Journals / Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi / 2018 / Sayı: 45

In Classical Poetry the Turkish Beauty

KLASIK ŞIIRDE TÜRK GÜZELI

Pages
137–158
Publication Date
2018-05-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study that is expected to contribute to learning of a subject related with classical poem in detail, it is concluded that the meaning assigned to the word “Turkish” or expression “Turkish beauty” by important names who have Turkish poems is shaped mostly within the context of eyes of lover.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Subjects regarding to beauty of lover in the classical Turkish poetry are generally explained by considering equal with similar things.
📊
Key Findings & Data:Imitating of lover by connecting physical or spiritual characteristics belongs to a specific human, community, even being called as a word “Turkish” is occasional case.
💡
Conclusion & Impact:In this study that is expected to contribute to learning of a subject related with classical poem in detail, it is concluded that the meaning assigned to the word “Turkish” or expression “Turkish beauty” by important names who have Turkish poems is shaped mostly within the context of eyes of lover.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:klasik şiir · divan · Türk

Abstract

Subjects regarding to beauty of lover in the classical Turkish poetry are generally explained by considering equal with similar things. Imitating of lover by connecting physical or spiritual characteristics belongs to a specific human, community, even being called as a word “Turkish” is occasional case. This word “Turkish”, name of a nation, has meanings such as “strong, elegant, beautiful, lover.” The word “beautiful” among these meanings created through characteristics of Turkish people is used as mostly related with eye in Arabic, Persian and Turkish poetry.In this study, the approach of poets which include the word “Turkish” to describe beauty or condition of lover is examined. In this study that aims to show how related concept is handled in classical poetry, certain divans are examined from the poems of passed of the concept are selected examples are evaluated by commentary method based on meaning. In this study that is expected to contribute to learning of a subject related with classical poem in detail, it is concluded that the meaning assigned to the word “Turkish” or expression “Turkish beauty” by important names who have Turkish poems is shaped mostly within the context of eyes of lover.

Özet

Klasik Türk şiirinde sevgilinin güzelliğine dair hususlar, genelde o güzellik unsuruyla benzerlik gösteren varlıklara nispet edilerek anlatılmaktadır. Belirli bir insana, topluluğa ait fiziksel yahut ruhsal niteliklerle bağ kurularak sevgilinin tasvir edilmesi, hatta Türk kelimesiyle anılması az rastlanan bir durumdur. Bir millete isim olan bu kelime “güçlü, zarif, güzel, sevgili” gibi anlamlara gelebilmektedir. Türk insanının özellikleri doğrultusunda kelimeye yüklenen bu anlamlardan “güzel” tabiri, bilhassa gözle irtibatlı olarak Arap, Fars ve Türk şiirinde kullanılmıştır. Bu çalışmada sevgilinin güzelliğini veya durumunu anlatmak için Türk kelimesine yer veren şairlerin bu ifadeye yaklaşımları üzerinde durulmuştur. Klasik şiirde söz konusu kavramın nasıl ele alındığını ortaya koymak maksadıyla yapılan bu çalışmada, belli başlı divanlar taranmış, kavramın geçtiği şiirlerden seçilen örnekler anlama dayalı şerh yöntemiyle değerlendirilmiştir. Klasik şiirle ilgili bir konunun ayrıntılı olarak öğrenilmesine katkı sağlayacağı umulan bu çalışmada, Türkçe şiirleri olan önemli isimlerin “Türk” kelimesi veya “Türk güzeli” ifadesine yükledikleri anlamın, çoğunlukla sevgilinin gözleri bağlamında şekillendiği sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

NAZİK, S. (2018). In Classical Poetry the Turkish Beauty. Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, Sayı: 45, 137–158. https://ajindex.com/articles/705903

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (31)

  1. AKDOĞAN, Yaşar, Ahmedî Dîvân, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/TR,78357/ahmedi-divani.html, 21/02/2018.
  2. AKKUŞ, Metin (1993), Nef‘î Dîvânı, Ankara,
  3. Akçağ Yayınları.
  4. AKÜN, Ömer Faruk (2013),
  5. Divan Edebiyatı, İstanbul,
  6. İSAM Yayınları.
  7. ARMUTLU, Sadık (2017), “Klasik Arap, Fars ve Türk Şiirinde Güzel/Sevgili Proto Tipleri”, Doğu Esintileri, C 7, s. 1-68. http://www.doguesintileri.com/sayi-7.html, 18/02/2018.
  8. ATEŞ, Ahmet ve Abdülvehhâb TARZÎ (1976),
  9. Farsça Grameri, İstanbul,
  10. Milli Eğitim Basımevi. AYAN, Hüseyin (1981), Cevrî (Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Divanının Tenkidli Metni), Erzurum, Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  11. AYAN, Hüseyin (2002), Nesîmî, Hayatı, Edebi Kişiliği ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni I-II, Ankara,
  12. TDK Yayınları.
  13. AYKAN, Abdülkadir (1998),
  14. Türklerle İlgili Hadislerin Tedkiki, Ankara,
  15. Ankara Üniversitesi, Basılmamış Yüksek Lisans Tezi. CİVELEK, Yakup, “Eski Arapça Kaynaklarda Türkler”, s. 1-24, http://www.altayli.net/ wp-content/uploads/2016/05/ESK%C4%B0-ARAP%C3%87A-KAYNAKLARDAT%C3%9CRKLER.pdf, 10/04/2017.
  16. ÇAVUŞOĞLU, Mehmed ve M. Ali TANYERİ (1981), Hayretî Dîvan-Tenkidli Basım, İstanbul, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  17. DİLÇİN, Cem (2009),
  18. Yeni Tarama Sözlüğü, Ankara,
  19. TDK Yayınları.
  20. DOĞAN, Muhammet Nur (2014), Fâtih Dîvânı ve Şerhi, İstanbul, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı Yayınları.
  21. ERGİN, Muharrem (1980),
  22. Kadı Burhanettin Divanı, İstanbul, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  23. ERSOYLU, İ. Halil (2013), Cem Sultan’ın Türkçe Divan’ı, Ankara,
  24. TDK Yayınları.
  25. GÜNAY, Umay (2010), Türklerin Tarihi -geçmişten geleceğe-, Ankara, Akçağ Yayınları. Hamevî -Ebi Bekr b. Ali b. Abdillahi’l-Ma’rûf bi-İbn Hüccetü’l-Hamevî- (2005), Hizânetü’l-Edeb ve Ğâyetü’l-Ereb I-V, C III, Tahkik: Dr. Kevkeb Diyâb, Beyrut, Dar-ı Sâdır. İPEKTEN, Haluk (1974), Karamanlı Nizâmî (Hayatı, Edebî Kişiliği ve Divanı), Erzurum, Atatürk Üniversitesi Yayınları.
  26. İSEN, Mustafa (1990), Usûlî Divanı, Ankara,
  27. Akçağ Yayınları.
  28. İSEN, Mustafa ve Cemal KURNAZ (1990), Şeyhî Divanı, Ankara,
  29. Akçağ Yayınları.
  30. KALKIŞIM, Muhsin (2001), “Klasik Türk Şiirinde “Türk” Kavramı”, Millî Folklor, S 50, s. 58-69. http://www.millifolklor.com/PdfViewer.aspx?Sayi=50&Sayfa=55, 24.02.2018.
  31. KARAKÖSE, Saadet (1994), Nev‘î-zâde Atâyî Dîvânı -Kısmi Tahlil Metin-, Malatya, İnönü Üniversitesi, Basılmamış Doktora Tezi. Kaşgarlı Mahmûd (2015), Divânü Lugâti’t-Türk, Haz. Ahmet B. ERCİLASUN, Ziyat AKKOYUNLU, Ankara, TDK Yayınları. K