel of the Provincial Directorate of Youth Services and Sports was moderate, and this level varied by the demographic characteristics of the personnel. Consequently, it is possible to say that it is necessary to support and popularize institutional and personal innovativeness at Provincial Directorates of Youth Services and Sports. Therefore, it can be predicted that the managers of the institution will adopt a management approach that will pave the way for personal innovativeness.

Özet

Bu araştırmanın amacı, Türkiye genelinde Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüklerinde çalışan personelin bireysel yenilikçilik düzeyini incelemektir. Çalışma sosyal bilimlerin doğasında var olan nicel araştırma yöntemi kapsamında tarama deseni ile yürütülürken bu süreçte veri toplama aracı olarak 5’li likert tipinde ölçek kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre, Gençlik Hizmetleri Spor İl Müdürlüğü çalışanlarının bireysel yenilikçilik düzeyleri orta düzeyde çıkmıştır. Bununla birlikte personelin neredeyse yarısı bireysel yenilikçilik grupları içerisinde sorgulayıcı niteliğe sahiptir. Ayrıca personelin demografik özelliklerine (eğitim, hizmet süresi, iş tanımı ve coğrafi bölge) göre bireysel yenilikçilik düzeyleri değişkenlik göstermektedir. Buna göre Güneydoğu Anadolu bölgesinde 7-9 yıllık deneyime sahip doktora mezunu ve antrenör olarak çalışan personelin bireysel yenilikçilik düzeyinin yüksek olduğu anlaşılmıştır. Bununla birlikte bireysel yenilikçilik ölçeği alt boyutları ile çalışanların demografik özellikleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Sonuç olarak Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü personelinin bireysel yenilikçilik düzeyinin orta düzeyde olduğu anlaşılmış ve personelin demografik özelliklerine göre de bu düzeyin değiştiği görülmüştür. Netice itibari ile Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüklerinde kurumsal ve bireysel yenilikçiliğin desteklenmesi ve yaygınlaştırılması gerektiği söylenebilir. Bunun için ise kurum yöneticilerinin bireysel yenilikçiliğin önünü açacak bir yönetim anlayışını benimsemesi öngörülebilir.

🔖

Cite This Article

ATALAY, A. (2018). THE PERSONAL INNOVATIVENESS LEVEL OF EMPLOYEES OF THE PROVINCIAL DIRECTORATE OF YOUTH SERVICES AND SPORTS. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 13 - Sayı: 10, 87–108. https://ajindex.com/articles/85312

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Acet, M. (2005). Sporda saldırganlık ve Şiddet. İstanbul:
  2. Morpa Yayınları.
  3. Akar, N. (2017). Kişilik Profilinin ve Örgüt Kültürünün Bireysel Yenilikçilik Üzerine Etkisi: Kobi’ler Üzerinde Bir Alan Araştırması. Yüksek Lisans Tezi. Trakya Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü. Edirne. Akbulut, Y. (2010). Sosyal Bilimlerde SPSS Uygulamaları. İstanbul:
  4. İdeal Kültür Yayıncılık. Akça, F & Çakar, Z. (2018). Öğretmen adaylarının bireysel yenilikçilik düzeylerinin incelenmesi. Küreselleşen Dünyada Eğitim, Akdoğan, M.Ş. & Karaarslan M.H. (2013). Tüketici yenilikçiliği. Atatürk Üniversitesi İİBF Dergisi, 27(2), 1-20.
  5. Akgün, F. (2017). Investigation of Instructional Technology Acceptance and Individual Innovativeness of Academicians, Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry, 8(3), 291- 322. Argon, T., İsmetoğlu, M. & Yılmaz, D.Ç. (2015). Branş öğretmenlerinin teknopedagojik yeterlilikleri ile bireysel yenilikçilik düzeylerine ilişkin görüşleri. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 4(2), 319-333.
  6. Arslan, M. (2001). Yönetim ve Organizasyonun Bazı Temel Kavramları. (Güney, S. Edt.). İçinde: Yönetim ve Organizasyon (sf. 31-45). Ankara:
  7. Nobel Yayıncılık. Basım, N., Korkmazyürek, H.K. & Tokat, A.O. (2008). Çalışanların öz yeterlilik algılamasının yenilikçilik ve risk alma üzerine etkisi: Kamu sektöründe bir araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19, 121-130.
  8. Baş, Y., Okutan, S. & Altunışık, R. (2015). Tüketicilerin yenilikçilik eğilimlerini etkileyen davranışsal ve kişisel faktörlerin incelenmesi: Gıda alışverişleri üzerine bir uygulama. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 4(8), 60-82.
  9. Başaran, S.D. & Keleş, S. (2015). Yenilikçi kimdir? Öğretmenlerin yenilikçilik düzeylerinin incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 30(4), 106-118.
  10. Bayter, M. & Alaca, E. (2014). Spor yöneticiliğinde bilgi yönetiminin önemi. Turkish Studies International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 9/2 Winter 2014, p. 1781-1791,
  11. ANKARA-TURKEY. Bitkin, A. (2012). Öğretmen Adaylarının Bireysel Yenilikçilik Düzeyleri ile Bilgi Edinme Becerileri Arasındaki İlişki. Yüksek Lisans Tezi, Harran Üniversitesi,
  12. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Şanlıurfa. Braak, J.V. (2001). Individual Characteristics influencing teachers’ class use of computer. Journal of Educational Computing Research, 25(2), 141-157.
  13. Bruckman, J.C. (2008). Overcoming resistance to change: Casual factors, interventions and critical values. The Psycholo