Journals / Kaygı. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Felsefe Dergisi / 2020 / Cilt: 19 - Sayı: 2

Stoa Felsefesinde Alegorik Yorum

Pages
427–444
Publication Date
2020-09-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Böylece yorum tarihinde özel bir yere sahip olan Stoacılığın bu konumu nasıl edinmiş olabileceğine ve ardıllarına bıraktığı mirasın ne ölçüde korunduğuna dair bir sonuca varmak olanaklı olacaktır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Hermeneutik tarihinde alegori ile düzanlam arasında daima mevcut olan çekişme, kutsal metinlerin yorumlanmasına ilişkin tartışmalardan çok önce, felsefenin doğumunun müjdelendiği zamanlarda ortaya çıkar.
📊
Key Findings & Data:Hem ait oldukları geleneği hem de kendi öğretilerini temellendirmek üzere mitosları nesne edinen ve onlarda içerilen muammalara rasyonel açıklamalar getiren Stoacıların alegorileri nasıl yorumladıkları ise Stoa felsefesinde alegorik yorumun işlevi ve kapsamı bağlamında değerlendirilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Böylece yorum tarihinde özel bir yere sahip olan Stoacılığın bu konumu nasıl edinmiş olabileceğine ve ardıllarına bıraktığı mirasın ne ölçüde korunduğuna dair bir sonuca varmak olanaklı olacaktır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Stoacılık · Hermeneutik · Mitos

Özet

Öz Hermeneutik tarihinde alegori ile düzanlam arasında daima mevcut olan çekişme, kutsal metinlerin yorumlanmasına ilişkin tartışmalardan çok önce, felsefenin doğumunun müjdelendiği zamanlarda ortaya çıkar. Kadim filozofların şiire ve şairlere olan tutumunda; bilgi türleri ile varlık kategorilerinin oluşturulmasında; ahlaki, toplumsal ve siyasi kaygıların gerisinde hep var olan bu çekişme, geleneksel felsefeye özgü ikiliklerden sadece biridir. Düzanlamın bazen diyalektik bazen de apodeiktik akıl yürütmelerle olan ortaklığına karşı sanatın yanı başında duran alegorik yorum, felsefe tarihi boyunca pek çok filozofun düşüncelerini aktarırken kullandığı bir araç olmuştur. Bu çalışmada alegorik yoruma felsefelerinde özel bir yer ayıran, alegorilere ve metaforlara olan yaklaşımlarıyla hermenuetik tarihinde önemli bir yer işgal eden Stoacılar ele alınmaktadır. Hem ait oldukları geleneği hem de kendi öğretilerini temellendirmek üzere mitosları nesne edinen ve onlarda içerilen muammalara rasyonel açıklamalar getiren Stoacıların alegorileri nasıl yorumladıkları ise Stoa felsefesinde alegorik yorumun işlevi ve kapsamı bağlamında değerlendirilmektedir. Böylece yorum tarihinde özel bir yere sahip olan Stoacılığın bu konumu nasıl edinmiş olabileceğine ve ardıllarına bıraktığı mirasın ne ölçüde korunduğuna dair bir sonuca varmak olanaklı olacaktır.

🔖

Cite This Article

MOLACI, M. (2020). Stoa Felsefesinde Alegorik Yorum. Kaygı. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Felsefe Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 2, 427–444. https://ajindex.com/articles/75425

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. ARİSTOTELES (1996). Metafizik, 2. Basım, çev. Ahmet Arslan, İstanbul:
  2. Sosyal Yayınları.
  3. ARİSTOTELES (2012). Poietika, çev. Nazile Kalaycı, Ankara:
  4. Pharmakon Yayınevi.
  5. ARNIM, Hans von (1964). Stoicorum Veterum Fragmenta Vol. I-IV, Stuttgart: Teubner. BOYS-STONES, George. R. (2003a). “Introduction”. Metaphor, Allegory, and the Classical Tradition: Ancient Thought and Modern Revisions, ed. G. R. Boys-Stones, pp.1-5, Oxford: Oxford University Press.
  6. CICERO, Marcus Tullius (1923). On Divination, trans. by W. A. Falconer, Cambridge, Harvard University Press.
  7. CICERO, Marcus Tullius (1931), On Ends, trans. by H. Rackham, Cambrdige: Harvard University Press.
  8. CICERO, Marcus Tullius (1939). Brutus-Orator, trans. by G. L. Hendrickson & H. M. Hubbell, Cambridge: Harvard University Press.
  9. CICERO, Marcus Tullius (1967). Academica, trans. by H. Rackham, Cambridge, Harvard University Press.
  10. CICERO, Marcus, Tullius (2012). Tanrıların Doğası, çev. Çiğdem Menzilcioğlu, İstanbul:
  11. Kabalcı Yayınevi.
  12. CICERO, Marcus, Tullius (2014). Yükümlülükler Üzerine, çev. C. Cengiz Çevik, İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  13. CORNUTUS, L. Annaeus (2018).
  14. Greek Theology, Fragments, and Testimonia, trans. & ed. G. Boys-Stones, Atlanta: SBL Press.
  15. DIELS, H. & KRANZ, W. (1974). Die Fragmente der Vorsokratiker. Three Vols. Berlin: Weidmann. EMPIRICUS, Sextus (1933). Outlines of Pyrrhonism, trans. by R.G. Bury, Cambridge: Harvard University Press. EUSEBIOS (1871). Eusebii Caesariensis Opera Vol I Praeparationis Evangelicae Libri I-X, ed. Wilhelm Dindorf, Leipzig: B. G. Teubneri. EUSEBIUS (1942). The Ecclesiastical History Volume II. Books 6-10 trans. by J. E. L. Oulton, Cambridge: Harvard University Press.
  16. EPICTETUS (1928). Discourses Books 3-4- Fragments the Encheiridion, trans. by W.A. Oldfather, Cambridge, Harvard University Press.
  17. EPICTETUS (1998). Discourses Books 1-2, trans. by W.A. Oldfather, Cambridge, Harvard University Press.
  18. FREDE, Michael (1978). “Principles of Stoic Grammar”, The Stoics, ed. J. Rist, pp. 27-75, London: University of California. GALEN (2005). On the Doctrines of Plato and Hippocrates, trans. & ed. Philip De Lacy, Berlin: Akademie Verlag. HERACLITUS (2005).
  19. Heraclitus, Homeric Problems, trans. & ed. Donald A. Russell ve David Konstan, Atlanta: SBL Press.
  20. ITALICUS, Silius (1934a),
  21. Punica, Volume I: Books 1-8, trans. by J. D. Duff. Cambridge: Harvard University Press.
  22. ITALICUS, Silius (1934b),
  23. Punica, Volume I: Books 9-17, trans. by J. D. Duff. Cambridge: Harvard