AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe presented case has several unique features, including the acute form of lunotriquetral dissociation with VISI deformity, mechanism of injury, the reduction technique, and the development of recurrence when the patient was fully asymptomatic.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
A 58-year-old man developed lunotriquetral dissociation with static volar intercalated segment instability (VISI) by a mechanism of hyperflexion of the dorsum during a fall on his left wrist. Wrist motion was greatly restricted. He refused open reduction, and was treated with closed reduction and capitolunate external fixation under axillary block anesthesia and continuous traction. The postoperative course was uneventful, and the fixator was removed after eight weeks. However, radiographs obtained four weeks after the removal of the fixator revealed recurrence of the deformity, at a time when the patient was completely asymptomatic. On clinical examination, there was no difference between the grip strengths of the hands. Compared to the normal side, the ranges of flexion, extension, and radial deviation of the left wrist were decreased, but there was an increase of 5° in the range of ulnar deviation. The presented case has several unique features, including the acute form of lunotriquetral dissociation with VISI deformity, mechanism of injury, the reduction technique, and the development of recurrence when the patient was fully asymptomatic.
Özet
Elli sekiz yaşında bir erkek hastada, sol el bileği üzerine düşme sonucu, dorsumun hiperfleksiyona gelmesiyle lunotrikuetral ayrışma ve beraberinde statik volar interkalar segment instabilitesi gelişti. El bileği hareketi büyük ölçüde kısıtlıydı. Hasta açık redüksiyonu kabul etmediğinden, aksiller blok anestezisi ve sürekli traksiyon altında, kapalı redüksiyon ve kapitolunat eksternal fiksasyon ile tedavi edildi. Ameliyat sonrası süreç sorunsuz geçti ve eksternal fiksatör sekiz hafta sonra çıkarı ldı. Ancak, bundan dört hafta sonra çekilen radyografilerde deformitenin nüks ettiği görüldü; bu sırada hasta tümüyle semptomsuzdu. Klinik muayenede, kavrama kuvveti açısından iki el arasında fark yoktu. Normal el ile karşılaştırıldığında, sol el bileğinde fleksiyon, ekstansiyon ve radial deviyasyon azalmış olmasına karşın, ulnar deviyasyonda 5 derecelik bir artış vardı. Olgumuz, lunotrikuetral ayrışma ve statik volar interkalar segment instabilitesinin akut travmatik bir olayla gelişmesi, yaralanmanın hiperfleksiyon zorlamasıyla olması, redüksiyon tekniği ve hastanın tümüyle semptomsuz olduğu bir sırada nüks gelişmesi gibi benzersiz özellikleri nedeniyle sunuldu.