Bu çalışmada hem adları verilen ara formların özellikleri üzerinde durulmuş hem de bunların şiir ve hikâye türlerinden aldıkları özellikler belirlenmeye çalışılmıştır
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Tarih boyunca edebî türlerden en fazla etkileşim içinde bulunan ikisi şiir ve hikâye olmuştur.
📊
Key Findings & Data:Bu etkileşim sonucunda çok yaygın olarak yazılan bazı ara formlar ortaya çıkmıştır: epos, mensur şiir (düzyazı şiir), şiirsel düzyazı, anlatımcı (narrative) şiir, manzum hikâye ve öyküşiir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada hem adları verilen ara formların özellikleri üzerinde durulmuş hem de bunların şiir ve hikâye türlerinden aldıkları özellikler belirlenmeye çalışılmıştır
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:şiir · hikâye · epos
Özet
Tarih boyunca edebî türlerden en fazla etkileşim içinde bulunan ikisi şiir ve hikâye olmuştur. Bu etkileşim sonucunda çok yaygın olarak yazılan bazı ara formlar ortaya çıkmıştır: epos, mensur şiir (düzyazı şiir), şiirsel düzyazı, anlatımcı (narrative) şiir, manzum hikâye ve öyküşiir. Bunlar içinde ise şairler tarafından en fazla tercih edilenleri manzumhikâye ve öykü-şiir olmuştur. Bu iki formun hem şiirden hem de hikâye türünden aldığı birtakım özellikler vardır. Bu çalışmada hem adları verilen ara formların özellikleri üzerinde durulmuş hem de bunların şiir ve hikâye türlerinden aldıkları özellikler belirlenmeye çalışılmıştır
ÇIKLA, S. (2022). Şiir ve Hikâye Çevresinde Oluşan İki Tür: Manzum Hikâye ve Öykü-Şiir. Türklük Bilimi Araştırmaları, Cilt: 0 - Sayı: 25, 51–85. https://ajindex.com/articles/635616
AGAR, M. Emin (2006), “M. Âkif ve Sadeleşmeye Bakışı”, Kültür, S. 2, s. 26- 28. AĞABEGÜM, Ayla (1983), “Âkif’in Manzum Hikâyeleri”, Türk Edebiyatı, S. 113, s. 36-40.
Ahmet Haşim (2007), “Şiir Hakkında Bazı Mülahazalar”, Piyale, Hazırlayan: Sabahattin Çağın, Çağrı Yayınları, 2. bs., İstanbul, s. 4-12.
AKAY, Hasan (1998), Servet-i Fünûn Şiir Estetiği, Kitabevi,
İstanbul.
AKSAN, Doğan (1995),
Şiir Dili ve Türk Şiir Dili, Engin Yayıncılık, 2. bs., Ankara.
AKTAŞ, Şerif (1996), “Millî Romantik Duyuş Tarzı ve Türk Edebiyatı III: Mehmet Âkif Ersoy”, Türkiye Günlüğü, S. 40, s. 32-39.
AKYÜZ, Kenan (5. bs), Batı Tesirinde Türk Şiiri Antolojisi (1860-1923), İnkılâp Kitabevi.
ALİŞ, Şehnaz (1994), Servet-i Fünûn Dergisinde Küçük Hikâye-Mensur Şiir- Manzum Hikâye (1896- 1901), Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Doktora Tezi, İstanbul.
ANDAÇ, Feridun (1989), “Şiirde Öyküleme”, Gerçekçilik Yolunda, Cem Yayı- nevi, İstanbul, s. 272-285.
ANDI, M. Fatih (1996), “Safahat-Birinci Kitab’ın Devrinde Uyandırdığı Akis- ler”, Türkiyat Mecmuası, C. XX, İstanbul, s. 37-67.
ANDI, M. Fatih (1997), “Halid Ziya’nın Mensûr Şiirleri I”, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, C. XXII, s. 23-45.
ARGUNŞAH, Hülya (2002), “Mensur Şiir ve Siyah İnciler”, Siyah İnciler, Çağrı Yayınları, İstanbul, s. XI-LII. ARİSTOTELES (1999), Poetika, çev. İsmail Tunalı, Remzi Kitabevi, 8. bs., İstanbul.
ARSEVEN, Tülin (2008), Her Güzel Şey Şiirdir (Elhân/Takdîr-i Elhân, Metin- İnceleme), Salkımsöğüt Yayınları,
Ankara.
ASİLTÜRK, Bâki (2006), 1980
Kuşağı Türk Şiirinin Poetikası, Toroslu Kitaplı- ğı, İstanbul.
ASLAN, Namık (2006), “Manzum Dinî Hikâyeler ve Kirdeci Ali’ye Ait Olduğu Söylenen İki Hikâye Metni (Güvercin ve Geyik Destanları)”, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, S. 20, s. 189-207.
AY, Arif (2008), “Şiir ve Tahkiye”, Edebiyat Ortamı, Yıl: 1, S. 5, s. 12-13.
AYDOĞAN, Bedri (1996), “Mehmet Âkif’in Manzum Hikâyeleri”, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Ensitütüsü Dergisi, C. 4, S. 4, s. 7-54.
AYTAÇ, Gürsel (1991), “İstanbul’un Gözleri Mahmur”, Edebiyat Yazıları II, Gündoğan Yayınları, Ankara, s. 43-46.
AYTAŞ, Gıyasettin (2006), “Edebî Türlerden Yararlanma”, Millî Eğitim, S. 169, s. 261-275. CELÂL, Metin (1999), “Türlerarası İlişki”, E Dergisi, Yıl: 1, S. 8, s. 52. CUDDON, J. A. (1984),
A Dictionary of Literary Terms, Penguin Books, Middlesex: England. ÇETİN, Nurullah (1997),