Girişte Osmanlı imparatorluğu ve Romen Prenslikleri arasındaki ilişkilerin hukuki-yasal dayanağını anlatan yazar (s.11-23), bu hukuki dayanağın omen tarihçileri tarafından önemli bir soru haline geldiğini, Osmanlı kanunnamelerinin ve Hanefi mezhebini benimseyen Osmanlı mahkemelerinin işleyişinin yeterince kavranamamasından ileri geldiğini vurgulamaktadır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bükreş Üniversitesi’nden emekli öğretim üyesi olan Mihai Maxim’in değişik dergilerde yayınlamış olduğu bazı makaleler ile Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunan bazı belgelerin neşriyle oluşan bu eser, dört ana bölüm içinde üçü İngilizce ve beşi Fransızca toplam sekiz kısımdan oluşmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Birinci bölüm; “dosta dost ve düşmana düşman”, imparatorluğa karşı Romen prensliklerinin statüleri (XVIXIX yüzyıllar)1 başlığı altında üç kısımdan oluşmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Girişte Osmanlı imparatorluğu ve Romen Prenslikleri arasındaki ilişkilerin hukuki-yasal dayanağını anlatan yazar (s.11-23), bu hukuki dayanağın omen tarihçileri tarafından önemli bir soru haline geldiğini, Osmanlı kanunnamelerinin ve Hanefi mezhebini benimseyen Osmanlı mahkemelerinin işleyişinin yeterince kavranamamasından ileri geldiğini vurgulamaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Arşiv · Belge · Makale
Özet
Bükreş Üniversitesi’nden emekli öğretim üyesi olan Mihai Maxim’in değişik dergilerde yayınlamış olduğu bazı makaleler ile Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunan bazı belgelerin neşriyle oluşan bu eser, dört ana bölüm içinde üçü İngilizce ve beşi Fransızca toplam sekiz kısımdan oluşmaktadır. Birinci bölüm; “dosta dost ve düşmana düşman”, imparatorluğa karşı Romen prensliklerinin statüleri (XVIXIX yüzyıllar)1 başlığı altında üç kısımdan oluşmaktadır. Girişte Osmanlı imparatorluğu ve Romen Prenslikleri arasındaki ilişkilerin hukuki-yasal dayanağını anlatan yazar (s.11-23), bu hukuki dayanağın omen tarihçileri tarafından önemli bir soru haline geldiğini, Osmanlı kanunnamelerinin ve Hanefi mezhebini benimseyen Osmanlı mahkemelerinin işleyişinin yeterince kavranamamasından ileri geldiğini vurgulamaktadır.