Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2014 / Cilt: 0 - Sayı: 58

VAHDET BİLİNCİNİN KUR’AN’DAKİ TEMELLERİ

Pages
21–40
Publication Date
2014-03-20
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Biz bu çalışmamızda vahdet bilincinin Kur’an’daki temellerini incelemeye çalışacağız.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Kur’an, Allah’ın varlığını, birliğini ve eşsizliğini insanlara bildirmek için indirilmiş olan ilâhî kelâmdır. “Tevhid” olarak isimlendirebileceğimiz bu hedefi itibariyle Kur’an; insanları, eşsiz ulûhiyetin yegâne sahibinin Allah olduğuna iman etmeye davet eden bir “tevhid çağrısı”dır.
📊
Key Findings & Data:Vahiy aracılığıyla inşa edilen tevhid, hem kozmolojik bakımdan kâinatta hem de beşerî yönden kişisel ve toplumsal yapıda birlik, bütünlük ve düzenin esasını teşkil eder.
💡
Conclusion & Impact:Biz bu çalışmamızda vahdet bilincinin Kur’an’daki temellerini incelemeye çalışacağız.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Vahdet · tevhid · vahdaniyet

Özet

Kur’an, Allah’ın varlığını, birliğini ve eşsizliğini insanlara bildirmek için indirilmiş olan ilâhî kelâmdır. “Tevhid” olarak isimlendirebileceğimiz bu hedefi itibariyle Kur’an; insanları, eşsiz ulûhiyetin yegâne sahibinin Allah olduğuna iman etmeye davet eden bir “tevhid çağrısı”dır. Vahiy aracılığıyla inşa edilen tevhid, hem kozmolojik bakımdan kâinatta hem de beşerî yönden kişisel ve toplumsal yapıda birlik, bütünlük ve düzenin esasını teşkil eder. Adına “vahdet” diyebileceğimiz bu birlik hâli en genel anlamda, eşyanın tamamını kuşatan ve Allah’ın vahdaniyetini sembolize eden nizamın genel adıdır. Bu itibarla Kur’an’da tevhid, vahdet ve vahiy mefhumları sadece beşerî dünyaya değil, yerde ve göklerde bulunan varlıkların tamamına atfedilir. Allah’ın pek çok âyette insan tefekkürünü sürekli olarak, kâinatta bulunan düzen üzerine odaklaması, onun kalbinde tevhid esasına dayalı tahkîkî bir iman ve buna bağlı olarak kişisel ve toplumsal düzlemde bir vahdet bilinci oluşturmaya yöneliktir. Biz bu çalışmamızda vahdet bilincinin Kur’an’daki temellerini incelemeye çalışacağız.

🔖

Cite This Article

PİŞGİN, Y. (2014). VAHDET BİLİNCİNİN KUR’AN’DAKİ TEMELLERİ. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 58, 21–40. https://ajindex.com/articles/715994

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (3)

  1. Âlusî, Şihâbuddîn, (Ö. 1290). (1415). Rûhu’l-meânî fî tefsîri’l-Kur’âni’l-Âzîm ve’sseb’i’l- mesânî, Tah: Ali Abdulbârî Atıyye, Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Beğâvî, Ebû Muhammed, (Ö. 510). (1420). Meâlimu’t-tenzîl fî tefsîri’l-Kur’ân, Tah: Abdurrezzâk Mehdî, Beyrût: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabiyy. Coşkun, İ. (2000). İslam düşüncesi açısından inanç-sanat ilişkisi üzerine bir deneme. Dicle Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2, 1-38.
  2. Çelik, Y. (2005). Hz. Peygamber döneminde müslüman-ehl-i kitap arasında kurulan sosyal ilişkiler. Atatürk Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi, 23, 129-144.
  3. Gökçe, M. C. (1988). İslam kardeşliğinin temelleri. Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi. 4, 22-28. İbn Abbâs, Abdullah, (Ö. 68). (t.y.). Tenvîru’l-Mikbâs min Tefsîri Abdillah ibn Abbâs, Derleyen: Mecduddîn Fîrûzâbâdî (ö. 817). Lübnân: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. İbn Âşûr, Muhammed Tâhir, (Ö. 1398). (1984). Tahrîru’l-ma’ne’s-sedîd ve tenvîru’lakli’l- cedîd min tefsîri’l-Kitâbi’l-Mecîd, Tûnus: ed-Dâru’t-Tûnûsiyye. İbn Atiyye, Ebû Muhammed Abdulhak ibn Gâlib, (Ö. 542). (1413/1993). el-Muharreru’l- Vecîz fî Tefsîri’l-Kitâbi’l-Azîz, (Nşr: Abdusselam Abduşşâfî Muhammed), Beyrut: İbn Manzûr, Cemâluddîn, (Ö. 711). (1414). Lisânu’l-Arab, Beyrût: Dâru Sâdır. İbn Münzir, Ebû Bekir, (Ö. 319). (1423/2002). Kitâbu tefsîri’l-Kur’ân, Tah: Sa’d b. Muhammed es-Sa’d, Medîne: Dâru’l-Mâsir. İbn Müsenna, Ma’mer, (Ö. 209). (1381). Mecâzu’l-Kur’ân, Tah: Muhammed Fuâd Sezgin, Kâhire: Mektebetü’l-Hânece. İbn Sa’d, Muhammed, (Ö. 845). (1989). es-Sîretü’n-Nebeviyye, Mısır. Kavravânî, Ebu Muhammed, (Ö. 437). (1429/2008). el-Hidâye ilâ Bulûğu’n-Nihâye, Tah: Mecmûatu Resâili Câmiiyye bi Küllyeti’d-Dirâseti’l-Ülyâ ve’l-Bahsi’l-İlmî Camiatu’ş-Şârika, y.y. Kurtubî, Ebû Abdillah Muhammed b. Ahmed, (Ö. 671). (1384/1964). el-Câmî’ li ahkâmi’l- Kur’ân, Tah: Ahmed el- Berdûnî-İbrâhîm Atfîş, Kâhire: Dâru’l-Kütübü’l-Mısrıyye. Kuşeyrî, Abdulkerim b. Havâzin, (Ö. 465). (t.y.). Letâifu’l-İşârât, (III. Baskı), Tah: İbrâhîm el-Beysûnî, Mısır: el-Heyetu’l-Mısriyyetu’l-Âmme li’l-Küttâb. Mâverdî, Ebû’l-Hasen, (Ö. 450). (t.y.). en-Nüket ve’l-uyûn, Tah: Seyyid İbn Abdulmaksûd İbn Abdirrahîm, Beyrût: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Râzî, Fahruddîn, (Ö. 606). (1420). Mefâtîhu’l-ğayb, Beyrût: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabiyy. Râzî, İbn Ebî Hâtim, (Ö. 327). (1419). Tefsîru’l-Kur’âni’l-Azîm, Tah: Es’ad Muhammed Tayyib, Mektebetü Nezzâr Mustafa el-Bâz, Suûd. Seyyid Kutub, (Ö. 1385). (1412). Fî zilâli’l-Kur’ân, Beyrût-Kâhir