SavedAdd your journal

Journals / Van Sağlık Bilimleri Dergisi / 2019 / Cilt: 12 - Sayı: 3

Zayıf Öğrencilere Yönelik Uygulanan Sağlıklı Beslenme Programının Etkisi: Bir Randomize Kontrollü Çalışma

Yasemin GÜMÜŞ ŞEKERCİ
Pages
21–30
Publication Date
2019-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Sağlık beslenme programı beslenme alışkanlığını geliştirmede etkilidir sonucuna ulaşılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Amaç: Bu araştırma Hatay ili Altınözü ilçesinde bir ilkokula kayıtlı zayıf öğrencilere yönelik uygulanan sağlıklı beslenme programının etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır.
📊
Key Findings & Data:Materyal ve Metot: Bu randomize kontrollü deneysel çalışma 40 zayıf öğrenci ile yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Sağlık beslenme programı beslenme alışkanlığını geliştirmede etkilidir sonucuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:beden kitle indeksi · davranış · çocuk

Özet

Amaç: Bu araştırma Hatay ili Altınözü ilçesinde bir ilkokula kayıtlı zayıf öğrencilere yönelik uygulanan sağlıklı beslenme programının etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Materyal ve Metot: Bu randomize kontrollü deneysel çalışma 40 zayıf öğrenci ile yürütülmüştür. Deney grubuna davranış değişikliği oluşturmak amacıyla 8 hafta boyunca haftada bir kez beslenme eğitimi verilmiştir. Kontrol grubuna eğitim verilmemiştir. Veriler her iki grupta öğrenci tanıtım formu, Beslenme Öz-yeterlik Ölçeği, Beslenme Tutum Ölçeği ve Beslenme Davranış Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde X2 testi, independent t-testi ve paired t-testi kullanılmıştır. Bulgular: Deney grubunun beslenme öz-yeterlik, beslenme tutum ve beslenme davranış puanları kontrol grubuna göre önemli derecede ilerlemiştir (p<0.05). Deney grubunda katılımcıların %91’i düzenli kahvaltı yapmaya başlamıştır. Sonuç: Sağlıklı beslenme programı zayıf öğrencilerin beslenme öz-yeterlik, beslenme tutum ve beslenme davranışlarını olumlu şekilde etkilemiştir. Sağlık beslenme programı beslenme alışkanlığını geliştirmede etkilidir sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

ŞEKERCİ, Y. G. (2019). Zayıf Öğrencilere Yönelik Uygulanan Sağlıklı Beslenme Programının Etkisi: Bir Randomize Kontrollü Çalışma. Van Sağlık Bilimleri Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 3, 21–30. https://ajindex.com/articles/821520

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Altun M, Kutlu Y. Ergenlerin yeme davranışları ile ilgili görüşleri: Niteliksel çalışma. Florence Nightingale Hemşirelik Dergisi. 2015;23(3):174-84. Arvidson C. Children’s cardiovascular health promotion attitude scale: an ınstrument development. Texas Woman’s University,. Unpublished Doctoral Thesis. Denton, TX, USA, 1990.
  2. Çeçen S, Bulur Ş. Obez ve aşırı ki̇lolularda egzersi̇z reçetelendi̇rmesi. Turkısh Family Physıcıan. 2015;6(2): 63-7.
  3. De Bourdeaudhuij I, Te Velde S, Brug J, Due P, Wind M, Sandvik C et al. Personal, social and environmental predictors of daily fruit and vegetable intake in 11-year-old children in nine European countries. Eur J Clin Nutr. 2008;62: 834–41.
  4. Dobbins M, Husson H, DeCorby K, LaRocca RL. School-based physical activity programs for promoting physical activity and fitness in children and adolescents aged 6 to 18. Cochrane Database Syst Rev. 2013;2:1-26.
  5. Egan B, Gage H, Williams P, Brands B, Györei E, López-Robles JC et al. The effect of diet on the physical and mental development of children: views of parents and teachers in four European countries. The British Journal of Nutrition. 2016;1-9. Global Nutrition Report 2016: From Promise to Impact: Ending Malnutrition by 2030. http://www.ifpri.org/publication/global-nutrition-report-2016-promise-impact-ending-malnutrition-2030.
  6. Haapala EA, Poikkeus AM, Kukkonen-Harjula K, Tompuri T, Lintu N, Väistö J et al. Associations of physical activity and sedentary behavior with academic skills a follow-up study among primary school children. Plos One. 2014;9(9):1-11.
  7. Mao CJ, Xu LW, Qu XP, Yang QF, Hu HQ, Xu DM. Research on the behavior of fruit and vegetable intake in adolescents with transtheoretical model. Chinese Journal of Preventive Medicine. 2010;44(5):444-7.
  8. Neyzi O, Günöz H, Furman A, Bundak R, Gökçay G, Darendeliler F. Türk çocuklarında vücut ağırlığı, boy uzunluğu, baş çevresi ve vücut kitle indeksi referans değerleri. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2008;51(1):1-14.
  9. Öztürk Haney M, Bahar Z. Çocuk kalp sağlığını geliştirme tutum ölçeği'nin geçerlik ve güvenirliği. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 2014;7(2):92-7.
  10. Öztürk M, Erdoğan S. (2010). Çocukların beslenme alışkanlıklarının sağlık davranışı etkileşim modeline göre incelenmesi. İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, İstanbul, 2010.
  11. Parcel GS, Edmundson E, Perry CL, Feldman HA, O‟Hara-Tompkins N, Nader PR et al. Measurement of self-efficacy for diet-related beha