Journals / Düzce Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 3 - Sayı: 2

İSLÂM ÂİLE HUKUKUNDA VE AFGÂN HUKUK SİSTEMİNDE BEDENSEL KUSUR VE HASTALIK NEDENİ İLE KAZÂÎ BOŞANMA

Pages
141–161
Publication Date
2019-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu araştırmada elde ettiğimiz önemli neticelerden biri olan, İslâm dininin aile kuruluşunu koruması ve karı koca arasında adâleti göz önünde bulundurarak onların haklarına riâyet etmesidir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İslâm aile hukukunda boşama yetkisi prensip olarak erkeğe verilmiştir.
📊
Key Findings & Data:Koca herhangi bir zarara maruz kaldığı ve evlilik hayatından memnun kalmadığı zaman son çare olarak bu yetkiyi kullanarak kendisini bu evlilikten kurtarabilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu araştırmada elde ettiğimiz önemli neticelerden biri olan, İslâm dininin aile kuruluşunu koruması ve karı koca arasında adâleti göz önünde bulundurarak onların haklarına riâyet etmesidir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Afgânistân Medenî Kânunu · İrân Medenî Kanunu · Kazâî Boşanma

Özet

İslâm aile hukukunda boşama yetkisi prensip olarak erkeğe verilmiştir. Koca herhangi bir zarara maruz kaldığı ve evlilik hayatından memnun kalmadığı zaman son çare olarak bu yetkiyi kullanarak kendisini bu evlilikten kurtarabilmektedir. Ancak kadının hakkı da bu konuda ihmal edilmemiştir. Kadın da zulüm ve zarara maruz kaldığında kânunda öngörülen sebeplere dayanarak zulüm ve zararı önlemek yahut onu bertaraf etmek amacıyla mahkemeye müracaat ederek boşanma talebinde bulunabilmektedir. Bu makalede, kadının hakkı olan bedensel kusur ve hastalık nedeniyle kazâî boşanmaya hem fıkıh öğretisinde hem de Afgânistân ve İrân Medenî Kânunu’nda değinilmektedir. Biz bu araştırmada öncelikle fesih, talâk ve tefrîk kavramlarını inceleyip İslâm aile hukukunda, Afgânistân ve İrân hukuk sisteminde boşanmaya sebep olan ayıp ve hastalıkları ve tefrik hakkının ispatlanmasına dair bazı şartları ele almaya çalıştık. Afgânistân Medenî Kânunu ayıp ve hastalık sebebiyle boşanma konusunda Hanefi mezhebinin dışına çıkmayarak İmâm Muhammed’in görüşünü benimsemiştir. İrân Medenî Kânunu’nda ise konu Ca’ferî mezhebine göre tanzim edilmiştir. Bu araştırmada elde ettiğimiz önemli neticelerden biri olan, İslâm dininin aile kuruluşunu koruması ve karı koca arasında adâleti göz önünde bulundurarak onların haklarına riâyet etmesidir.

🔖

Cite This Article

RAYEQ, G. H., İNCE, İ. (2019). İSLÂM ÂİLE HUKUKUNDA VE AFGÂN HUKUK SİSTEMİNDE BEDENSEL KUSUR VE HASTALIK NEDENİ İLE KAZÂÎ BOŞANMA. Düzce Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 2, 141–161. https://ajindex.com/articles/751205

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (18)

  1. Kur’ân-ı Kerîm
  2. Abdullah, Nazâmüddin. Aile Hukuk (Medeni kanunun açıklaması). Kabil: İntişarat-e Saîd: 1394 hş
  3. Adâlethâh, Abdülkâdir. Aile Hukuku. Kabil: Mmatbaayı Meyvend, 1387 hş
  4. Acar, Halil İbrahim. İslâm Aile Hukuku
  5. Baskı. İstanbul: Ensar Neşriyatı, 2018. 5. Âmilî, Muhammed Cemâlüddîn b. el-Mekki. er-Revdatu’l-Behiyye fi Şerhi el- Lumatu’d-Dımeşkiyye, thk. Abdullâh es-Sebtî. Kâhire: 1960
  6. Aynî, Bedreddin Ebî Muhammed Mahmûd b. Ahmed. el- Binâye fi Şerhi’l-Hidâye. Beyrût: 1990
  7. Aydın, Mehmet Âkif. “Osmanlı Hukukunda Kazâî Boşanma”. Osmanlı Araştırmaların Dergisi, sy: 5, İstanbul: 1986
  8. Bilmen, Ömer Nasuhî. Hukukı İslâmiyye ve İstılâhâtı Fıkhîyye kamusu. İstanbul: ty
  9. Döndüren Hamdi. Delilleriyle Aile İlmihali. İstanbul: Erkam yayınları, 2013
  10. Ebû Zehra, Muhammed. el-Ahvâlü’ş-Şahsiyye. Kâhire: Dârü’l-Fikrı’l-Arabî, 2005. 11. ed-Desûkî, Burhânüddîn İbrâhim b. Ebû’l-Mecd Abdülazîz. Hâşiyetu’d-Desûkî. Mısır: Dâr İhyâi’l-kutübı’l-Arabiyye, tsz. 12. ed-Derdîr, Ebû’l-Berakât Ahmed b. Muhammed. eş-Şerhu’s-Sağîr alâ akrabi’l-Mesâlik ilâ Mezhebi’l-İmâmi’l-Mâlik. Kâhire: Dâru’l-Marifa, tsz. 13. el-Cezirî, Abdurrahman. Kitâbu’l-Fıkıh Ale’l-Mezâhibi’l-Erbaa
  11. Baskı. Mısır: el-Mektebetü’t-Ticâriyetü’l-Kübrâ, tsz. 14. el-Hüraşî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Abdullâh b. Ali. Şerhu Muhtasarı’l-Halîl. Bûlâk: 1317. 15. el-Hüsarî, Ahmed. el-velâye el-Vesâye et-Talâk fi’l-Fıkhı’l-İslâmi Li’l-Ahvâli’ş Şahsiyye. Beyrût: 1992. 16. el-Muğniyye, Muhemmed Cevâd. ez-Zevâc ve’t-Talâk ale’l-Mezâhibi’l-Hamsa. Beyrût: 1960. 17. el-Hillî, Cemâlüddîn Ebû’l-Abbâs Ahmed b. Muhammed b. Fahd, el-Mühezzebu’l-Bâri’ fi Şerhi’l-Muhtasarü’n-Nâfı. yy. ty. 18. es-Semerkandî, Ebû Bekr Alâüddîn Muhammed b. Ahmed b. Ebi Ahmed. Tuhfetü’l-fukahâ. Beyrût: Dâru’l Kutubu’l-İlmîyye, 1984. 19. et-Tûsî, Ebû Cafer Muhammed b. el-Hasan. Tehzîbu’l-Ahkâm. Nacaf: tsz
  12. Fâyiz, Abdülbasîr. Tavzihî der Kânun-e Medeni-yi Afgânistân. Kabil: 2008
  13. Feyyûmî, Ahmed b. Muhammed. el-Misbâhu’l-Münîr fi Ğaribi’ş-Şerhi’l-Kebîr. Lübnân: 1987
  14. Gubâr, Mir Ghulam Muhammed. Afgânistân der Mesîr-e Tarîh. Tahran: İntişârât-e Cumhurî, 2005
  15. Habîbî, Abdülhay. Tarîh-e Afgânistân ba’d az İslâm. İrân: İntişârât-e Efsün, 2002
  16. Hallâf, Abdülvehhâb. Ahkâmu’l- Ahvâli’ş-Şahsiyye. Kuveyt: 1990
  17. Hillî, Ebû Mansur el-Hasan b. Yusuf b. Muhtâr. kevâ’idü’l-Ahkâm fi Ma’rifeti’l-Helâl ve’l-Harâm. Kum: 1419
  18. Hillî, Ebû’l-Kâsım Necmüddin Ca’fer b. Hasan. el-Muhtasarü’n-Nafi fi Fıkhıl’l-İmâmiyye.