SavedAdd your journal

Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2014 / Cilt: 0 - Sayı: 59

TASAVVUF-HADİS İLİŞKİSİ BAĞLAMINDA AHMED ZİYAÜDDİN GÜMÜŞHANEVÎ VE RÂMÛZÜ’L-EHÂDÎS ADLI ESERİ

Hasan YENİBAŞ
Pages
489–504
Publication Date
2014-05-20
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Râmûz, Ahmed Ziyâüddin Gümüşhanevî’nin teşvikleriyle dervişleri tarafından okunan bir tekke el kitabı olarak benimsenmiş ve geniş kitlelere yayılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İlk asırlardan itibaren mutasavvıflar insanı merkeze alarak toplumu eğitmeye önem vermişlerdir.
📊
Key Findings & Data:Bu bağlamda, 19. asırdaki batılılaşma hareketleri neticesinde toplumda meydana gelen kültürel bozulmaları düzeltmek ve toplumu sünnet merkezli bir İslam anlayışına yöneltmek için kitaplar te’lif etmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Râmûz, Ahmed Ziyâüddin Gümüşhanevî’nin teşvikleriyle dervişleri tarafından okunan bir tekke el kitabı olarak benimsenmiş ve geniş kitlelere yayılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevî · hadis · Râmûz

Özet

İlk asırlardan itibaren mutasavvıflar insanı merkeze alarak toplumu eğitmeye önem vermişlerdir. Hem mutasavvıf, hem de hadisçi olan âlimler ise, kitap telif etmek suretiyle de bu misyonlarını yerine getirmişlerdir. Bu geleneğin temsilcilerinden biri olan Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevî de, yaşadığı dönemin problemlerine çözüm üretmek için değişik faaliyetler yürütmüştür. Bu bağlamda, 19. asırdaki batılılaşma hareketleri neticesinde toplumda meydana gelen kültürel bozulmaları düzeltmek ve toplumu sünnet merkezli bir İslam anlayışına yöneltmek için kitaplar te’lif etmiştir. Bu kitaplardan biri de Râmûzü’l- Ehâdîs adlı eseridir. Bu eserde, toplumun pratik ihtiyaçlarına cevap verecek nitelikte hadislere yer vermiştir. Bu hadisleri de anlaşılması ve ezberlenmesi kolay kısa hadislerden seçmiştir. Râmûz, Ahmed Ziyâüddin Gümüşhanevî’nin teşvikleriyle dervişleri tarafından okunan bir tekke el kitabı olarak benimsenmiş ve geniş kitlelere yayılmıştır.

🔖

Cite This Article

YENİBAŞ, H. (2014). TASAVVUF-HADİS İLİŞKİSİ BAĞLAMINDA AHMED ZİYAÜDDİN GÜMÜŞHANEVÎ VE RÂMÛZÜ’L-EHÂDÎS ADLI ESERİ. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 59, 489–504. https://ajindex.com/articles/715990

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Alkan, N. (Ekim 2013). Ahmed Ziyaüddin Gümüşhânevî: Döneminin Osmanlısı ve “Zamanın Ruhu”nu Anlamak. Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevî Sempozyumu’nda sunuldu, Gümüşhane. Avvâme, M. (1988). İmamların İhtilafında Hadislerin Rolü (Çev. H. Kırbaşoğlu). İstanbul:
  2. Kayıhan Yayınları.
  3. Aydınlı, A. (1992). Bir Hadisçi Olarak Ahmed Ziyâuddîn Gümüşhanevî, Ahmed Ziyâuddîn Gümüşhanevî Sempozyumunda sunuldu, İstanbul.
  4. Aydoğdu, R. (2007). 19. Yy. Osmanlı Toplumunda Tasavvuf-Hadis İlişkisi: Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi Özelinde. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Çakan, İ. L. (1996). Hadis Edebiyâtı. (3. Basım). İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları.
  5. Demirer, M. (2007). Hadis İlmi Açısından Gümüşhanevi ve Levâmiu’l-ukûl Adlı Eseri. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. -------------------------------------------------------------------Ebû Nuaym el-Isbehânî (1387/1967). Hilyetü’l-evliyâ, Beyrut. -------------------------el-Mekkî, Ebû Tâlib. (ty.). Kûtu’l-kulûb, I-II. ----------------------Gümüşhanevî, A. Z. (ty.). Garâibu’l-ehâdîs. yy. ……………. (1311/1893). Levâmiu’l-ukûl min şerhi Ramuzi’l-ehâdîs, I-V. İstanbul: Mektebetü’s-sanâyî. -------------…………… (1275). Râmûzü’l-ehâdîs. İstanbul. ---------------------------……………. (2007). Râmûz (Çev. A. Bekkine). İstanbul:
  6. Gonca Yayınları.
  7. Gündüz, İ. (1996). “Gümüşhanevî, Ahmed Ziyâeddin”, DİA, İstanbul, XIV, 276-277. ------------------------------------------…………… (1984). Gümüşhanevî Ahmed Ziyâuddîn, İstanbul:
  8. Seha Neşyirat. Hatiboğlu, İ. (1996). “Râmûzü’l-Ehâdîs”, DİA, İstanbul, XXXIV, 454-455. İbn Arabî, M. (1972). el-Futûhâtu’l-Mekkiyye, I-VIII. (Thk. O. Yahya). Kahire. İbn Rüşd. (1985). Felsefe-Din İlişkileri (Haz. Süleyman Uludağ). İstanbul:
  9. Dergah Yayınları.
  10. Kadı İyaz. (1988). el-İlma’ ilâ ma’rifeti usûli’r-rivâye ve takyîdi’s-semâ’ (Tak. Seyyid Ahmed Sakar). Kâhire: Dâru’t-Turâs. Kandemir, M. Y. (1993). “el-Câmiu’s-Sahîh”. DİA, İstanbul, VII, 114-123. el-Kâsımî, Cemâleddîn (2010). Kavâidü’t-tahdîs (Thk. M. Behcet el-Baytâr). Beyrut: Dâru’n-Nefâis. Kırbaşoğlu, M. H. (2004).
  11. Alternatif Hadis Metodolojisi, Ankara: Ankara Okulu Yayınları. …………… (1996). İslam Düşüncesinde Sünnet. Ankara:
  12. Ankara Okulu Yayınları.
  13. Lewis, B. (2000). Modern Türkiye’nin Doğuşu. Ankara:
  14. Türk Tarih Kurumu. Mardin, Ş. (2002). Türk Modernleşmesi (Der. M. Türköne, T.Önder). (10. Basım). İstanbul: İletişim Yayınları. …………… (2011).
  15. Türkiye, İslam ve Sek