Journals / Kafdağı / 2018 /

Religious Architecture of Urartu

URARTU DİNİ MİMARİSİ

Journal
Kafdağı
Pages
31–51
Publication Date
2018-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Urartu mezar yapıları ise devlet sınırları içinde hemen her yerde bulunmuş, çeşitlilik arz eden gömü çeşitleri ve farklı mezar tipleri ile dini mimari içinde yer almış yapılardır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İlk kez Asur kaynaklarında M.Ö. 13 yy. da Uruadri ve Nairi adıyla anılan Urartu devleti, denetlenmesi oldukça zor olan yüksek yaylalar, sıradağlar ve derin vadilerden oluşan Doğu Anadolu’da egemenlik kurarak Transkafkasya, İran başta olmak üzere geniş bir coğrafyaya yayılmışlardır.
📊
Key Findings & Data:Urartu kültürü ile ilgili Krallığın başkenti olan Tuşpa ve çevresinde birçok yapı kalıntısı bu dönem mimarisine ışık tutmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Urartu mezar yapıları ise devlet sınırları içinde hemen her yerde bulunmuş, çeşitlilik arz eden gömü çeşitleri ve farklı mezar tipleri ile dini mimari içinde yer almış yapılardır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Doğu Anadolu · Urartu · Mimari

Özet

İlk kez Asur kaynaklarında M.Ö. 13 yy. da Uruadri ve Nairi adıyla anılan Urartu devleti, denetlenmesi oldukça zor olan yüksek yaylalar, sıradağlar ve derin vadilerden oluşan Doğu Anadolu’da egemenlik kurarak Transkafkasya, İran başta olmak üzere geniş bir coğrafyaya yayılmışlardır. Urartu kültürü ile ilgili Krallığın başkenti olan Tuşpa ve çevresinde birçok yapı kalıntısı bu dönem mimarisine ışık tutmaktadır. Urartular yerleştikleri bölgelerde inşa ettikleri kent, kale ve saray gibi çoklu yapı grupları oluşturarak bölgeyi yerleşime uygun hale getirmişlerdir. Bu yapı grupları içerisinde var olan dini mimari olarak nitelendirilen yapılar; tapınaklar, açık hava kutsal alanları ve mezarlardır. Urartu tapınakları; kare planlı, kare cellalı, kule tipli yapılar, açık hava kutsal alanları ise doğal kayalara yapılmış tapınım yerleridir. Urartu mezar yapıları ise devlet sınırları içinde hemen her yerde bulunmuş, çeşitlilik arz eden gömü çeşitleri ve farklı mezar tipleri ile dini mimari içinde yer almış yapılardır.

🔖

Cite This Article

ALBAYRAK, P. (2018). Religious Architecture of Urartu. Kafdağı, 31–51. https://ajindex.com/articles/63647

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (24)

  1. Balkan, K. (1960), “Patnos Yakınında Anzavurtepe’ de Bulunan Urartu Tapınağı ve Kitabeleri”, Anatolia, Sayı: 5, s. 133-158.
  2. Baştürk, M. B. (2006), Din ve Dini Ayinlerin Urartu Krallığındaki Toplumsal ve Siyasal Rolü, İzmir, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Baş, A. (2016), “Urartu Mimarisinde Malzeme ve Teknik”, Uluslararası Amisos Dergisi, Sayı:1, s. 44-86.
  3. Belli, O. (1979), “Urartularda Totemcilik Sorunu”, Anadolu Araştırmaları, Sayı: 7, s.29-41.
  4. Belli, O. (1989), “Urartu Kalelerindeki Anıtsal Kaya İşaretleri”, Anadolu Araştırmaları, Sayı: 11, s. 65-88.
  5. Belli, O. (1992), “1991 yılı Anzaf Urartu Kalesi Kazısı”, Anıtlar Müzeler Genel Müdürlüğü XIV. Kazı Sonuçları Toplantısı I, s. 441-468.
  6. Belli, O. (2000), “Urartular”, Anadolu Uygarlıkları Görsel Anadolu Tarihi Ansiklopedisi I, İstanbul,
  7. Görsel Yayın. Belli, O. - Ceylan, A. (2002), “Kuzeydoğu Anadolu’da Bir Tunç Çağı ve Urartu Kalesi: Yoğunhasan”,Türkiye Bilimler Akademisi Arkeoloji Dergisi, Sayı:5, s.119-142.
  8. Ceylan, A. (2008),
  9. Doğu Anadolu Araştırmaları I, Erzurum, Güneş Vakfı Yayınları.
  10. Ceylan, A, (2015),
  11. Doğu Anadolu Araştırmaları II, Erzurum, Güneş Vakfı Yayınları.
  12. Ceylan, A, (2016), “Kuzey Anadolu Yüzey Araştırmalarında Keşfettiğimiz Kaya Mezarları”, Ardahan Üniversitesi İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi Dergisi, Sayı:3, s. 7-67.
  13. Ceylan, N. (2016),“Urartuların İran’daki Krali Kenti: BASTAM”, Ardahan Üniversitesi İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi Dergisi, Sayı:2, s.137-158.
  14. Çevik, N. (2000), Urartu Kaya Mezarları ve Ölü Gömme Gelenekleri, Ankara, Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  15. Çilingiroğlu, A. (1983), “Urartu Sur Duvarları Üzerine Düşünceler”, Arkeoloji ve Sanat Tarihi Dergisi, Sayı: 2, s. 28-37.
  16. Çilingiroğlu, A. (1992), “Van-Dilkaya Höyüğü Kazıları Kapanış”, Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü XIV. Kazı Sonuçları Toplantısı I, s. 469-491.
  17. Çilingiroğlu, A. (1994),
  18. Urartu Tarihi, İzmir, Ege Üniversitesi Yayınları.
  19. Çilingiroğlu, A. (1997),
  20. Urartu krallığı Tarihi ve Sanatı, İzmir, Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı Yayınları.
  21. Çilingiroğlu, A. (1998), “Urartu’da Tapınma ve Tapınma Yerleri”, Karatepe’de ki Işık Halet Çambel’e Sunulan Yazıla, İstanbul,
  22. Ege Yayınları.
  23. Çilingiroğlu, A. - Sağlamtimur, H. (1999), “Van – Ayanis Urartu Kalesi”, Kültür Bakanlığı Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü XX. Kazı Sonuçları Toplantısı Cilt-I, s. 527-540.
  24. Çilingiroğlu, A. - Derin, Z. (1999), “Ayanis Kalesi Kazıları 1998”, Kültür Bakanlığı Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü XI. Ka