Journals / Tevilat / 2021 / Cilt: 2 - Sayı: 1

Postmodernism, Digitalization and Hybrid Religiosity

Postmodernizm, Dijitalleşme ve Hibrit Dindarlık

Journal
Tevilat
Pages
67–88
Publication Date
2021-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The term hybrid religiosity will be defined as a type of religiosity compatible with digital media.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:New interactions between religiosity and communication technologies inevitably emerge when such motivations accompany communication technologies as spreading the religion, acquainting more people with the religion, access to religious knowledge and sources, and reflecting the religious identity.
📊
Key Findings & Data:Accordingly, it is natural to observe an inclination, particularly in recent periods, to refer to particular concepts related to the field of communication to define and describe religiosity such as, among others, 'media religiosity', 'prime-time religiosity', 'cyber religiosity', 'social media religiosity', 'cyber congregation religiosity', 'selfie religiosity', 'techno-religiosity', 'digitalized religiosity', 'digital religiosity'. 'cut-paste religiosity', 'online religiosity'.
💡
Conclusion & Impact:The term hybrid religiosity will be defined as a type of religiosity compatible with digital media.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Gazetecilik · Postmodernizm · Dijitalleşme

Abstract

New interactions between religiosity and communication technologies inevitably emerge when such motivations accompany communication technologies as spreading the religion, acquainting more people with the religion, access to religious knowledge and sources, and reflecting the religious identity. Accordingly, it is natural to observe an inclination, particularly in recent periods, to refer to particular concepts related to the field of communication to define and describe religiosity such as, among others, 'media religiosity', 'prime-time religiosity', 'cyber religiosity', 'social media religiosity', 'cyber congregation religiosity', 'selfie religiosity', 'techno-religiosity', 'digitalized religiosity', 'digital religiosity'. 'cut-paste religiosity', 'online religiosity'. These concepts suggest that religiosity is shaped and transformed based on communication technologies and address the reflections of the digitalization process in the context of religiosity rather than developing a typology. The emergence of digitalization corresponds with the era when the world is explained through postmodernism, and some approaches focus on the efficacy of communication technologies in the postmodern world. In light of this, this study deals with the relationship between digitalization, postmodernism, and religiosity. The study employs Weber's ideal type methodology. Through this method, the relationship between digitalization, postmodernism, and religiosity is explained, using various sources in the literature, by the concept of 'hybrid religiosity'. The term hybrid religiosity will be defined as a type of religiosity compatible with digital media.

Özet

İletişim teknolojileri; dini yayma, daha fazla kişiyle buluşturma, dinî bilgilere, kaynaklara erişim ve dinî kimliği yansıtma gibi motivasyonlarla bir araya geldiğinde dindarlık ile iletişim teknolojileri arasında etkileşimlerin doğması kaçınılmazdır. Buna bağlı olarak dindarlığı tanımlarken özellikle son dönemlerde iletişim disiplininin kavramlarına yönelim bulunduğunu söylemek mümkündür: ‘Medya dindarlığı’, ‘prime-time dindarlığı’; ‘sanal dindarlık’, ‘sosyal medya dindarlığı’, ‘sanal cemaat dindarlığı’, ‘selfie-dindarlığı’, ‘tekno-dindarlık’, ‘dijitalleşen dindarlık’, ‘dijital dindarlık’, ‘kes-yapıştır dindarlığı’, ‘çevrim içi dindarlık’ bunlar arasında değerlendirilebilir. Bu kavramlar dindarlığın iletişim teknolojilerine bağlı olarak şekillendiği, dönüştüğü iması içermekte ve bir tipoloji oluşturmaktan ziyade dijitalleşme sürecinin günümüzdeki yansımalarını dindarlık bağlamında ele almaktadır. Dijitalleşmenin başladığı süreç, dünyanın postmodernizmle açıklandığı döneme denk gelmekte, iletişim araçlarının postmodern dünyadaki etkinliğine odaklanan yaklaşımlar bulunmaktadır. Bu bakımdan dijitalleşme, postmodernizm ve dindarlık arasındaki ilişki, bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Çalışmada Weber’in “ideal tipler” yöntemi kullanılacaktır. Bu yöntemle dijitalleşme, postmodernizm ve dindarlık arasındaki ilişki, literatürde yer alan muhtelif kaynaklardan yararlanılarak ‘hibrit dindarlık’ kavramıyla açıklanacaktır. Hibrit dindarlık, dijital mecralara uyumlu bir dindarlık formu olarak tanımlanacaktır.

🔖

Cite This Article

ÇUHADAR, M. (2021). Postmodernism, Digitalization and Hybrid Religiosity. Tevilat, Cilt: 2 - Sayı: 1, 67–88. https://ajindex.com/articles/703874

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. Adamor. Ramazan Ayında Televizyonlarda Yer Alan Dini İçerikli Programlar Araştırması. Ankara, 2021.
  2. Akgül, Mehmet. “Dindarlık, Sosyal Medya Dindarlığı ve Din İstismarı: Bir Arkaplan Çözümlemesi”. Sosyal Medya Ahlakı. 35-45. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı, 2020.
  3. Aktaş, Celalettin. QR Kodlar ve İletişim Teknolojisinin Hibritleşmesi. İstanbul: Kalkedon Yayınları, 2. Baskı., 2014.
  4. Arslantürk, Zeki. “Dindarlığın Bağımsız Değişkenleri”. 239-256. İstanbul: Kurav Yayınları, 2004.
  5. Avcı, Özlem. İki Dünya Arasında İstanbul’da Dindar Üniversite Gençliği. İstanbul: İletişim Yayınları, 2012.
  6. Baloğlu, Adnan Bülent. Kayıp Kimliklerin Bilinç Tıkanması. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı, 2020.
  7. Bayram, Fatma vd. “Prof. Dr. Mete Çamdereli ile Söyleşi” 39 (2019), 64-74.
  8. Bolat, Nursel. “Modernizmin Yeni Yol Haritası: Post-Modernizm”. Postlar Çağında İletişim. 33-59. Konya: Literatürk Yayınları, 2019.
  9. Castells, Manuel. İletişimin Gücü. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2016.
  10. Çağırkan, Barış. “Çokkültürlü Toplumsal Yapılarda Değişen Aidiyet Algıları: Yeni Toplumlar, Yeni Aidiyetler”. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 12/2 (2019), 558-573.
  11. Çamdereli, Mete. Din Ekranda Nasıl Durur? Medyada Dinin Popüler Temsili. İstanbul: Ketebe Yayınları, 2018.
  12. Çelik, Celaleddin. Geleneksel Şehir Dindarlığından Modern Kent Dindarlığına. İstanbul: Hikmetevi Yayınları, 2013.
  13. Çelik, Celaleddin. “Kentsel Dindarlık - Kentlilik Tercübelerinde Farklılaşan Dindarlık”. Dindarlığın Sosyo-Psikolojisi. 81-111. Adana: Karahan Kitabevi, 2006.
  14. Çelik, Mahmut. İsmailağa Camii İlim ve Hizmet Vakfının Medyaya Bakışındaki Dönüşüm ve Günümüzdeki Medya Kullanım Pratikleri. İstanbul:
  15. Marmara Üniversitesi, Yüksek Lisans, 2021.
  16. Çoştu, Yakup. Toplumsallaşma Sürecinde Dindarlığı Etkileyen Faktörler (Samsun Örneği). Samsun: Ondokuz Mayıs Üniversitesi, 2009.
  17. Demir, Hikmet. “Medya Dindarlığı”. Umran 173 (2009), 26-30.
  18. Demir, Talip. “Postmodern Perspektiften Popüler Kültür ve Dindarlığın Yeni Formları”. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi VII/15 (2016), 118-123.
  19. Dereli, Mustafa Derviş. Sanala Veda: Sosyal Medya ve Dönüşen Dindarlık. Ankara: Nobel Yayınları, 2020. DİB. Türkiye’de Dini Hayat Araştırması. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı, 2014.
  20. Doğan, Ahmet. Dini İçerikli Sosyal Paylaşım ve Değer Yönelimi. Ankara: Akademisyen Kitabevi, 2020.
  21. Doğan, Büşra. Dindarların Dini Teknolojik Aletlerle Etkileşimi: Tekno-Dindar Pratikler. Mardin: Mardin Artuklu Üniversitesi, 2018.
  22. Duman, Soner