Journals / Ormancılık Araştırma Dergisi / 2016 / Cilt: 1 - Sayı: 4 A

Molecular phylogeny of beech (Fagus) populations in Turkey

Türkiye’de yayılış gösteren kayın (Fagus) populasyonlarının moleküler filogenisi

Pages
69–79
Publication Date
2016-12-24
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Nuclear ribosomal ITS-5 region sequences didn’t show different grouping in European and Oriental beech populations.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Fagus orientalis Lipsky (Oriental beech) indigenously grows in the west from Balkans through Anatolia, to the east Caucasus, northern Iran and Crimea.
📊
Key Findings & Data:In this study molecular divergence of Oriental beech and European beech was investigated by ITS-5 region.
💡
Conclusion & Impact:Nuclear ribosomal ITS-5 region sequences didn’t show different grouping in European and Oriental beech populations.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Fagus orientalis · Doğu kayını · Fagus sylvatica

Abstract

Fagus orientalis Lipsky (Oriental beech) indigenously grows in the west from Balkans through Anatolia, to the east Caucasus, northern Iran and Crimea. In Turkey there is also natural distribution of Fagus sylvatica L. (European beech). In this study molecular divergence of Oriental beech and European beech was investigated by ITS-5 region. Oriental beech and European beech samples were collected from 11 different natural populations. During sampling, populations were selected from four seed transfer zones of distributional area in Turkey. In addition to different zones, marginal populations were also sampled. For each population, leaves from 5 single-trees were harvested for DNA isolation. Nuclear ribosomal ITS-5 region sequences didn’t show different grouping in European and Oriental beech populations.

Özet

Fagus orientalis Lipsky (Doğu kayını) Balkanlar'dan Batı Anadolu üzerinden Doğu Kafkasya, Kuzey İran ve Kırım'a kadar yetişen yerli türlerdendir. Türkiye’de ayrıca Fagus sylvatica L. (Avrupa kayını) da yayılış göstermektedir.Bu çalışmada, Türkiye’de doğal olarak yayılış gösteren on bir Doğu kayını ve Avrupa kayını populasyonu çekirdek ITS-5 bölgesi incelenerek tür farkı belirlenmeye çalışılmıştır. Çalışmada on bir farklı Avrupa ve Doğu kayını populasyonundan örnekleme yapılmıştır. Örnekleme yapılırken dört tohum transfer zonu dikkate alınmıştır. Bu zonların dışında örnekleme yaparken yükselti olarak marjinal populasyonlar da dikkate alınmıştır. Her bir populasyondan beşer ağacın yaprakları DNA izolasyonu için kullanılmış ve populasyonların çekirdek ribozomal ITS-5 bölgesi dizi analizleri yapılmıştır. Populasyonların ITS-5 bölgesi incelendiğinde, bu bölge DNA dizilerinde Doğu kayını ve Avrupa kayını dizileri farklı bir gruplaşma göstermemiştir.

🔖

Cite This Article

KANDEMİR, G. E., TAYANÇ, Y., ÇENGEL, B., VELİOĞLU, E. (2016). Molecular phylogeny of beech (Fagus) populations in Turkey. Ormancılık Araştırma Dergisi, Cilt: 1 - Sayı: 4 A, 69–79. https://ajindex.com/articles/694673

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Alvarez, I., Mendel, J.F. 2003. Ribosomal ITS sequences and plant phylogenetic inference. Mol. Phylogenet.Evol. 29: 417-434. Anonim, 1985. Kayın. OAE El kitabı dizisi no:1. Muhtelif yayınlar serisi:42. Ankara Anonim, 2015. Orman Varlığımız. OGM yayını ANKARA. Anşin, R., Özkan, Z. C. 1997. Tohumlu bitkiler. Odunsu taksonlar. KTÜ Or. Fak. Yayın no:19. Trabzon. Atalay, İ. 1992. Kayın ormanlarının ekolojisi ve tohum transfer yönünden bölgelere ayrılması. OATIAM Yayın no:5. 209 sayfa, ANKARA. Aydınözü, D. 2008. Avrupa kayınının Yıldız Dağlarındaki yayılış alanı Coğrafya Dergisi (İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü) Sayı17, sayfa 44-56.
  2. Baldwin, B. G. 1992. Phylogenetic utility of the Internal Transcribed Spacers of Nuclear Ribosomal DNA in PLants: An example from the Compositae. Molecular Phylogenetics and Evolution Conkle, M.T. 1980. Amount and Distribution of Isozyme Variation in Various Conifers Species. In: Proceeding of the 7th Meeting. Canadian For. Ser. page: 109-117.
  3. Çalıkoğlu, M. Kavgacı, A. 2001. Biyolojik çeşitliliğin sürekliliği ve arttırılması açısından baltalıkların koruya dönüştürülmesi. İO Fak Der. Seri B, Cilt 51. sayı 1. 111-121.
  4. Cossalter, C. 1989. Genetic Conservation: A cornerstone of breeding strategies: Breeding Tropical Trees. Population Structure and Gene Improvement Strategies in Clonal and Seedling Forestry. (Proc. IUFRO Conference Pattaya, Thailand, November 1988).
  5. Gibson, G.J. Grıffın, A.R. Matheson, A.C. (Ed.) Oxford Forestry Institute, Oxford, U.K. 28-38.
  6. Davis, P. H. 1982. Flora of Turkey and the East Aegean Island, Edinburg Uni. Pres. Volume VII. Demesure, B., Comps, B. Petit, J. 1996. Chloroplast DNA phylogeography of the common beech (Fagus sylvatica L.) in Europe. Evolution 50: 2515-2520.
  7. Denk, T.H. 1999.The taxonomy of Fagus in Eurasia. 2: Fagus sylvatica subs. Sylvatica. Feddes Repertorium 11: 5-6, 381-412.
  8. Denk, T.Grimm, G., Stögerer, K., Langer, M., Hemleben, V. 2002. The evolutionary history of Fagus in western Eurasia: evidence from genes, morphology and the fossil record. Plant Systematics and Evolution 232: 213–236.
  9. Dirik, H. 1994. Genetik çeşitlilik orman gen kaynalarının korunması. İ.Ü. Orman Fakültesi Dergisi, Seri B, Cilt 44, Sayı 3-4, Sayfa 13-121,
  10. İstanbul.
  11. Doyle, J.J., Doyle, J.L. 1990. Isolation of plant DNA from fresh tissue. Focus 12: 13-15.
  12. El-Kasaby, Y. A. 1995. Evaluation of the tree improvement delivery system: Factors affecting genetic potential. Tree Physiol.15:545-550.
  13. Feliner, G.