SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi / 2022 / Cilt: 0 - Sayı: 36

KÜRESEL ÇEVRE YÖNETİŞİMİNİN HUKUKİ ARACI OLARAK ÇOK TARAFLI ÇEVRE SÖZLEŞMELERİ

Arzu Yılmaz ASLANTÜRK
Pages
175–192
Publication Date
2022-11-06
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Dolayısıyla, küresel çevre etiğinin karşılıklı etkileşimi çağrıştırması bakımından uluslararası çevre politikaları, çalışmada yönetişimin hukuki mekanizması ekseninde ele alınmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Her beşerî medeniyette doğayı insana karşı dışsal bir biçimde tanımlayan çevre, doğa-insan dengesi bozulunca sorun haline gelmiştir.
📊
Key Findings & Data:İleri sanayi toplumlarının çevre dengesi üzerindeki tahribatıyla birlikte çevre, yapısal bir dönüşüm sürecine girmiş; böylece çevrenin korunması anlamında politik değişim ihtiyacı artmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Dolayısıyla, küresel çevre etiğinin karşılıklı etkileşimi çağrıştırması bakımından uluslararası çevre politikaları, çalışmada yönetişimin hukuki mekanizması ekseninde ele alınmaktadır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:çevre hakkı · çok taraflı çevre sözleşmeleri · siyasal ekoloji

Özet

Her beşerî medeniyette doğayı insana karşı dışsal bir biçimde tanımlayan çevre, doğa-insan dengesi bozulunca sorun haline gelmiştir. İleri sanayi toplumlarının çevre dengesi üzerindeki tahribatıyla birlikte çevre, yapısal bir dönüşüm sürecine girmiş; böylece çevrenin korunması anlamında politik değişim ihtiyacı artmıştır. Bu bağlamda, çevre politikasının yeniden yapılanma sürecinde ulus devletin değişen rolü yönetişim ekseninde sorgulanmaya başlanmıştır. Nitekim çevre hakkının uluslararası ölçekte önem kazanmasıyla beraber çok taraflı çevre sözleşmeleri, küresel bağlamda çevre hukukunun zeminini inşa etmiştir. Çevre hakkının uluslararası boyutta öneminin artmasıyla ortaya çıkan hukuki ve kurumsal yapıyı çok taraflı çevre sözleşmeleri bakımından ele almak çalışmanın amacıdır. Dolayısıyla, küresel çevre etiğinin karşılıklı etkileşimi çağrıştırması bakımından uluslararası çevre politikaları, çalışmada yönetişimin hukuki mekanizması ekseninde ele alınmaktadır.

🔖

Cite This Article

ASLANTÜRK, A. Y. (2022). KÜRESEL ÇEVRE YÖNETİŞİMİNİN HUKUKİ ARACI OLARAK ÇOK TARAFLI ÇEVRE SÖZLEŞMELERİ. Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 36, 175–192. https://ajindex.com/articles/644855

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. Agrawal, A. ve Lemos, M. C. (2006). Environmental governance. Annual Review of Environment and Resources, 31(1), 297-325.
  2. Ashford, N. (2009). Özgür Toplumun İlkeleri (Çev. C. Madenci). İstanbul:
  3. Liberte Yayınları.
  4. Arın, T. (1996). Uluslararası Kuruluşlarda Sürdürülebilir Kalkınma Konusunda Belirlenen Yaklaşımlar, Sürdürülebilir Kalkınma Sempozyumu 9 Mayıs 1996,
  5. TMMOB, Ankara. Erişim Adresi: https://www.tmmob.org.tr/yayin/surdurulebilir-kalkinma-sempozyumu
  6. Bahro, R. (1997). Çevreciliğin Manevi Bir Temeli Var Mı, Yoksa Sadece Tepkisel Bir Hareket Mi?. T. Bora (Çev). Birikim, 97, 21-29.
  7. Cangızbay, K. (1989). Hebeas Corpus’ tan ‘Habeas Oikos’a veya Ekolojizmin Zorunlu Güzergâhı. Türkiye Günlüğü, (3), 39-40.
  8. Çakır, M., Gümüşçü, O., ve Taş, B. (2020). Politik Ekoloji. Coğrafya Dergisi, (41), 241-254.
  9. Çobanoğlu, N., ve Aydoğdu, İ. B. (2009). Çevrebilim ve Çevre Etiği Açısından Öncü Bilimkadını, Rachel Carson. 21. Yüzyılın Eşiğinde Kadınlar, 26. Uluslararası Multidisipliner Kadın Kongresi, 26-30,
  10. İzmir.
  11. De Santis, R. (2012). Impact of Environmental Regulations on Trade in The Main EU Countries: Conflict or Synergy?. The World Economy. 35(7), 1-17.
  12. Demirer, G. N. ve Torunoğlu, E. (1999). Çevresel/ Ekolojik, Yıkıma Siyasal Bir Yaklaşım. N. Demirer Göksel vd. (Der.), Ve Kirlendi Dünya. Ankara:
  13. Öteki Yayınları.
  14. Dobson, A. (2007). Green Political Thought. New York: Routledge. Duman. M. (2011). Neoliberal Küreselleşmenin Zaferi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi,8(1), 667-700.
  15. Erim, R. (1997). Türkiye’de Yasama, Yürütme ve Yargının Çevre Yaklaşımları. R. Keleş (Der.). İnsan, Çevre, Toplum. Ankara:
  16. İmge Kitabevi.
  17. Erol, G. H. (2005). Sınıf Öğretmenliği İkinci Sınıf Öğrencilerinin Çevre ve Çevre Sorunlarına Yönelik Tutumları (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Pamukkale Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Denizli. Ertan, K., A., (1997). Kentli Hakları. Amme İdaresi Dergisi, 45. Yıl, 30/3, Eylül, 31-48.
  18. Ertan, B. (2004). Çevre ve Hukuk. M. Marin ve U. Yıldırım (Ed.). Çevre Sorunlarına Çağdaş Yaklaşımlar. İstanbul:
  19. Beta Yayınları.
  20. Evans, T. (1996). Environmental law and the challenge of globalization. Socio-Legal Studies Association. United Kingdom: Southampton. Finger, M. (1994). Environmental NGOs in the UNCED process. In: Princen, T & Finger, M. (Ed.), EnvironmentalNGOs in world politics: Linking the local and the global. London: Routledge. Gedik, Y. (2020).
  21. Sosyal, Ekonomik ve Çevresel Boyutlarla Sürdürülebilirlik ve Sürdürülebilir Kalkınma. Uluslararası Ekonomi Siy