AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAll speech data collected during the research was transferred to PhonBank software and made available to researchers and clinicians.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: The fact that the differential diagnosis criteria of childhood apraxia of speech (CAS) can not be determined and these criterias are spread over a wide spectrum, this disorder is hardly differentiated during the evaluation and diagnosis process from other disorders, especially from phonological disorder (PD). Method: In this study, the differential diagnosis criterias that are frequently encountered in the literature were compared among CAS, PD and typical development (TD). Method: In this study Test of Early Language Development (TEDİL-Topbaş & Güven, 2014), Turkish Articulation Test (SET-Topbaş 2005), Auditory Discrimination Test (İAT-Topbaş 2005), and a checklist prepared by the researchers to evaluate the differential diagnosis criterias were applied to 5 CAS, 5 PD and 5 TD children. Results: Although inconsistent production and voicing errors were observed in both CAS and PD, CAS made more mistakes. Errors that increase according to word length and isolated consonant production are similar in both groups. There is no difference between spontaneous and repetitive production of CAS. Vowel errors, syllable stress errors and intonation errors are more common in CAS that other groups. Conclusion: As a result of this research, it was determined that the vowel errors may be effective in revealing distinction between CAS and PD. Syllable stress errors were most common in CAS. Evaluating the severity of inconsistent productions and voicing errors may be effective in distinguishing these two groups from each other. All speech data collected during the research was transferred to PhonBank software and made available to researchers and clinicians.
Özet
Amaç: Çocukluk çağı apraksisinin (ÇÇA) tanı kriterlerin geniş bir yelpazeye yayılmış olması, bu bozukluğun ayırıcı tanısını zorlaştırmakta ve fonolojik bozukluk gibi farklı sorunlarla karıştırılmasına sebep olmaktadır. Bu çalışmada ÇÇA tanısında kullanılabilecek ayırtedici özellikleri saptayarak tanı testlerinde yer alması gereken konuşma özelliklerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Elde edilen bu veriler aslında ileride oluşturulması planlanan bir değerlendirme ölçeğinin ön verileridir. Yöntem: Belirlenen amaç doğrultusunda literatürde sık rastlanan ayırıcı tanı kriterleri 5 ÇÇA’sı olan, 5 fonolojik bozukluğu (FB) olan ve 5 tipik gelişim gösteren (TGG) çocuklar arasında karşılaştırılmıştır. Tüm katılımcılara Türkçe Erken Dil Gelişim Testi (TEDİL), Sesletim Sesbilgisi Testi (SST) ve araştırmacılar tarafından hazırlanan, ayırıcı tanı kriterlerini değerlendiren kontrol listesi uygulanmıştır. Bulgular: ÇÇA’lı çocuklarla diğer gruplar arasındaki en büyük farklılığın; ünlü hataları, hece vurgusu ve entonasyon hatalarında ortaya çıktığı, bunu tutarsız üretimler ve ötümlüleştirmenin izlediği tespit edilmiştir. Sözce uzadıkça artan hatalar ve izole ünsüz üretimi ÇÇA ve FB gruplarında benzer şekilde seyretmektedir. ÇÇA’lı çocukların spontan ve tekrarlı üretimleri arasında ise fark gözlenmemiştir. Sonuç: Bu araştırmanın sonucunda ünlü hataları, hece vurgusu hataları ve entonasyon hatalarının ÇÇA ve FB arasındaki ayrımı ortaya koymakta diğer sorunlara göre daha belirleyici olduğu kanısına varılmıştır. ÇÇA tanısı koyma iddiasındaki bir testin mutlaka bu sorunları değerlendirme kapasitesinde olması gerektiği düşünülmektedir.