SavedAdd your journal

Journals / Cumhuriyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2020 / Cilt: 44 - Sayı: 2

BİZANS'DA ÖLÜM İKONOGRAFİSİ

Sinan YILMAZ
Pages
309–330
Publication Date
2020-12-29
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu hususta Bizanslılar antik gelenekten kopmayarak kendi cenaze ritüellerini Hıristiyanlık çerçevesinde icra etmişlerdir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Bizanslılar ölümden sonraki yaşama oldukça fazla ilgi duymuşlardır.
📊
Key Findings & Data:Erken dönemlerde genellikle ölüm döşeğinde uzanan ölen kişi ve onun için yas tutan figürlere odaklıyken zaman içerisinde ritüelin aşamalarının çeşitlenmesiyle farklı bir boyut kazanmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Bu hususta Bizanslılar antik gelenekten kopmayarak kendi cenaze ritüellerini Hıristiyanlık çerçevesinde icra etmişlerdir.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Ölüm · Defin · Cenaze Alayı

Özet

Öz Bizanslılar ölümden sonraki yaşama oldukça fazla ilgi duymuşlardır. Onlar ruhun akıbeti üzerine çeşitli düşünceler üretmişlerdir. Bu fikirleri üretirken ruhun selameti için defin ritüellerinin işlevini genişletmişlerdir. Bu noktada en önemli unsur cenaze ritüelleri olmuştur. Bu ritüeller ölen kişinin sonraki yaşamda zorlu süreçler geçirmemesini sağlamaya yönelik düşünülmüştür. Yürütülen ritüel sadece yazılı metinle kalmamış Bizans Sanatı’nda çeşitli unsurlara yansıtılmıştır. Bunların başında el yazmaları ve kiliselerin duvar resimleri gelmektedir. Resmedilen sahneler cenaze alayı, ölüm döşeği, yas töreni ve mezara konulma konularını içermektedir. Erken dönemlerde genellikle ölüm döşeğinde uzanan ölen kişi ve onun için yas tutan figürlere odaklıyken zaman içerisinde ritüelin aşamalarının çeşitlenmesiyle farklı bir boyut kazanmıştır. Nitekim orta ve geç dönemlere gelindiğinde figürlerin sayısı çoğalmış, buhurdan ve tütsü kullanımı sahnelere girmiş ve sahne içerisinde keşişlerin işlevi artmıştır. Bu hususta Bizanslılar antik gelenekten kopmayarak kendi cenaze ritüellerini Hıristiyanlık çerçevesinde icra etmişlerdir.

🔖

Cite This Article

YILMAZ, S. (2020). BİZANS'DA ÖLÜM İKONOGRAFİSİ. Cumhuriyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 44 - Sayı: 2, 309–330. https://ajindex.com/articles/81831

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (6)

  1. Dionysius the Areopagite. (1894). Ecclesiastical Hierarchy. J. Parker. (Ed.). The Cellestial and Ecclesiastical of Dionysius the Areopagite. (s. 50-99). London: Skeffington & Son, Piccadilly. Eusebius. (1999). The Life of Costantine. Clarendon Ancient History Series, Eusebius Life of Constantine. (A. Cameron ve S. G. Hall, İngilizceye Çev.). New York: Clarendon Press.
  2. HEİL, G. ve RİTTER, A. M. (Ed.). (2012). Corpus Dionysiacum II Pseudo-Dionysius Areopagita de coelesti hierarchia de ecclesiastica hierarchia de mystica theologia epistulae 2. Patristische Texte und Studien Band 67. Berlin/Boston: Walter de Gruyter GmbH & Co. KG. Heredotos. (1973). Heredot Tarihi. (M. Ökmen, Çev.). İstanbul: Remzi Kitabevi Yayınları.
  3. John Skylitzes. (1973). Ioannis Skylitzae Synopsis Historiarum. Thurn, J. (Ed). Corpus Fontium Historiae Byzantinae, 5 (İçinde). Berlin-New York. Konstantine Porphyrogennetos. (2012). The Book of Ceremonies. (A. Moffatt ve M. Tall, İngilizceye Çev.). Australian Association for Byzantine Studies Byzantina Australiensia 18 (1). Canberra: The Australian National University. MİGNE, J. P. (Ed.) (1886). Symeonis Thessalonicensis Archiepiskopi Opera Omnia. Patriarchy Graceus 155 (İçinde). Tomus Inicus. Rydén, L. (Ed.). (1995). The Life of St. Andrew The Fool. Studia Byzantina Upsaliensia 4:2. (İçinde). Upsala. THOMAS, J. ve HERO, A. C. (Ed.). (2000). Byzantine Monastic Foundation Documents: A Complete Translation of The Surviving Founders Typika and Testaments. (T. Miller, A. M. Talbot, R. Jordan, R. Allison, N. P. Ševčenko, G. Dennis, C. Galatariotou ve A. Bandy, İngilizceye Çev.). Dumbarton Oaks Studies, 35. Vol. 1. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ABRAHAMSE, D. (1984). Rituals of Death in the Middle Byzantine Period. The Greek Orthodox Theological Review. 29/2. (s. 125-134).
  4. AKÇAY. T. (2017). Yunan ve Roma’da Ölü Kültü. Ankara: Bilgin Kültür Sanat Yayınları.
  5. AKYÜREK, E. (2010). Bizans Toplumunda Ölüm. K. Durak (Ed.). Bizantion’dan İstanbul’a Bir Başkentin 8000 Yılı. (s. 166–177). İstanbul:
  6. Sakıp Sabancı Müzesi. BARUT, F. (2012). Bizans Dönemi Kapadokya Kiliseleri Duvar Resimlerinde Koimesis (Meryem’in Uykusu) Tasvirleri. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sanat Tarihi Anabilim Dalı. BROOKS, S. T. (2002). Commemoration of the Dead: Late Byzantine Tomb Decoration: Mid-Thirteenth to Mid-Fifteenth Centuries. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). New York University. __________.