Journals / Folklor Akademi Dergisi / 2019 / Cilt: 2 - Sayı: 1

A QUALITATIVE STUDY ON FOLK DANCE TRAINERS' EVALUATION OF FOLK DANCE AT THE PERSPECTIVE OF TOURISM

HALK DANSLARI EĞİTMENLERİNİN HALK DANSLARINI TURİZM AÇISINDAN DEĞERLENDİRMELERİNE İLİŞKİN NİTEL BİR ÇALIŞMA

Pages
103–120
Publication Date
2019-04-25
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

However, they expressed that they did not deem it appropriate to perform the folk dances differently from the essence in order to attract the interest of the tourists.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Intangible Cultural Heritage (ICH) is the unique cultural practices shaped by the lives of societies.
📊
Key Findings & Data:For this purpose, face-to-face interviews were held with 20 folk dance trainers.
💡
Conclusion & Impact:However, they expressed that they did not deem it appropriate to perform the folk dances differently from the essence in order to attract the interest of the tourists.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kültürel miras · turizm · halk dansları

Abstract

Intangible Cultural Heritage (ICH) is the unique cultural practices shaped by the lives of societies. These cultural practices can be perpetuated by transferring from generation to generation. Culture is seen as an important tourist product in the tourism sector. The reason is that different cultures and different practices in these cultures cause tourists to interest. It is seen that folk dances, which are considered as ICH, are also used for tourist purposes with their tourist attractions. The main purpose of this study is to dwell upon the current use of folk dances for tourism purposes and to reveal the folk dances trainers’ opinions on the importance of folk dances in terms of tourism. For this purpose, face-to-face interviews were held with 20 folk dance trainers. Descriptive analysis was performed by interpreting the obtained data. It has been determined that the trainers look positively towards the use of folk dances for tourism due to their contribution to the promotion of the country. However, they expressed that they did not deem it appropriate to perform the folk dances differently from the essence in order to attract the interest of the tourists.

Özet

Somut olmayan kültürel miras (SOKÜM), toplumların yaşamları ile şekillenmiş özgün kültürel uygulamalardır. Bu kültürel uygulamalar nesilden nesile aktarılarak yaşatılabilmektedir. Kültür, turizm sektöründe önemli bir turistik ürün olarak görülmektedir. Bunun nedeni ise farklı kültürlerin ve bu kültürlerdeki farklı uygulamaların turistlerde merak uyandırmasıdır. SOKÜM içerisinde ele alınan halk danslarının da sahip olduğu turistik çekicilik özellikleri ile turizm amaçlı kullanıldığı görülmektedir. Bu çalışmanın temel amacı halk danslarının turizm amaçlı mevcut kullanımı üzerinde durmak ve turizm açısından önemine yönelik halk dansları eğitmenlerinin görüşlerini ortaya koymaktır. Bu amaçla, 20 halk dansları eğitmeni ile yüz yüze görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler yorumlanarak betimsel analiz yapılmıştır. Katılımcılar, halk danslarının ülke tanıtımında önemli rol oynadığını ve önemli bir turistik çekicilik unsuru olduğunu belirtmişlerdir. Ancak turistlerin ilgisini çekmek amacıyla halk danslarının özünden farklı bir şekilde icra edilmesini de doğru bulmadıklarını ifade etmişlerdir.

🔖

Cite This Article

AY, E. (2019). A QUALITATIVE STUDY ON FOLK DANCE TRAINERS' EVALUATION OF FOLK DANCE AT THE PERSPECTIVE OF TOURISM. Folklor Akademi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 1, 103–120. https://ajindex.com/articles/758768

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. AKLANOĞLU, F. (2010). Geleneksel yerleşmelerde kültür turizmi: Beypazarı örneği. Kastamonu Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 10(2), 125-136.
  2. ARTUN, E. (2008). Halk kültürü araştırmaları ‘‘halk kültürlerinin gelecek kuşaklara taşınması’’. İstanbul:
  3. Kitabevi Yayınları.
  4. AYDIN, E. C. (2017). Halk oyunları temsilinde kültürel mekân işlevi. Zeitschrift für die Welt der Türken/Journal of World of Turks, 9(2), 287-295.
  5. BAYKURT, Ş. (1976). Türkiye’de folklor. Ankara:
  6. Kalite Matbaası. BURGUCU, Z. (2013). Tanıtım faaliyetlerinin turizm hareketine etkisi ve Fethiye ilçesi örneği. (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya. BURNS, P. M. ve NOVELLİ, M. (2006). Tourism and social identities: global frameworks and local realities. Advances in tourism research series, Elsevier Science. DEVLET PLANLAMA TEŞKİLATI (2000), Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı – Tanıtma Özel İhtisas Raporu, Ankara.
  7. EKİCİ, M. (2004). Bir sempozyumun ardından: somut olmayan kültürel mirasın müzelenmesi. Millî Folklor, 16(61), 2004.
  8. EKMEKÇİOĞLU, İ., BEKAR, C. ve KAPLAN, M. (2001). Türk halk oyunları. İstanbul:
  9. Esin Yayınevi.
  10. ERGİN, M. (1986). Üniversiteler İçin Türk Dili. İstanbul:
  11. Boğaziçi Yayınları.
  12. EVCİN, E. (2017). Azerbaycan’da Türkiye’nin turistik tanıtım ve propaganda faaliyetleri üzerine bir değerlendirme. Uluslararası Türk Dünyası Turizm Araştırmaları Dergisi, Cilt:2 No:1. GAZİMİHAL, M. R. (1975). Türk vurmalı çalgıları. Kültür Bakanlığı Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları,
  13. Ankara.
  14. KAFESOĞLU, İ. (1992). Türk millî kültürü. İstanbul:
  15. Boğaziçi Yayınları.
  16. KIZILIRMAK, İ. (2006). Türkiye’de düzenlenen yerel etkinliklerin turistik çekicilik olarak kullanılmasına yönelik bir inceleme. Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 15, 181-196. KIRSHENBLATT‐GİMBLETT, B. (2004). Intangible heritage as metacultural production1. Museum international, 56(1‐2), 52-65.
  17. KOÇKAR, M. T. (1991). Türkiye'de halkdansları eğitim ve öğretimi konusunda yapılan çalışmalar. Kurgu Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Uluslararası Hakemli İletişim Dergisi, 9(9), 259-266.
  18. KOÇKAR, M. T. (1998). Çağlar boyunca beden dilinde sanat ve kültür iletişimi dans ve halk dansları. Ankara:
  19. Bağırgan Yayınevi.
  20. KURİN, R. (2004). Safeguarding intangible cultural heritage in the 2003 UNESCO Convention: a critical appraisal. Museum international, 56(1‐2), 66-77.
  21. KÜLCÜ, Ö. T. (2015). Kültürel miras kavramının eğitim açısından önemi. Akademia Disiplinlerarası Bilimsel Araştırmalar Derg