Üçüncü bölümde kanunnâmedeki mülk, mîrî ve vakıf vb. arazi çeşitleri tabi oldukları hukuk rejimleri açısından ele alınarak özellikle mîrî ve mülk arazilerin toprak yapısındaki değişim süreci, dördüncü ve son bölümde ise kanunnâmenin İslam hukuku açısından temelleriyle intikal ve miras hukuku arasındaki benzerlik ve farklılıklar incelenecektir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:1858 tarihli Osmanlı Arazî kanunnâmesinde arazi çeşitlerinin tabi oldukları hukuk rejimlerine göre ele alınarak İntikal kanunları ile İslâm miras hukuku açısından değerlendirilecek olan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır.
📊
Key Findings & Data:İlk bölümde kanunnâmeye yapılan şerhler çerçevesinde ilgili literatüre, ikinci bölümde kanunnâmenin hazırlanış süreci, genel yapısı ve Osmanlı hukukundaki önemine yer verilecektir.
💡
Conclusion & Impact:Üçüncü bölümde kanunnâmedeki mülk, mîrî ve vakıf vb. arazi çeşitleri tabi oldukları hukuk rejimleri açısından ele alınarak özellikle mîrî ve mülk arazilerin toprak yapısındaki değişim süreci, dördüncü ve son bölümde ise kanunnâmenin İslam hukuku açısından temelleriyle intikal ve miras hukuku arasındaki benzerlik ve farklılıklar incelenecektir.
1858 tarihli Osmanlı Arazî kanunnâmesinde arazi çeşitlerinin tabi oldukları hukuk rejimlerine göre ele alınarak İntikal kanunları ile İslâm miras hukuku açısından değerlendirilecek olan bu çalışma dört bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde kanunnâmeye yapılan şerhler çerçevesinde ilgili literatüre, ikinci bölümde kanunnâmenin hazırlanış süreci, genel yapısı ve Osmanlı hukukundaki önemine yer verilecektir. Üçüncü bölümde kanunnâmedeki mülk, mîrî ve vakıf vb. arazi çeşitleri tabi oldukları hukuk rejimleri açısından ele alınarak özellikle mîrî ve mülk arazilerin toprak yapısındaki değişim süreci, dördüncü ve son bölümde ise kanunnâmenin İslam hukuku açısından temelleriyle intikal ve miras hukuku arasındaki benzerlik ve farklılıklar incelenecektir.
Matbaa-i Saffed Enver. Altunsu, A. (1972). Osmanlı şeyhülislâmları, Ankara: Ayyıldız Matbaası. Ahmet Cevdet Paşa. (1986). Tezâkîr: 1–40 ve tetimme, yay. Cavid Baysun, 2. bs., Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. Atıf Bey. (1902). Arazi kanunname-i hümayunu şerhi = şerh-i kanunname-i arazi, İstanbul:
Mahmud Bey Matbaası. Aydın, M. A. (1991). Arazi kanunnâmesi, (DİA), İstanbul:
Diyanet Vakfı Yayınları, III, s. 346–347.
Aydın, M. A. (1989).
Ali Haydar Efendi, Küçük, (DİA), İstanbul:
Diyanet Vakfı Yayınları, II, s. 396–397.
Aytekin, E. A. (2005). Hukuk, tarih ve tarih yazımı: 1858 Osmanlı Arâzi Kanunnâmesi’ne Yönelik Yaklaşımlar, Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, c. 3 (5), s. 723– 444. Barkan, Ö. L. (1980). Türk toprak hukuku tarihinde Tanzimat ve 1274 (1858) tarihli arazi kanunnâmesi, Türkiye’de toprak meselesi, hz. Abidin Nesimi v.dğr., Gözlem Yayınları, İstanbul, s. 291-375.
Bilge, M. L. (1991). Arif Hikmet Bey, şeyhülislam”, (DİA), İstanbul:
Diyanet Vakfı Yayınları, III, s. 365-366.
Cin, H. (1987). Miri arazi ve bu arazinin özel mülkiyete dönüşümü, 2. bs., (Konya: Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi. -------------. (1966). “Osmanlı toprak hukukunda miri arazînin hukukî rejimi ve bu arazinin TMK karşısındaki durumu”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, XXII, (1), s. 745–798. -------------. (1992). Osmanlı toprak düzeni ve bu düzenin bozulması, 3. bs., Konya: Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi. Cürcânî, Ebü’l-Hasan Seyyid Şerif Ali b. Muhammed. (1903/1322). Şerhu’s-Sirâciyye, Mahmut Bey Matbaası, İstanbul.
Çeker, O. (1985). Arâzi kanunnâmesi, İstanbul: Ebru Yayınları. Ebü’l-Ulâ Mardin. (1946). Medeni hukuk cephesinden Ahmet Cevdet Paşa, İstanbul: Cumhuriyet Matbaası. Ebü’l-ûlâ Mardin. (1947).
Toprak hukuku dersleri, İstanbul:
Cumhuriyet Matbaası. Eşref, H. (1315). Külliyât-ı şerh-i kanun-ı arâzi, Dersaâdet: Yuvanaki Panayotidis Matbaası. Gayretli, M. (2008). Tanzimat sonrasından Cumhuriyet’e kadar olan dönemde kanunlaştırma hareketleri, İstanbul:
Marmara Üniversitesi SBE. Güleç, H. (1991). Âtıf Mehmed Bey, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (DİA), İstanbul:
Diyanet Vakfı Yayınları, IV, s. 61. Günay, H. M. (2005). Son devir Osmanlı hukukçusu Küçük Ali Haydar Efendi (