AI Summary & Key Takeaways
AI InsightPatients were excluded from the study if they had isolated radial or ulnar fracture,open fractures, concomitant fracture or systemic disease (bone metabolism disease, etc), and
📌 3 Key Takeaways
Abstract
BACKGROUND: Forearm fractures constitute approximately 40% of all pediatric fractures. Generally, in conservative treatment,aplaster cast is applied with the elbow in 90° flexion. Success of the treatment depends on theprevention of the reduction in the correctposition and suitable duration of the plaster cast. Failure, or the risk of angulation within the cast, is associated with movement withinthe cast. The aim of this study was to evaluate the applicability of the Cast Index (CI) and Three-Point Index (TPI) measurements,which indicate the loss of reduction, in pediatric mid-third forearm fractures. The hypothesis of the study was that as edema decreasesand deformity of the plaster cast occurs after fracture reduction, TPI and CI should be examined during follow-up, as they indicateshifting due to movement within the plaster cast.METHODS: This retrospective study included a total of 48 patients, who were treated with closed reduction and long-arm plastercast for a mid-third forearm diaphyseal fracture at our Emergency Polyclinic between March and September 2014. The mean age of thepatients was 8.15±3.19 years (range, 5–14 years). Patients were excluded from the study if they had isolated radial or ulnar fracture,open fractures, concomitant fracture or systemic disease (bone metabolism disease, etc), and
Özet
AMAÇ: Önkol kırıkları çocuk kırıklarının yaklaşık %40’ını oluşturur. Genel olarak dirsek 90˚ fleksiyonda alçılama yapılarak konservatif olarak tedavi edilir. Tedavinin başarısı redüksiyonun doğru pozisyonda korunmasına ve alçılamayı zamanında sonlandırmaya bağlıdır. Başarısızlık, yani alçı içerisinde açılanma oluşma riski, alçı içindeki harekete bağlıdır. Bu çalışmanın amacı, redüksiyon kaybını işaret eden “Cast Index” (CI) ve “Three Point Index” (TPI) ölçümünün çocukların önkol orta 1/3 kırıklarında uygulanabilirliğinin araştırılmasıdır. Hipotezimiz kırık redüksiyonu sonrası ödemin azalması ve alçının deforme olması nedeniyle, alçı içerisinde harekete bağlı kaymayı işaret eden TPI ve CI’inin takipler sırasında bakılması gereken parametreler olduğudur. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışma geriye dönük olarak planlandı. 2014 yılı Mart–Eylül ayları arasında acil polikliniğimizde 1/3 orta önkol diyafiz kırığı kapalı redüksiyon ve uzun kol alçı tespiti ile tedavi edilen 48 olgu çalışmaya dahil edildi. Hastaların yaşları beş ile 14 (8.15±3.19) arasında değişmekte idi. Sadece radiusu veya sadece ulnası kırık olanlar, açık kırıklar, ek kırığı ya da sistemik hastalığı (kemik metabolizma hastalığı, vb) olanlar, geliş grafisinde ulna ve radiusta 10°’den az kırık açılanması olanlar ve uygun takibi yapılamayan hastalar çalışmadan çıkarıldı. “Picture Archiving Communication Systems” (PACS) üzerinde anteroposterior (AP) ve lateral grafilerde TPI ve CI hesaplandı. BULGULAR: Anteroposterior planda redüksiyon sonrası yapılan TPI ölçümlerine göre, redüksiyondan 10 gün sonra yapılan TPI ölçümlerinde saptanan artışlar istatistiksel olarak anlamlı idi (p0.05). Redüksiyon kaybı olanlar ile olmayanların AP planda CI ölçümleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktu (p>0.05). TARTIŞMA: Redüksiyondan 15. günde ölçülen TPI değerlerinde redüksiyon sonrası TPI değerlerine göre anlamlı artış olmasına rağmen, redüksiyon kaybı olanlar ile olmayanlar arasında anlamlı fark sadece lateral TPI’de gösterildi.