Journals / Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi / 2021 / Sayı: 66

The Concepts of Custom and Mores with Their Meanings and Functions in The Course of History

TARİHİ SEYRİ İÇİNDE YÜKLENDİKLERİ ANLAM VE İŞLEVLER BAKIMINDAN TÖRE VE ÖRF KAVRAMLARI

Pages
309–336
Publication Date
2021-06-24
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Such verbal rules are considered as “customary law”.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Mores, which are presented as a strong value system and social norms in The Orkhon Inscriptions, one of the oldest written sources of the Turkish language, have been a set of indispensable principles of Turkish social life for centuries with its moral function.
📊
Key Findings & Data:Considering the primary written sources, although the concept of mores has been subjected to a narrowing or widening of its meaning, it can be said that mores have been used in the meanings of unwritten law, order, and justice.
💡
Conclusion & Impact:Such verbal rules are considered as “customary law”.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal norm · töre · örf

Abstract

Mores, which are presented as a strong value system and social norms in The Orkhon Inscriptions, one of the oldest written sources of the Turkish language, have been a set of indispensable principles of Turkish social life for centuries with its moral function. Considering the primary written sources, although the concept of mores has been subjected to a narrowing or widening of its meaning, it can be said that mores have been used in the meanings of unwritten law, order, and justice. After the adoption of Islam by the Turks, the custom has become wide-spread both as a term of administration and law and as a social norm. The concept of custom, which has gained a more effective place in Turkish due to its widespread use in the form of “customs and manners”, has found a more effective usage area compared to the concept of mores that has become widespread among the broad masses. In cases where there are no provisions in religious basis in Turkish states where Islamic law rules are applied, the laws and practices created by the ruler on the condition that they do not contradict the religion are called “customary law”. The customs and manners that are widely accepted among people become the written rule of law or become one of the rules that the written law values and takes into account. Such verbal rules are considered as “customary law”.

Özet

Türk dilinin ulaşılabilen en eski yazılı kaynaklarından olan Orhun Yazıtlarında güçlü bir değerler sistemi ve sosyal norm olarak sunulan tö-re, bu anlam ve işleviyle yüzyıllar boyunca Türk toplum hayatının vazgeçilmez unsuru olmuştur. Tarihî seyri içinde öne çıkan yazılı kaynakların tetkikinden töre kavramının yer yer anlam daralması veya genişlemesine maruz kalmasına rağmen ana hatlarıyla yazılı olmayan kanun, nizam, adalet, usul anlamlarında kullanıldığı görülmektedir. Türklerin İslamiyet’i kabulünden sonra ise örf, hem bir yönetim ve hukuk terimi olarak hem de bir sosyal norm olarak yaygınlık kazanmıştır. “Örf ve âdet” biçimindeki yaygın kullanımından dolayı Türkçede daha etkin bir yer edinen örf, çoğunlukla geniş halk kitleleri arasında yaygınlaşan töreye nazaran daha etkili bir kullanım alanı bulmuştur. İslam hukuku kurallarının uygulandığı Türk devletlerinde dini kaynaklarda hüküm bulunmayan durumlarda hükümdarın dine aykırı olmamak kaydıyla oluşturduğu kanun ve uygulamalar ise “örfi hukuk” olarak adlandırılmıştır. İnsanlar arasında yaygın bir kabul gören örf ve âdetler zamanla yazılı hukuk kuralı haline gelir veya yazılı hukukun değer verdiği, dikkate aldığı kurallar arasına girer. Bu türden sözlü kurallar “örf ve âdet hukuku” olarak değerlendirilmektedir.

🔖

Cite This Article

DÜZGÜN, D. (2021). The Concepts of Custom and Mores with Their Meanings and Functions in The Course of History. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 66, 309–336. https://ajindex.com/articles/712914

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (24)

  1. Arat, Reşit Rahmeti. (1999). Kutadgu Bilig-I-Metin. İstanbul: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  2. Aşık Paşazade. (2003). Osmanoğulları’nın Tarihi. Kemal Yavuz – M. A. Yekta Saraç (Çev). İstanbul:
  3. K Kitaplığı. Atalay, Besim (Çev.) (1985-1986). Divanü Lügat-it-Türk Tercümesi, 4 cilt, Ankara:
  4. Türk Dil Kurumu. Aydın, M. Akif. (2003). “Mecelle-i Ahkâm-ı Adliyye”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Cilt: 28. s. 231-235. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  5. Aydın, M. Âkif. (2020). Osmanlı Hukuku-Devlet-i Aliyye’nin Temeli. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  6. Baktır, Mustafa. (2001). “Kaide”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Cilt: 24. s.205-210.
  7. İstanbul.
  8. Bardakoğlu, Ali. (2001). “İstihsan”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Cilt: 23. S.339-347. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  9. Başer, Sait. (2011). Kutadgu Bilig’de Kut ve Töre. İstanbul:
  10. İrfan Yayınevi.
  11. Caferoğlu Ahmet. (1934). Uygur Sözlüğü. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Türkiyat Enstitüsü. Caferoğlu, Ahmet. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul:
  12. Türk Dil Kurumu. Dumlu, Emrullah. (2016). “Ebu Yusuf’un ‘Örfe Dayalı Nassın Örf Değiştiğinde Değişebilirliğine’ İliş-kin Görüşünün Tespit ve Tetkiki”. İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi, Sayı: 28, s. 81-116.
  13. Düzgün, Dilaver. (2007). “Divanü Lügati’t-Türk’te Sosyal Normları Karşılayan Kavramlar”, Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi. Sayı: 35, s. 201-215.
  14. Ergin, Muharrem. (1980). Orhun Abideleri. İstanbul:
  15. Boğaziçi Yayınları.
  16. Dönmez, İbrahim Kâfi. (2007). “Örf”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Cilt: 34. s.93-94. İs-tanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. Evliyâ Çelebi b. Derviş Mehemmed Zıllî. (2002). Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi, VI. Kitap. Seyit Ali Kahraman, Yücel Dağlı (Haz.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları. Evliyâ Çelebi b. Derviş Mehemmed Zıllî. (2005). Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi, IX. Kitap. Yücel Dağlı, Seyit Ali Kahraman, Robert Dankoff (Haz.). İstanbul:
  17. Yapı Kredi Yayınları.
  18. Işıktaç, Yasemin. (2004). Hukukun Kaynağı Olarak Örf ve Âdet Hukuku. İstanbul:
  19. Filiz Kitabevi.
  20. İnalcık, Halil. (1958). Osmanlı Hukukuna Giriş: Örfi-Sultani Hukuk ve Fatih’in Kanunları, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt: XIII, Sayı: 2, s. 102-126.
  21. Kafesoğlu, İbrahim. (1998).
  22. Türk Milli Kültürü, İstanbul:
  23. Ötüken Yay. Karaman, Hayreddin. (1988). “Âdet”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, Cilt: 1. s.369-373. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  24. Karaman, Hayreddin. (1996)