Journals / İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi / 2019 / Sayı: 48

UNESCO Communication Policies From Traditional Media to Digital Age

Geleneksel Medyadan Dijital Çağa UNESCO İletişim Politikaları

Pages
343–363
Publication Date
2019-06-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The reports, declarations, meetings and conferences organized, and the projects carried out by UNESCO will be evaluated and qualitative and descriptive research design will be utilized in the study

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:UNESCO, since the end of the second world war, has been one of the leading actor in determining international communication policies.
📊
Key Findings & Data:This study focuses on the UNESCO’s communication policies.
💡
Conclusion & Impact:The reports, declarations, meetings and conferences organized, and the projects carried out by UNESCO will be evaluated and qualitative and descriptive research design will be utilized in the study
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Unesco · Uluslararası İletişim Politikaları · Macbride Raporu

Abstract

UNESCO, since the end of the second world war, has been one of the leading actor in determining international communication policies. This study focuses on the UNESCO’s communication policies. These policies will be analyzed on the basis of “Information for All Programme” in the course of history. A comparison will be made between the policies towards traditional media before this program and new communication technology policies afterwards. Hence, it is aimed to reveal the (dis) continuities between these policies. The efficiencies of these policies will be argued in terms of inequality of communication. The reports, declarations, meetings and conferences organized, and the projects carried out by UNESCO will be evaluated and qualitative and descriptive research design will be utilized in the study

Özet

UNESCO, II. Dünya Savaşı’ndan günümüze uluslararası iletişim politikalarının belirlenmesinde önemli rol oynayan örgütlerden birisidir. Bu çalışmada UNESCO’nun tarihsel süreç içerisinde iletişim alanındaki politikaları “Herkes için İletişim Programı” öncesi ve sonrası ekseninde incelenecektir. Bu program öncesindeki geleneksel medyaya yönelik politikalarla bu program sonrasındaki yeni iletişim teknolojileri politikaları arasında karşılaştırma yapılacaktır. Böylelikle politikalar arasındaki devamlılıklar ve kopuşların ortaya çıkarılması hedeflenmektedir. İletişim eşitsizliği açısından bu politikaların etkililiği tartışılacaktır. UNESCO’nun iletişim alanına ilişkin yayımladığı raporlar, bildirgeler, düzenlediği toplantı ve konferanslar, yürüttüğü projeler değerlendirilecek, çalışmada niteliksel ve betimleyici araştırma tasarımından faydalanılacaktır.

🔖

Cite This Article

ERASLAN, H. (2019). UNESCO Communication Policies From Traditional Media to Digital Age. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, Sayı: 48, 343–363. https://ajindex.com/articles/674385

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (26)

  1. Alemdar, Korkmaz, (2010). “Giriş”, UNESCO Kitle İletişim Bildirgeleri, Ankara: Unesco Türkiye Milli Komisyonu, s. 1-10.
  2. Alemdar, K. ve Erdoğan, İ., (2005).
  3. Öteki Kuram, Ankara:
  4. Erk Yayınevi.
  5. Bianet(2019). https://m.bianet.org/bianet/kultur/204076-abd-ve-israil-unesco-danayrildi Erişim tarihi: 20.05.2019.
  6. Binark, Mutlu, (2017). “Yeni Medya Okuryazarlığı Tekno-Toplumsal Politikası Herkes için Neden Gerekli?” Herkes için İletişim, Unesco, s. 51-65. Bir Çok Ses Tek Bir Dünya, (1993). Ankara:
  7. Türkiye Milli Komisyonu. Castells, M. (2008). Enformasyon Çağı:Ekonomi, Toplum ve Kültür Ağ Toplumunun Yükselişi, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  8. Çakır, Hatice. (2012). Uluslararası İletişim Sistemindeki Dengesizlikler ve UNESCO’nun Üçüncü Dünya Ülkelerinde Çözüm Arayışları:Herkes İçin İletişim Politikası, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Dünya Bilgi Toplumu Zirvesi (2019). (http://www.bilgitoplumu.gov.tr/uluslararasicalismalar/dunya-bilgi-toplumu-zirvesi/) Erişim Tarihi: 20 Mayıs 2019. Dünya Bilgi Toplumu Zirvesi Nihai Dokümanlar (2008).
  9. Devlet Planlama Teşkilatı. Erdoğan, İrfan, (2000).
  10. Kapitalizm, Kalkınma, Postmodernizm ve İletişim, Ankara:
  11. Erk Yayınevi.
  12. Geray, Haluk, (1994).
  13. Yeni İletişim Teknolojileri, Ankara.
  14. Geray, Haluk, (2003).
  15. İletişim ve Teknoloji, Ankara:
  16. Ütopya. Haentzschel, Alexander, (2004). “Should Singapore rejoin the UNESCO?”, Asia Europe Journal, 2:549-556.
  17. Hamelink, J.Cees, (1997).
  18. The Politics of World Communication, London: Sage Publication. Hepkon, Zelihan, (2011). “Yeni İletişim Teknolojileri” Tartışmanılarının “Yeni” Olmayan Boyutu: Teknolojik Determinizm”, İletişim ve Teknoloji Olanaklar, Uygulamalar ve Sınırlar, İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınları, s. 121-141. Herkes İçin İletişim, (2017).Unesco. Karaata, S., Enver, (2012). Dünya Ekonomik Forumu Tarafından Yayımlanan (Bilişim Sektörü Perspektifinden) Birbiriyle Bağlantılı Olmaya (Şebekeler/Ağlar İçinde Olmaya) Hazırlık Endeksi Hakkında Bilgi Notu Bankası, Sabancı Üniversitesi. https://ref.sabanciuniv.edu/sites/ref.sabanciuniv.edu/files/not_skaraata_nre.pdf MacBride Sean ve diğerleri, (1993).
  19. Bir Çok Ses Tek Dünya, Ankara:
  20. UNESCO. Mattelart, Armand, (2012).
  21. Bilgi Toplumunun Tarihi, Ankara:
  22. İletişim Yayınevi.
  23. Mattelart, A. ve Michele, (1998).
  24. İletişim Kuramları Tarihi, Ankara:
  25. İletişim Yayınevi.
  26. Metze-Mangold, Verena, (2008). “UNESCO Media Policy”, Encyclopedia of Political Communication (ed. Lynda Lee Kaid and Christina Holtz-Bacha), v.2