AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConclusions We observed that the conventional screw static fixation technique used to repair syndesmosis injuries causes limitation in ankle dorsiflexion, increases the pressure percentages in the forefoot and midfoot, and causes a later return to work/daily life.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background and objectives This study compared the clinical and radiological results of three cortex conventional metal screw fixation and EndoButton implant techniques. We applied dynamic pedobarographic analysis to the cases to reveal the effect of the postoperative functional levels on the gait and plantar pressure distribution parameters and to determine the differences between the groups. Materials and methods In our retrospective study, 42 patients were evaluated in two groups, divided into metal screw (Group I; n=24) and button-stitch implant technique (Group II; n=18). After the groups were formed, the functional and clinical outcomes of the patients were evaluated and measured prospectively by an investigator blinded to the surgical procedures of the patients clinically and radiologically. Results We found the AOFAS score significantly higher in the EndoButton group (p=0.041), while the Weber and Freiburg scores were similar between the two groups (p=0.07 and p=0.49, respectively). When the plantar pressure distribution analyzes of the operated sides were examined, the loading percentages in the forefoot and midfoot were found to be statistically significantly higher in the metallic screw group providing static fixation, while the percentage of lateral heel loading was found to be statistically significantly lower. The medial heel loading percentage was also lower in the screw group, but no statistically significant difference was detected. Conclusions We observed that the conventional screw static fixation technique used to repair syndesmosis injuries causes limitation in ankle dorsiflexion, increases the pressure percentages in the forefoot and midfoot, and causes a later return to work/daily life.
Özet
Amaç: Bu çalışmada üç korteks konvansiyonel metal vida tespiti ile EndoButton tekniğinin klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılmasını amaçladık. Olguların cerrahi sonrası fonksiyonel seviyelerinin, yürüyüş ve plantar basınç dağılımı parametrelerine olan etkisinin ortaya konabilmesi ve gruplar arasındaki farkların saptanabilmesi amacıyla, olgulara dinamik pedobarografik analiz uyguladık. Yöntem: Retrospektif olarak planlanan çalışmamızda 42 hasta, metal vida (Grup I; n=24) ve EndoButton tekniği (Grup II; n=18) olarak ayrılarak iki grup halinde değerlendirildi. Gruplar oluşturulduktan sonra, hastaların cerrahi prosedürlerine kör bir araştırmacı tarafından olguların fonksiyonel ve klinik sonuçlarına ilişkin değerlendirme ve ölçümler prospektif olarak uygulandı. Bulgular: EndoButton grubunda AOFAS skorunu anlamlı olarak daha yüksek (p=0.041), Weber ve Freiburg skorlarını ise her iki grup arasında benzer bulduk (sırasıyla p=0.07 ve p=0.49). Opere edilen taraflara ait plantar basınç dağılım analizleri incelendiği zaman ise statik tespit sağlayan metalik vida grubunda ayak önü ve ayak ortası yüklenme yüzdeleri istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek bulunmuşken, lateral topuk yüklenme yüzdesi istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha düşük tespit edildi. Medial topuk yüklenme yüzdesi yine vida grubunda daha düşüktü ancak istatistiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilemedi. Sonuç: Sindesmoz yaralanmalarının tamirinde kullanılan, konvansiyonel vida ile statik tespit tekniğinin ayak bileği dorsifleksiyonunda kısıtlılığına yol açtığı, ayak önü ve ayak ortası basınç yüzdelerini arttırdığı, daha geç işe/günlük hayata dönüş sürelerine neden olduğu gözlenmiştir.