SavedAdd your journal

Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2014 / Cilt: 0 - Sayı: 59

KUR’ÂN METNİNİN DİL ÖZELLİKLERİ

A. Cüneyt EREN
Pages
133–158
Publication Date
2014-05-20
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Kur’ân dilinin öne çıkan bir diğer özelliği de İslam dininin öğretileri ve davet ettiği değerleri için ayrı birer termonoloji geliştirmiş olmasıdır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Yazılı bir metin incelenirken hem yapı özellikleri hem de o yapıyı oluşturan ve tanım olarak ‘üslûb’ denilen malzemelerin anlatım özellikleri birlikte değerlendirilmelidir.
📊
Key Findings & Data:Mevcut edebî türlerden farklı olan Kur’ân metni üzerinde nazil olduğu dönemin dil ve soysa kültürel özelliklerini barındırır.
💡
Conclusion & Impact:Kur’ân dilinin öne çıkan bir diğer özelliği de İslam dininin öğretileri ve davet ettiği değerleri için ayrı birer termonoloji geliştirmiş olmasıdır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dil · îcâz · i’câz

Özet

Yazılı bir metin incelenirken hem yapı özellikleri hem de o yapıyı oluşturan ve tanım olarak ‘üslûb’ denilen malzemelerin anlatım özellikleri birlikte değerlendirilmelidir. Kur’ân, dil ve o dilin kullanım üslûbu ile bütün mu’ciz bir kelamdır. Bu çalışmamızda Kur’ân metninin dil yönü ele alınmıştır. Kur’ân, Allah kelâmı olup Arapça nazil olmuştur. Son derece sade ve bir o kadar da anlaşılır bir yapıdadır. Şifahi yapısı ile genel olarak konuşma dilini kullanır. Mevcut edebî türlerden farklı olan Kur’ân metni üzerinde nazil olduğu dönemin dil ve soysa kültürel özelliklerini barındırır. Bu itibarla dili dünyevidir. Kur’ân dili mu’ciz olup harflerin, sükûn, hareke, med ve kasırlarıyla oluşan fonetik yapısıyla okuyan veya dinleyene ahenkli bir tesir verir. Kur’ân dilinin öne çıkan bir diğer özelliği de İslam dininin öğretileri ve davet ettiği değerleri için ayrı birer termonoloji geliştirmiş olmasıdır.

🔖

Cite This Article

EREN, A. C. (2014). KUR’ÂN METNİNİN DİL ÖZELLİKLERİ. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 59, 133–158. https://ajindex.com/articles/715975

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Abbâs F. H., (1991). İ’câzu’l-Kur’âni’l-Kerîm, Amman: Dâru’l-Furkan. Abdurrahman H. M., (1416), el-Belâgatu’l-Arabiyye, Beyrut: Dâru’l-kalem. Ahmed. H. A, (1995). Gender Patterns in The Qur’an: A Sociolinguistic Approach, The American Journal of Islamic Social Sciences, Vol. 12; Num. 3; 309-319.
  2. Ahmed, İ. H. (1406). Tavdîhu’l-makâsid ve tashîhu’l-kavâid, (Thk. Züheyr Şâvûş), Beyrut: el-Mektebu’l-İslâmi. Akkâvî İ. F., (1992). el-Mu’cemu’l-mufassal fî ulûmi’l-belâga, Beyrut. Bâzmûl, M. S., (1996) el-Kırâât ve eseruhâ fî’t-tefsîr ve’l-ahkâm, Riyadh: Dâru’l-Hicre. Bedevî, T., (1988). Mu΄cemü΄l-belâğati΄l-Arabiyye, (III. Baskı) Cidde. -----------------Beheşti, M. H., (1989) Kur’ân’ı Anlama Metotu, Ankara.
  3. Bilmen, Ö. N., (bt.). Hukuki İslâmiyye ve İstılahâtı Fikhiyye Kamusu, İstanbul: Bilmen Yayınları. ---------------Buhari M. İ., (1987). el-Câmiu’s-sahîh, Kahire: Dâru’ş-şa’b. Candan, A. (2004). Kuran okunurken zihne takılan ayetler, İstanbul: Elest Yayınları. -----------------------Curcânî A. (1995). Delâilu’l-i’câz, Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-Arabi. Cürcânî, S. M., (1938). et-Ta’rîfât, Mısır, Çağıl, N. (2005). Kur’ân’ın Belâgat ve Fonetik Yapısı, Ankara: İlahiyât Yay. Dorman, H. G. (1948).
  4. Towards Understanding Islam, New York, Durmuş. İ. (2000). Arap dili ve belâğat ilminde iki ifade biçimi: itnâb ve îcâz (ı) (Kur’ân metninin anlaşılmasındaki rolü üzerine bir deneme), Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1. Sayı. Ebû Abdillah M. (bt.). Silsiletu’t-tefsîr, Durûsun Savtiyye (http://www. islamweb.net) Ebû Muhammed A. H. (1980). el-İhkâm fî Usûli’l-ahkâm, Beyrut: Dâru’l-Âfâkı’l- Cedîde. Eren. C., Erbaş, M. (2013). Kur’ân ilimleri ve tefsir ıstilahları, İzmir:
  5. Ebru Yayınları.
  6. Eren, C., Uzunoğlu, V. (2006). Arap Edebiyatında edebî sanatlar belâgat, İstanbul: Sütûn Yayınları.
  7. Eren, Ş. (1988). Kur’ân’ı anlamada farkli yaklaşimlar, İstanbul.
  8. Ergin, M. (1962).
  9. Türk dil bilgisi, İstanbul. -------------------------------Fîruzâbâdî M. (1987). el-Kâmusu’l-muhît, Beyrut. Gökkır, N. (2009). Tefsir usulünde “ lafız-mana” ilişkisinin tespiti ve bağlam bilgisinin önemi, Ankara: Kur’an ve Tefsir Akademisi. Hâdi, A. M. (1986). el-Hurûfu’l-Âmile fi’l-Kur’âni’l-Kerîm, Beyrut. Hamidullah, M. (2000). Aziz Kur’an, (çev: Abdülaziz Hatip, Mahmut Kanık), İstanbul: Beyan Yay. Hamilton G. A. R., (1953).
  10. Mohammedanism, London. Hattâbî, M. (1991). Me‘âlimü’s-Sünen, Şerhu Sünen-i Ebî Dâvûd (neşr. Abdüsselam Abdüşşâfî Muhammed), Beyrut. Hayyat, M. H, (2008). el-Meratu’l-Mus