SavedAdd your journal

Journals / Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 8 - Sayı: 16

İslam Hukukunda Ölenlerin Ardından Yapılan Bazı Uygulamaların Bidatle İlişkisi (Diyarbakır ve Mardin Örneği)

Bedri ASLAN
Pages
117–131
Publication Date
2017-04-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Özellikle ölünün arkasından okutulan mevlit, verilen taziye yemekleri, yapılan mezarlık ziyaretleri, ıskat, devir ve taziye gibi bazı uygulamaların bidatle ilişkilerinin hukuki boyutlarını araştırdık.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İnanç ve din duygusu, insanlara doğuştan verilen fıtrî bir eğilimdir.
📊
Key Findings & Data:Bidat konusu İnanç ve hukuk bağlamında her asırda tartışılagelmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Özellikle ölünün arkasından okutulan mevlit, verilen taziye yemekleri, yapılan mezarlık ziyaretleri, ıskat, devir ve taziye gibi bazı uygulamaların bidatle ilişkilerinin hukuki boyutlarını araştırdık.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Bidat · ölen · caiz

Özet

İnanç ve din duygusu, insanlara doğuştan verilen fıtrî bir eğilimdir. Her insan sahip olduğu bu eğilim ve kabiliyetini kullanarak, inançla ilgili duygularını tatmin etme yollarına başvurur. Vahyin amaçlarından biri insanlarda var olan inanç eğilimlerinin boş ve batıl alanlara yönelmesinin önüne geçip bu eğilimleri doğru alana çekmesidir. İslam hukukunun amacı ise insanların davranışlarının caiz olup olmadığını tespit etmektir. Bidat konusu İnanç ve hukuk bağlamında her asırda tartışılagelmiştir. Son dönemlerde ise, ölen kişilerin ardından yapılan bazı uygulamaların bidatle ilişkisi tartışılmaktadır. Bu çalışmamızda, ölülerle ilgili insanlar arasında bilinen ve yaygın olan bazı uygulamaların bidatle ilişkisi İslam hukuku açısından inceledik. Özellikle ölünün arkasından okutulan mevlit, verilen taziye yemekleri, yapılan mezarlık ziyaretleri, ıskat, devir ve taziye gibi bazı uygulamaların bidatle ilişkilerinin hukuki boyutlarını araştırdık.

🔖

Cite This Article

ASLAN, B. (2017). İslam Hukukunda Ölenlerin Ardından Yapılan Bazı Uygulamaların Bidatle İlişkisi (Diyarbakır ve Mardin Örneği). Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 16, 117–131. https://ajindex.com/articles/74771

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. Askalânî, Ahmed b. Ali b. Hacer (v. ö.852/1448). Fethu’l-Barî Şerhu Sahihi’l-Buharî. Beyrut: Daru’l-Marife, 1379. Âynî, Muhammed b. Ahmed b. Musa Bedruddin el-Aynî (v. 855/1451). Umdetu’l-Karî Şerhu Sahihi’l-Buharî. Beyrut: Daru İhyai’t-Turasi’l-Arabî, t.y. Beğavî, Hüseyn b. Mahmud b. Ferra el-Beğavî (v. 517/1123). Şerhu’s-sünne. Beyrut: el-Mektebu’l-İslamî, 1983. Beyhâkî, Ahmed b. el-Hüseyn el-Hurâsânî Ebu Bekir el-Beyhakî (v. 458/1065). Marifetu’s-Sünen ve’l-âsâr. Kahire: Daru’l-Vefâ, 1991. Buhâri, Muhammed b. İsmail b. İbrahim b. Muğire (v. 256/870). el-Câmiu’s-Sahîh. thk. Muhammed Zuheyr b. Nasır en-Nasır. y.y., Dârü Tevki’n-Necât, 1422. Buhûtî, Mansûr b. Yunus b. İdris (v. 1050/1640). Keşşâfu’l-Kınâ‛ ‛an Metni’l-İknâ‛. y.y., Daru’l-Kütübi’l-İlmiyye, t.y. Büceyremî, Süleyman b. Muhammed b. Ömer el-Büceyremî eş-Şâfiî (v. 1221/1086). Hâşiyetu’l-Büceyremî ‛alâ Şerhi Menheci’t-Tullâb. y.y., Daru’l-Fikir, 1995. Cürcânî, Abdulkahir b. Abdurrahman el-Cürcanî (v. 471/1078). Dercu’d-Dürer fi Tefsiri’l-Ay ve’s-Suver. Amman: Daru’l-Fikr, 2009. Cürcânî, Ali b. Muhammed es-Seyyid el-Cürcanî (v. 816/1413). Ta'rifat. Kahire: Daru’l-Fedîle, t.y. Çetin, Osman. “Tarihte İlk Mevlid Merasimleri”. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 2, sy. 2 (1987). Dusûkî, Muhammed b. Ahmed b. ‛Urfe (v. 1230/1815). Hâşîyetu’d-Dusûkî ‛ale’ş-Şerhi’l-Kebîr. thk. Muhammed ‛Alîş. Beyrut: Dârü’l-Fikir, t.y. Ensârî, Şeyhu’l-İslâm Zekeriyya b. Muhammed b. Ahmed el-Ensârî (v. 926/1520). Esne’l-Metâlib fî Şerhi Ravdi’t-Tâlib. y.y., Dârü’l-Kitabi’l-İslamî, t.y. Ensârî, Şeyhu’l-İslâm Zekeriyya b. Muhammed b. Ahmed el-Ensârî. el-Ğürerü’l-Behiyye fi Şerhi’l-Behceti’l-Verdiyye. y.y., el-Matabaatu’l-Meymeniyye, t.y. Halebî, Ali b. Burhanuddin (v. 1044/1634). es-Siretu’l-Halebiyye fi Sîreti’l-Emini’l-Memun. Beyrut: Daru’l-Marife, 1400. İbn Abidin, Muhammed Emîn (v. 1252/1836). Reddü’l-Muhtâr ‛ale’d-Dürri’l-Muhtâr. Beyrut: Dârü’l-Fikir, 1992.
  2. İbn Hanbel, Ahmed b. Hanbel b. Hilal Ebû Abdullah eş-Şeybanî (v. 241/855). Müsnedu İmam Ahmed b. Hanbel. Kahire: Daru’l-Hadis, 1995.
  3. İbn Hibban, Muhammed b. Hibban b. Ahmed el-Bustî (v. 354/965). Sahihu İbn Hibban. Beyrut: Muessesetu’r-Risale, 1993. İbn Mâce, Ebû Abdullah Muhammed b. Yezîd el-Kazvînî (v. 273/887). Sünenu İbni Mâce. thk. Muhammed Fuad Abdulbakî. y.y., Dârü’r-Risâleti’l-Alemiyye, 2009. İbn Manzûr, Muhammed b. Mükerrem (v. 731/1330). Lisânü’l-‛Arab. Kahire: Dârü’l-Maarif, t.y. İbn Nüceym, Zeynuddîn b. Nüceym el-Hânefî (v. 970/1563). el-Bahru’r