SavedAdd your journal

Journals / Akif / 2011 / Cilt: 31 - Sayı: 31

KELAMCILARA GÖRE KUR’AN’IN OTORİTESİ

Galip TÜRCAN
Journal
Akif
Pages
7–28
Publication Date
2011-08-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çünkü kelamî düzeyde ayetlere atıf yapmak suretiyle Kur’an’ın otoritesinden yararlanma çabası, onu kendi gerçekliğinden uzaklaştırıp sadece mushafla sınırlamak anlamına gelmektedir

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Kur’an ilk dönemlerden itibaren Müslümanlar için en güçlü otorite ve referans olarak değerlendirilmiştir.
📊
Key Findings & Data:Söz konusu otorite, farklı siyasi/teolojik yaklaşımları benimseyenlerin kendi iddialarını Kur’an’a onaylatma çabasını beraberinde getirmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Çünkü kelamî düzeyde ayetlere atıf yapmak suretiyle Kur’an’ın otoritesinden yararlanma çabası, onu kendi gerçekliğinden uzaklaştırıp sadece mushafla sınırlamak anlamına gelmektedir
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kur'an · Otorite · Mushaf

Özet

Kur’an ilk dönemlerden itibaren Müslümanlar için en güçlü otorite ve referans olarak değerlendirilmiştir. Kur’an’ın Allah kelamı olması bu otoritenin nedenidir. Söz konusu otorite, farklı siyasi/teolojik yaklaşımları benimseyenlerin kendi iddialarını Kur’an’a onaylatma çabasını beraberinde getirmiştir. Önemli ölçüde siyasi ayrışmalar neticesinde ortaya çıkan kelam da iddialarını ayetlere isnat ederek Kur’an’ın otoritesinden yararlanmıştır. Farklı yaklaşımları benimseyen kelamcıların zaman zaman aynı ayetlere dahi atıf yapması, Kur’an’ın farklı anlamalara elverişli yapısından kaynaklanmaktadır. Mushaflaşma öncesinde Kur’an’ın belli bir gerçekliğinin bulunduğu ve indiği toplumun dinî/siyasi ve sosyal problemleri ile doğrudan ilişkili olduğu düşünülürse kelamcıların sonradan mushafa yaptığı atıfların bir takım güçlükleri barındıracağı ve belli tartışmaları beraberinde getireceği kabul edilebilir. Nitekim bu durum, te’vil olgusunun güçlenmesine yol açmıştır. Kelamcıların kendi iddialarını Kur’an’a onaylatma kaygısı esasen iki ayrı gerçeklik alanının bir araya getirilmesine neden olmaktadır. Çünkü kelamî düzeyde ayetlere atıf yapmak suretiyle Kur’an’ın otoritesinden yararlanma çabası, onu kendi gerçekliğinden uzaklaştırıp sadece mushafla sınırlamak anlamına gelmektedir

🔖

Cite This Article

TÜRCAN, G. (2011). KELAMCILARA GÖRE KUR’AN’IN OTORİTESİ. Akif, Cilt: 31 - Sayı: 31, 7–28. https://ajindex.com/articles/828064

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. el-Âcurrî, Ebû Bekr Muhammed b. el-Huseyn (ö. 360/970), eş-Şerîa, Tahkik: Muhammed Hamid el-Fakî, Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, Beyrut 1983/1403. Ahmed Emin, Duha’l-İslam, I-III, Matbaatu Lecneti’t-Te’lîf ve’t- Terceme ve’n-Neşr, Kahire 1952/1371. el-Bâbertî, Ekmeleddin Muhammed b. Muhammed (ö. 786/1384), Şerhu Akîdeti Ehli’s-Sunne ve’l-Cemâa, Tahkik: Arif Aytekin, Vezâratu’l-Evkâf ve’ş-Şuûnu’l-İslamiyye, Kuveyt 1989/1409. el-Bâkıllânî, Ebû Bekr Muhammed b. et-Tayyib (ö. 403/1013), el-İnsâf fi ma Yecibu İ’tikâduh ve ma la Yecûzu el-Cehl bih, Tahkik: İmadudin Ahmed Haydar, Alemu’l-Kutub, Beyrut 1986/1407. ________, İ’câzu’l-Kur’an, Alemu’l-Kutub, Beyrut 1988/1408. ________, Kitâbu’t-Temhîd, el-Mektebetu’ş-Şarkıyye, Beyrut 1957. el-Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail (ö. 256/870), Sahîhu’l- Buhârî, Mevsûatu’s-Sunne el-Kutubu’s-Sunne ve Şurûhuhâ içinde, Çağrı Yy., İstanbul 1992/1412. el-Câbirî, Muhammed Âbid, Arap-İslam Aklının Oluşumu, Çeviri: İbra- him Akbaba, Kitabevi, İstanbul 2000. el-Câhız, Ebû Osman Amr b. Bahr (ö. 235/849), Resâilu’l-Câhız, Mektebetu’l-Hilal, Beyrut 1987. el-Curcânî, es-Seyyid Şerif Ali b. Muhammed (ö. 816/1413), et- Ta’rîfât, Matbaatu Mustafa el-Bâbî el-Halebî, (Mısır) 1938/1357. el-Cuveynî, Ebu’l-Meâlî Abdulmelik b. Abdillah b. Yusuf (ö. 478/1075), Kitâbu’l-İrşâd ila Kavâidi’l-Edille fi Usûli’l-İ’tikâd, Tahkik: Esad Temim, Muessesetu’l-Kutubi’s-Sekâfiyye, Beyrut 1992/1413. Ebû Dâvûd, Suleyman b. el-Eş’as b. İshak el-Ezdî es-Sicistânî (ö. 275/889), es-Sunen, Mevsûatu’s-Sunne Kutubu’s-Sunne ve Şurûhuhâ içinde, Çağrı Yy., İstanbul 1413/1992. Ebû Hanife, Nu’man b. Sabit (ö. 150/767), el-Âlim ve’l-Muteallim, İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içinde, İstanbul 1981. ________, el-Fıkhu’l-Ekber, İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içinde, İstanbul 1981. ________, el-Fıkhu’l-Ebsat, İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içinde, İstanbul 1981. ________, Risâletu Ebî Hanife, İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içinde, İstan- bul 1981. ________, Vasiyyetu Ebî Hanife, İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içinde, İs- tanbul 1981. Ebû Rîde, Muhammed Abdulhâdî (ö. 1412/1991), Min Şuyûhi’l- Mu’tezile İbrahim b. Seyyâr en-Nazzâm ve Ârâuhu’l-Kelamiyye ve’l- Felsefiyye, Dâru’n-Nedîm li’s-Safâha ve’n-Neşr ve’t-Tevzî’, Kahire 1989. Ebu’l-Fadl, Abdurrahman b. Ahmed b. el-Hasen, Ehâdîs fî Zemmi’l- Kelâm ve Ehlih, Tahkik: Nâsır b. Abdirrahman b. Muhammed el-Ced’î, Dâru Atlas li’n-Neşr ve’t-Tevzî’, Riyad 1996/1417. el-Eş’arî, Ebu’l-Hasen Ali b. İsmail (ö. 324/935), Risâletu’l-Eşarî fî İstihsâni’l-Havd fi İlmi’l-Kela