Journals / Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2022 / Cilt: 8 - Sayı: 1

TÜRK EĞİTİM TARİHİNDE OTANTİK ÖĞRENME

Pages
1–22
Publication Date
2022-04-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ulaşılan bu sonuçlar doğrultusunda araştırmacılara, akademisyenlere ve eğitimcilere çeşitli önerilerde bulunulmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Yapılandırmacı eğitim anlayışı çerçevesinde öğrenme ortamları çeşitli öğretim stratejileriyle tasarlanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bu süreçte başvurulan stratejilerden biri de otantik öğrenmedir.
💡
Conclusion & Impact:Ulaşılan bu sonuçlar doğrultusunda araştırmacılara, akademisyenlere ve eğitimcilere çeşitli önerilerde bulunulmuştur.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Otantik öğrenme · Öğrenme · Öğrenme Stratejileri

Özet

Yapılandırmacı eğitim anlayışı çerçevesinde öğrenme ortamları çeşitli öğretim stratejileriyle tasarlanmaktadır. Bu süreçte başvurulan stratejilerden biri de otantik öğrenmedir. Gerçek dünya bağlamında öğrenmeyi sağlayan otantik öğrenme bu yönüyle diğer öğretim stratejilerinden ayrılmaktadır. Ülkemizde otantik öğrenme üzerine çeşitli bilimsel çalışmalar yapılmakta, uygulamalar geliştirilmekte ancak bu yaklaşımın temellerini somut örneklerle ortaya koyacak bir çalışma ise henüz bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu çalışmada mevcut literatürde otantik öğrenme olarak ifade edilen ancak temelleri çok eski dönemlere dayanan bu yaklaşıma ait temel uygulamaların ve materyallerin Türk eğitim tarihi literatüründen tespit edilip değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Araştırma bu çerçevede önemli olup Türklerin siyasi anlamda teşkilatlanmaya başladıkları milattan önceki dönemlerden itibaren Hun Devleti (Hiung-nu), Göktürk Kağanlığı, Uygur Kağanlığı, Karahanlı Devleti, Gazneli Devleti, Büyük Selçuklu Devleti, Anadolu Selçuklu Devleti ile Osmanlı Devleti’nde kullanılan öğrenme ve öğretim uygulamalarını, stratejilerini ve materyallerini temel alarak yürütülmüştür. Araştırmada bu amaç doğrultusunda tarama modeliyle tasarlanan ve retrospektif bir bakış açısıyla yürütülen zamansal bir tarama gerçekleştirilmiştir. Bulgular, otantik öğrenmenin ve öğretim uygulamalarının, stratejilerinin ve materyallerinin Türk eğitim tarihinin başlangıcıyla birlikte kullanıldığını, hatta değerler eğitiminde özellikle yararlanılan bir yaklaşım olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca meslek edindirmede ve gerçek hayata hazırlamada otantik öğrenmenin öncelikle başvurulan bir öğrenme stratejisi olarak görüldüğü tespit edilmiştir. Ulaşılan bu sonuçlar doğrultusunda araştırmacılara, akademisyenlere ve eğitimcilere çeşitli önerilerde bulunulmuştur.

🔖

Cite This Article

İNEÇ, Z. F. (2022). TÜRK EĞİTİM TARİHİNDE OTANTİK ÖĞRENME. Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 1, 1–22. https://ajindex.com/articles/729463

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Akyol, H. (2016). “Osmanlı Devleti’nde Eğitim Öğretim”. İçinden Kırpık, G., Ünal, U., Işık, H., Demirtaş, B., Tokdemir, M. A., Birbudak, T. S. & Akyol, H. Türk Eğitim Tarihi El Kitabı. Ankara:
  2. Grafiker Yayınları.
  3. Akyüz, Y. (2012). “Türk Eğitim Tarihi”. 22.bs. Ankara:
  4. Pegem Akademi. Arat, R. R. (1991). “Eski Türk Şiiri”. Ankara:
  5. Türk Tarih Kurumu. Arslan, A. & Çelik, H. (2016). Divan-I Hikmet’te Türkçe Eğitiminde Kullanılabilecek Değerler. Turkish Studies. 11(3). 169-184
  6. Ata, B. (2002). Müzelerle ve Tarihi Mekânlarla Tarih Öğretimi: Tarih Öğretmenlerinin "Müze Eğitimi'ne" İlişkin Görüşleri. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Atalay, C. (2014). Asya Hun Devletinde Mao-Tun (Metehan) Dönemi. Kmü Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergı̇si. 16(Özel Sayı II). 107-109.
  7. Batur, Z. & Beştaş, M. (2011). Divanu Lugat’it Türk’te Çocuk Dünyası ve Çocuk Eğitimi. Turkish Studies. 6(2). Batur, Z., Sır, A.N. & Bek, H. (2012). Nasreddin Hoca Fıkralarında Değer Yargıları ve Eğitim. Turkish Studies. 7(3). Bektaş, M. & Horzum, M. B. (2014). Otantik Öğrenme. Ankara: Pegem Akademi. Bektâş-I Veli, H. (2013). Makâlât. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı. 5.bs. 72-78
  8. Binbaşıoğlu, C. (2014). Başlangıçtan Günümüze Türk Eğitim Tarihi. Ankara:
  9. Anı Yayınları.
  10. Büyükbaş, N. (2013). Osmanlı İnsan Yetiştirme Düzeni ve Türkiye Cumhuriyeti’nin Kuruluşuna Etkileri. Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi. 29(87). 199-228.
  11. Çağatay, N. (1974). Bir Türk Kurumu Olan Ahilik. Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları No. 123. Doğan, İ. (2012). Türk Eğitim Tarihinin Ana Evreleri. Ankara:
  12. Nobel Basım Yayın. Doğan, İ. (2018). Türk Eğitim Tarihi. Ankara:
  13. Nobel Basım Yayın. Doğan, O. & Budak, Ö. M. (2019). İslamiyet Öncesi Türklerde Eğitim-Öğretim ve Bilim. İçinden M. Kılınç & S. Keçeci Kurt. Türk Eğitim Tarihi. (ss.11-24). Ankara:
  14. Pegem Akademi. Eliaçık, M. (2013). Ahmed Ziyaüddin-İ Gümüşhanevî Menkabeleri ile Diğer Evliyâ Menkabeleri Arasında Bir Mukayese. I. Uluslararası Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi Sempozyumu (03-05 Ekim 2013, Gümüşhane). Ergin, M. (2003). Orhun Abideleri. Hisar Türk ve İslam Klasikleri. Ergin, O. (1977a). Türkiye Maarif Tarihi (Cilt I-II). İstanbul:
  15. Eser Matbaası. Ergin, O. (1977b). Türkiye Maarif Tarihi (Cilt III-IV). İstanbul:
  16. Eser Matbaası. Ergün, M. (2010). Tasavvuf Eğitimi Açısından Yunus Emre. IX. Uluslararası Yunus Emre Sevgi Bilgi Şöleni (6-8 Mayıs 2010), Eskişehir, 2011. 321 -345. Göktaş, V. (2011). Ahilik ve Tasavvuftaki Bazı Müşterek Ah