Journals / Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2021 / Cilt: 2 - Sayı: 2

HZ. YÛSUF VE HZ. SÜLEYMAN'IN TALEPLERİ VE HZ. PEYGAMBER'İN NEHYİ BAĞLAMINDA YÖNETİCİLİĞİ TALEP SORUNU

Pages
33–45
Publication Date
2021-12-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada ilgili kaynaklarda bir müşkil gibi gözüken problemin, taayyün kavramıyla çözümüne dönük bir anlayış ortaya konulmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Yönetim insanın sosyal bir varlık olmasının sonucu ortaya çıkan tabi bir olgudur.
📊
Key Findings & Data:Bu olgunun temel bir sorunu ise yönetim olgusunu yürütecek yöneticilerin kimler tarafından nasıl belirleneceğidir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada ilgili kaynaklarda bir müşkil gibi gözüken problemin, taayyün kavramıyla çözümüne dönük bir anlayış ortaya konulmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yönetici · Kur’ân · Hz. Peygamber

Özet

Yönetim insanın sosyal bir varlık olmasının sonucu ortaya çıkan tabi bir olgudur. Bu olgunun temel bir sorunu ise yönetim olgusunu yürütecek yöneticilerin kimler tarafından nasıl belirleneceğidir. Diğer taraftan yönetici olmanın getirdiği güç ve hükmetme duygusu; yöneticiliğin ahlaki açıdan talep edilip edilemeyeceği problemini ortaya çıkarmıştır. Bazı düşünürler ve ahlak önderleri kişinin kendiliğinden yöneticilik talebinde bulunmasının erdemli bir davranış olmadığı kanaatindedirler. Kur’an’da Hz. Süleyman ve Hz. Yusuf’un yöneticilik talebinde bulundukları ve Kur’ân’da müttakilere önder olmanın olumlu bir talep olarak zikredildiği görülmektedir. Fakat Hz. Peygamber’in müteaddit hadislerinde yöneticilik talebinde bulunmayı yasakladığı da bilinmektedir. Bir taraftan örnek ve önder kişiler olan peygamberler Kur’ân’da yöneticilik talebinde bulunurken diğer taraftan Hz. Peygamber bu talebi nehyetmektedir. Bu çalışmada ilgili kaynaklarda bir müşkil gibi gözüken problemin, taayyün kavramıyla çözümüne dönük bir anlayış ortaya konulmaktadır.

🔖

Cite This Article

TURHAN, A. (2021). HZ. YÛSUF VE HZ. SÜLEYMAN'IN TALEPLERİ VE HZ. PEYGAMBER'İN NEHYİ BAĞLAMINDA YÖNETİCİLİĞİ TALEP SORUNU. Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 33–45. https://ajindex.com/articles/850712

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed bin İsmail. el-Câmi’u’s-sahîh. thk. Muhammed Zuheyr b. Nasr. Beyrût: Dâru Tavki’n-Necât, 2001. Ebî Şeybe, Ebû Bekr Abdullah b. Muhammed. el-Musannef li ibni Ebî Şeybe. thk. Muhammed Avvâme. Cidde: Şitketü Dâri’l-Kıble, 1427/2006. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eşas es-Sicistânî. Sünenü Ebî Dâvûd. Riyâd: Beytü’l-Efkâri’d-Düvelî, 1420. Elmalılı, Muhammed Hamdi Yazır. Hak Dini Kur’ân Dili. İstanbul: Eser Kitapevi, 1971. Fahreddîn er-Râzî, Ebû Abdillah Muhammed bin Ömer. Mefâtîhu’l-ğayb. Beyrût: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l- Arabî, h. 1420. Hâkim, Ebû Abdullah. el-Müstedrek ale’s-Sahîhayn. thk. Mustafa Abdülkâdir Atâ. Beyrût: Dâru’l- Kütübi’l-İlmiyye, 1411/1990.
  2. Hanbel, Ebû Abdillah Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî el-Mervezî. el-Müsned. nşr. Ebû Hâcir Muhammed Saîd Besyûnî. Beyrût: y.y., 1985.
  3. Harman, Ömer Faruk. “Süleyman”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 38/59. İstanbul: TDV Yayınları, 2010.
  4. Harman, Ömer Faruk. “Yûsuf”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 44/1. İstanbul: TDV Yayınları, 2013.
  5. Hatipoğlu, Mehmet Said. “Hilâfetin Kureyşîliği”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 23, 1978.
  6. Hatipoğlu, Mehmet Said. “Saltanat Karşısında Hadis”.Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 18, 1973. Heysemî, Nureddin Ali b. Ebu Bekir. Mecmû’atu’z-zevâid. Beyrut: y.y., 1967. Hornung,Erik. Mısır Tarihi. çev. Zehra Aksu Yılmazer. İstanbul: Kabalcı Yayınevi, 2004. İbn Hacer el-Askalânî. Muhtasar et-Terğîb ve’t-Terhîb, çev. Mesut Çakır (İstanbul: Ravza Yay., 2016). İbn Hacer el-Askalâni. Fethu’l-bâri şerhu Sahihi’l-Buhâri. Kahire: Mektebetü’l-Küliyyât el-Ezheriyye,1978. İbn Sâ’d, Muhammed b. Meni’. Kitâbu’t-tabakâti’l-kübrâ, thk. Ali Muhammed Ömer. Kâhire: Mektebetü’l- Hanci, 1421/2001. İbnü’l-Arabî, Ebû Bekr Muhammed b. Abdullah. Ahkâmü’l-Kur’ân. thk. Muhammed Abdülkâdir Atâ. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, ts. İbnü’l-Esîr, İzzüddîn Ebi’l-Hasen. Üsdü’l-ğâbe fî ma’rifeti’s-sahâbe. thk. Ali Muhammed el-Meavved-Âdil Ahmed Abdü’l-Mevcûd.Beyrût: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, ts. İsbahânî,Ebû Nuaym. Ma’rifetü’s-sahâbe. thk. Âdil b. Yûsuf el-Azâzî. Riyâd: Dâru’l-Vatan li’n-Neşr, 1419/198. Kandehlevî, Muhammed Yûsuf. Hayâtü’s-sahâbe. thk. Beşşâr Avvâd Ma’rûf. Beyrût: Müessesetü’r- Risâle, 1420/1999. Kandemir,M. Yaşar. “Abdullah b. Ömer”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 1/126-128. İstanbul: TDV Yayınları, 1988.
  7. Karaman, Hayrettin vd. Kur’ân-ı Kerîm ve Açıklamalı Meâli. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1993.